នៅក្នុងជំពូក ៨ លោកប៉ុលបានបង្រៀនថាជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទគឺនិយាយពីសេចក្តីស្រឡាញ់។ គ្រីស្ទបរិស័ទស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ និងស្រឡាញ់មនុស្ស ហេតុនេះយើងនឹងមិនទទូចទាមទារសិទ្ធិរបស់ យើងឡើយប្រសិនបើវាអាចធ្វើឱ្យអ្នកដទៃជំពប់នឹងការដើរជាមួយព្រះជាម្ចាស់របស់ពួកគេ។ នៅក្នុងជំពូកនេះ លោកប៉ុលបង្ហាញពីរបៀបដែលគាត់បានធ្វើតាមគោលការណ៍នេះនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់។
តើខ្ញុំមិនមែនជាសាវកទេឬអី តើខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកមានសេរីភាពទេឬអី តើខ្ញុំមិនបានឃើញព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នាទេឬអី តើអ្នករាល់គ្នាមិនមែនជាស្នាដៃ ដែលខ្ញុំធ្វើក្នុងព្រះអម្ចាស់ទេឬអី
៩:១ លោកប៉ុលចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងសំណួរចំនួនបួន។ ចម្លើយសម្រាប់សំណួរនីមួយៗគឺ “មែនហើយ”។ លោកប៉ុលមានសេរីភាព។ គាត់គឺជាសាវ័ក។ គាត់បានឃើញព្រះអម្ចាស់ (១៥:៨; កិច្ចការ ៩:៣–៦; កាឡាទី ១:១១–១៩) ហើយគាត់បានបង្កើតក្រុមជំនុំ នៅក្នុងទីក្រុងកូរិនថូស។
បើខ្ញុំមិនមែនជាសាវកដល់មនុស្សឯទៀត ក៏គង់តែជាសាវកដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាជាភស្តុតាង ពីការងារជាសាវករបស់ខ្ញុំក្នុងព្រះអម្ចាស់ ឯសេចក្ដីដោះសារបស់ខ្ញុំនៅមុខពួកអ្នកដែលចោទប្រកាន់ខ្ញុំ
៩:២-៣ ពាក្យនៅក្នុងភាសាក្រិចដែលបកប្រែមកថា “សាវក” (ἀπόστολος) មានន័យថា មនុស្សម្នាក់ ‘ដែលត្រូវបានចាត់អោយទៅ’។ ជា ពាក្យដែលផ្តោតលើតំណាងម្នាក់ដែលជាអ្នកនិយាយនិងធ្វើ កិច្ចការជំនួសអោយមនុស្សម្នាក់ទៀត។ លោកប៉ុលបានប្រែក្លាយជាសាវករបស់ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ នៅពេលដែល ព្រះអង្គចាត់គាត់ឲ្យចេញទៅ “ពីព្រោះអ្នកនោះជាប្រដាប់រើសតាំងដល់ខ្ញុំ សំរាប់ នឹងប្រកាសឈ្មោះខ្ញុំ ដល់ពួកសាសន៍ដទៃ និងពួកស្តេច ហើយនិងពួកកូនចៅសាសន៍អ៊ីស្រាអែលផង” (កិច្ចការ ៩:១៥)។
ព្រះយេស៊ូវបានបញ្ជូនលោកប៉ុលទៅប្រកាសដំណឹងល្អនៅក្នុងទីក្រុងកូរិនថូស។ ព្រះជាម្ចាស់ បានធ្វើការប្រកបដោយព្រះចេស្តារតាមរយៈព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់ ហើយក្រុមជំនុំត្រូវបានបង្កើតឡើង (សូមមើលការពន្យល់នៅ ២:១-៥)។ ការពិតដែលការនេះកើតឡើងបង្ហាញប្រាប់ថាព្រះគុណរបស់ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការតាមរយៈលោកប៉ុល ហើយបញ្ជាក់ថាគាត់គឺជាសាវ័ក (២ កូរិនថូស ៣:៣, ១០:១៣-១៥)។ ហេតុនេះបានជាលោកប៉ុលសរសេរថាអ្នកក្រុងកូរិនថូសគឺ “ភស្តុតាង ពីការងារជា សាវករបស់ខ្ញុំក្នុងព្រះអម្ចាស់”។ ដូច្នេះក្រុមជំនុំនៅក្នុងទីក្រុងកូរិនថូសគឺជាភ័ស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ថា លោកប៉ុល គឺជាសាវ័ក។ ក្រុមជំនុំផ្សេងទៀតត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសារសាវ័កផ្សេងទៀត ប៉ុន្តែលោកប៉ុល ត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់ទីក្រុងកូរិនថូសដើម្បីបង្កើតក្រុមជំនុំនេះ ដូច្នេះហើយបានជាគាត់គឺជាសាវ័កដល់អ្នកក្រុងកូរិនថូស។។
នោះគឺថា តើយើងខ្ញុំគ្មានច្បាប់នឹងទទួលទានទេឬអី តើគ្មានច្បាប់នឹងនាំសិស្សស្រីម្នាក់ ជាប្រពន្ធយើងខ្ញុំ ទៅជាមួយ ដូចជាសាវកឯទៀត នឹងបងប្អូនព្រះអម្ចាស់ ហើយកេផាសដែរទេឬអី
៩:៤-៥ លោកប៉ុលផ្តល់នូវគំរូអំពីសិទ្ធិចំនួនបីដែលសាវ័កមាន។ សាវ័កមានសិទ្ធិក្នុងការទទួលបាន អាហារ និងភេសជ្ជៈពីក្រុមជំនុំដែលពួកគេបម្រើ (លូកា ១០:៧)។ ពួកគេក៏មានសិទ្ធិនាំប្រពន្ធដែលជាអ្នកជឿទៅ ជាមួយផង ហើយរំពឹងថាក្រុមជំនុំនឹងផ្គត់ផ្គង់ដល់នាងដែរ។ សាវ័កមួយចំនួន (រួមទាំងបងប្អូនរបស់ ព្រះយេស៊ូវ និងលោកពេត្រុស (“កេផាស”) បានធ្វើយ៉ាងដូច្នេះ។ សាវ័កក៏មានសិទ្ធិទទួលយកជំនួយ ហិរញ្ញវត្ថុពីក្រុមជំនុំដែរប្រយោជន៍ឱ្យពួកគេអាចបម្រើពេញពេលបានដោយមិនចាំបាច់ធ្វើការ (ក្រៅពីព័ន្ធកិច្ចរបស់ខ្លួន) ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ខ្លួនឯង។
ឬមួយ តើមានតែខ្ញុំ នឹងបាណាបាស ដែលគ្មានច្បាប់នឹងលែងធ្វើការរកស៊ីឬអី
៩:៦ លោកប៉ុលគឺជាសាវ័ក ហើយសាវ័កមានសិទ្ធិទាំងអស់នេះ។ ប៉ុន្តែបើទោះបីជាលោកប៉ុលមានសិទ្ធិ ទាំងនេះក៏ដោយ គាត់ និងលោកបាណាបាសមិនបានប្រើប្រាស់សិទ្ធិរបស់ពួកគេជាសាវ័កទេ។ ពួកគេមិនបានទាមទារម្ហូបអាហារ និងភេសជ្ជៈពីក្រុមជំនុំទេ ពួកគេមិនមានប្រពន្ធដែលត្រូវការផ្គត់ផ្គង់ ហើយពួកគេមិនទទួលបានប្រាក់កម្រៃសម្រាប់កិច្ចការរបស់ពួកគេទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានផលិត តង់លក់សម្រាប់យកមកផ្គត់ផ្គង់ដល់ដំណើរបេសកកម្មរបស់ពួកគេវិញ (១ ថែស្សាឡូនីច ២:៩-១០, ២ ថែស្សាឡូនីច ៣:៨)។
ចុះតើដែលមានអ្នកណាធ្វើជាទាហាន ហើយចាយតែប្រាក់ខ្លួនឯងឬទេ តើដែលមានអ្នកណាដាំចំការទំពាំងបាយជូរ រួចមិនបរិភោគផលពីចំការនោះ ឬដែលមានអ្នកណាឃ្វាលហ្វូងសត្វ ឥតផឹកទឹកដោះវាឬទេ
៩:៧ លោកប៉ុលផ្តល់ជាគំរូចំនួនបីដើម្បីបញ្ជាក់ថាសាវ័កមានសិទ្ធិក្នុងការទទួលបានប្រាក់កម្រៃ។ ទាហាន អ្នកដាំទំពាំងបាយជូរ និងអ្នកគង្វាលសុទ្ធតែទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់តាមរយៈការងាររបស់ខ្លួន។ គោលការណ៍គឺថាមនុស្សម្នាក់ៗមានសិទ្ធិក្នុងការរកប្រាក់កម្រៃសម្រាប់ការរស់នៅពីការងាររបស់ខ្លួន។
ដែលខ្ញុំនិយាយសេចក្ដីទាំងនេះ នោះតើតាមតែរបៀបមនុស្សប៉ុណ្ណោះ ឯក្រិត្យវិន័យ តើមិនថាដូច្នេះដែរទេឬ
៩:៨ គោលការណ៍នេះគឺមិនមែនគ្រាន់តែជាទស្សនៈរបស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះទេ។ តាមការពិតលោកប៉ុល អាចបង្ហាញថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមកជាមួយនឹងគោលការណ៍ដូចគ្នានេះដែរ។
ដ្បិតមានសេចក្ដីចែងទុកមក ក្នុងក្រិត្យវិន័យលោកម៉ូសេថា «កុំឲ្យឃ្លុំមាត់របស់គោ ដែលបញ្ជាន់ស្រូវឡើយ» នោះតើព្រះទ្រង់គិតដល់គោតែប៉ុណ្ណោះ
៩:៩ លោកប៉ុលដកស្រង់មកពី ចោទិយកថា ២៥:៤។ គោធ្វើការបញ្ជាន់បំបែកសំបកគ្រាប់ស្រូវ។ ក្រឹត្យវិន័យបានចែងថានៅពេលដែលគោដើរបញ្ជាន់គ្រាប់ស្រូវមិនត្រូវឃ្លុំមាត់វាទេ។ វាឃោរឃៅណាស់ ដែលឱ្យគោដើរជាន់លើគ្រាប់ស្រូវ ប៉ុន្តែបែរជាឃ្លុំមាត់វាទៅវិញ ការធ្វើយ៉ាងដូច្នេះវាមិនអាចស៊ីអ្វីបាននោះទេ! ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ខ្វល់ខ្វាយចំពោះសត្វគោដែលបញ្ជាន់គ្រាប់ស្រូវ នោះទ្រង់គឺពិតជាខ្វល់ខ្វាយ ចំពោះសាវ័កដែលអធិប្បាយពីដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់លើសជាងនេះទៅទៀត!
ឬទ្រង់មានបន្ទូលដូច្នោះចំពោះដល់យើងរាល់គ្នាដែរ គឺដោយព្រោះតែយើងរាល់គ្នាហើយ បានជាសេចក្ដីនោះបានចែងទុកមក ដើម្បីឲ្យអ្នកណាដែលភ្ជួររាស់ បានភ្ជួររាស់ដោយសង្ឃឹម ហើយអ្នកណាដែលបញ្ជាន់ដោយសង្ឃឹម នោះនឹងបានតាមសេចក្ដីសង្ឃឹមនោះឯង
៩:១០ ចោទិយកថា ២៥:៤ បញ្ជាក់ថាសាវ័កមានសិទ្ធិក្នុងការទទួលបានការគាំទ្រផ្នែកសម្ភារៈ។ ប្រសិនបើក្រឹត្យវិន័យអនុញ្ញាតិឱ្យគោស៊ីស្មៅនៅក្នុងស្រែដែលវាធ្វើការងារនោះបាន មានន័យថាមនុស្ស ដែលជាអ្នកធ្វើការក៏ត្រូវបានអនុញ្ញាតិឱ្យទទួលបានអាហារពីវាលស្រែដែលពួកគេធ្វើការនោះដែរ។ ប្រសិនបើគោមិនត្រូវបានគេឃ្លុំមាត់នៅពេលដែលវាធ្វើការទេ ពួកសាវ័កក៏មិនត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យ បរិភោគដោយសារតែកង្វះការផ្គត់ផ្គង់ពីចំណោមមនុស្សដែលពួកគេបម្រើនោះដែរ (កាឡាទី ៦:៦)។
ការប្រកាសដំណឹងល្អគឺដូចជាការភ្ជួរស្រែ និងព្រួសគ្រាប់ពូជដូច្នោះដែរ។ ការបង្កើតសិស្សគឺដូចជាការច្រូត កាត់។ អ្នកណាដែលធ្វើកិច្ចការដើម្បីបង្កើតឱ្យមានចម្រូតត្រូវមានសិទ្ធិទទួលបានចំណែកពីចម្រូតនោះ។
បើសិនជាយើងខ្ញុំបានសាបព្រោះរបស់ខាងព្រលឹងវិញ្ញាណ នៅក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា ហើយច្រូតបានរបស់អ្នករាល់គ្នាខាងសាច់ឈាមវិញ នោះតើច្រើនហួសពេកឬអី
៩:១១ អ្នកជួយផ្គត់ផ្គង់ដែលសាបព្រួសខាងវិញ្ញាណទៅក្នុងចំណោមមនុស្សមានសិទ្ធិទទួលយករបស់ របរពីអ្នកទាំងនោះដើម្បីបំពេញសេចក្តីត្រូវការរបស់គាត់។ លោកប៉ុល “បានសាបព្រួស” នៅពេលដែល គាត់អធិប្បាយអំពីដំណឹងល្អ និងបង្រៀនក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស។ ដូច្នេះវាគឺជាសិទ្ធិរបស់គាត់ក្នុង ការទទួលបានរបស់របរនៃចម្រូតមកពីពួកគេ (រ៉ូម ១៥:២៦-២៧)។
បើអ្នកឯទៀតមានអំណាចនោះលើអ្នករាល់គ្នា នោះតើយើងខ្ញុំមិនត្រូវមានលើសជាងគេទៅទៀតទេឬអី ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំមិនបានប្រើអំណាចនោះទេ យើងខ្ញុំបានទ្រទ្រង់ទាំងអស់វិញ ដើម្បីមិនឲ្យដំណឹងល្អនៃព្រះគ្រីស្ទត្រូវបង្អាក់ឡើយ
៩:១២ គ្រីស្ទបរិស័ទដទៃទៀតទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ខាងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុមកពីក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស ដូច្នេះលោកប៉ុលដែលបានបង្កើតក្រុមជំនុំឡើងក៏ពិតជាយ៉ាងដូច្នោះដែរមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ ខាងផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុពីក្រុមជំនុំ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជាលោកប៉ុលមានសិទ្ធិទទួលយកប្រាក់ ពីពួកគេក៏ដោយក៏គាត់បានបោះបង់ចោលសិទ្ធិនេះដែរ។ ហេតុអ្វីបានជាលោកប៉ុលធ្វើដូច្នេះ?
លោកប៉ុលបានបដិសេធមិនទទួលយកប្រាក់ពីមនុស្សដែលគាត់បានមកធ្វើជាបេសកជនទេ ពីព្រោះថា វាអាច “ឱ្យដំណឹងល្អនៃព្រះគ្រីស្ទត្រូវបង្អាក់”។ ពាក្យជាភាសាក្រិកបកប្រែ “បង្អាក់” (ἐνκοπὴν) ត្រូវបានគេប្រើសម្រាប់បំផ្លាញផ្លូវមួយដើម្បីបង្អាក់មិនឱ្យមនុស្សបន្តដំណើរនៅលើផ្លូវនោះបានទៀត។ ដូច្នេះ លោកប៉ុលមានន័យថាគាត់បានជៀសវាងពីការធ្វើកិច្ចការដែលអាចបង្អាក់ផ្លូវដែលស្អាតសម្រាប់ដំណឹងល្អ ចំពោះការមកកាន់ទីក្រុងកូរិនថូសនេះ។
ប្រសិនបើលោកប៉ុលបានទទួលប្រាក់ពីក្រុមជំនុំ តើការនេះអាចរារាំងការរីកចម្រើននៃដំណឹងល្អ យ៉ាងណាទៅ? មនុស្សមួយចំនួន អាចនឹងមិនទទួលយកដំណឹងល្អប្រសិនបើពួកគេគិតថាវាមានន័យថា ពួកគេមានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ដល់បេសកជនដែលបាននាំដំណឹងល្អមកកាន់ពួកគេ។ អ្នកផ្សេងទៀត អាចគិតថាព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់គឺ “ប្រព្រឹត្តដោយ ចិត្តលោភ” (១ ថែស្សាឡូនិច ២:៣-៦) ហើយបែបនេះគេអាចបដិសេធសារគាត់បាន។ ដូច្នេះលោកប៉ុល បានជ្រើសរើសបោះបង់សិទ្ធិក្នុង ការទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុចេញដើម្បីឱ្យដំណឹងល្អ អាចផ្សាយដោយឥតគិតថ្លៃដល់ ដល់មនុស្សទាំងអស់ និងដើម្បីឱ្យដល់មនុស្សជាច្រើនទៀត។
លោកប៉ុលមានបំណងចិត្តដ៏អស្ចារ្យមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់ គឺ “ដំណឹងល្អនៃព្រះគ្រីស្ទ”។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដែលគាត់ធ្វើគឺ “ដោយយល់ដល់តែដំណឹងល្អ” (ខ១៩-២៣)។ ដូច្នេះនៅពេលគាត់មានជម្រើសរវាង ការទទូចអំពីសិទ្ធិរបស់គាត់ ឬការរីកចម្រើននៃដំណឹងល្អ គាត់នឹងតែងតែជ្រើសរើសយកអ្វីដែលធ្វើឱ្យ ដំណឹងល្អរីកចម្រើន។ លោកប៉ុលជ្រើសរើសយកការស៊ូទ្រាំនឹងភាពអាម៉ាស់ ការស្រេកឃ្លាន ស្រេកទឹក សម្លៀកបំពាក់រហែករយ៉ៃ និងធ្វើការដោយប្រើដៃរបស់គាត់ (៤:១០-១២) ជាជាងធ្វើឱ្យមានឧបសគ្គដល់ មនុស្សក្នុងការទទួលយកដំណឹងល្អ។
លោកប៉ុលបោះបង់ចោលសិទ្ធិរបស់គាត់ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់ជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ សេចក្តីស្រឡាញ់នឹង ទ្រាំទ្រគ្រប់ការទាំងអស់ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់អ្នកផ្សេងឯទៀត (៩:១២; ១៣:៧)។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ "ឥតរកផលប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឡើយ គឺជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្សជាច្រើនវិញ ដើម្បីឲ្យគេបានសង្គ្រោះរួច" (១០:៣៣)។ ស្រឡាញ់គឺជាការធ្វើ ត្រាប់តាមព្រះគ្រីស្ទ (១១:១) ដែលបានបង្ហាញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ ដ៏អស្ចារ្យបំផុតមកកាន់យើង (យ៉ូហាន ១៥:១៣)។ នេះគឺជាគន្លឹះដើម្បីយល់ពីការបង្រៀនរបស់លោកប៉ុល អំពីការបរិភោគសាច់ ដែលថ្វាយ ទៅកាន់រូបព្រះនោះ (៨:១៣)។ ប្រសិនបើលោកប៉ុលមានឆន្ទៈបដិសេធ សិទ្ធិរបស់គាត់ក្នុងការបរិភោគ និងផឹកចំពោះ ការលះបង់របស់ក្រុមជំនុំដើម្បីឱ្យដំណឹងល្អរីកចម្រើន នោះអ្នកក្រុងកូរិនថូសត្រូវបដិសេធ សិទ្ធិរបស់ខ្លួន សម្រាប់ការបរិភោគសាច់ដែលជាដង្វាយទៅកាន់រូប ព្រះតាមហេតុផលដូចគ្នានេះដែរ។
តើមិនដឹងទេឬអី ថាពួកអ្នកដែលធ្វើការព្រះ គេបរិភោគដោយសារព្រះវិហារ ហើយពួកអ្នកដែលបំរើអាសនា ក៏បានចំណែកពីអាសនាដែរ។
៩:១៣ លោកប៉ុលផ្តល់នូវឧទាហរណ៍មួយទៀតអំពីគោលការណ៍ដែលអ្នកធ្វើការសមនឹងទទួលបានប្រាក់ ឈ្នួលរបស់ខ្លួន។ សង្ឃដែលបម្រើក្នុងវិហារនៅទីក្រុងយេរូសាឡឹមចិញ្ចឹមជីវិតមកពីកិច្ចការ ដែលពួកគេ ទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់តាមរយៈដង្វាយមួយភាគដប់ពីផលដំណាំ និងសត្វ ក៏ដូចជាអំណោយខាងហិរញ្ញវត្ថុ ផងដែរ (លេវីវិន័យ ៦:១៦-១៨; ជនគណនា ១៨:៨-២៤; ចោទិយកថា ១៨:១-៥)។
ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ក៏បង្គាប់ ឲ្យពួកអ្នកដែលផ្សាយដំណឹងល្អ បានរស់ដោយសារដំណឹងល្អដូច្នោះដែរ
៩:១៤ លោកប៉ុលផ្តល់នូវភស្តុតាងចុងក្រោយមួយទៀតថាអ្នកដែលប្រកាសដំណឹងល្អអាចចិញ្ចឹមជីវិត បានតាមរយៈការធ្វើកិច្ចការនេះ។ នៅពេលព្រះយេស៊ូវបញ្ជូនសិស្សទាំង ៧២នាក់ចេញទៅ ទ្រង់ផ្តល់សិទ្ធិឱ្យពួកគេ សម្រាប់ការទទួលយកការស្នាក់នៅ អាហារ និងទឹកពីមនុស្សដែលពួកគេបម្រើ ពីព្រោះ “អ្នកដែលធ្វើការ នោះគួរនឹងបានឈ្នួលវិញ” (លូកា ១០:៧; ម៉ាថាយ ១០:៨-១០; ១ ធីម៉ូថេ ៥:១៨)។
តែខ្ញុំមិនបានប្រើអំណាចណា១នេះទេ ខ្ញុំក៏មិនបានសរសេរសេចក្ដីទាំងនេះ ដោយប្រាថ្នាចង់ឲ្យគេប្រព្រឹត្តយ៉ាងនោះដល់ខ្លួនខ្ញុំដែរ ខ្ញុំស៊ូតែស្លាប់វិញ ជាជាងឲ្យសេចក្ដីអំនួតរបស់ខ្ញុំនេះត្រូវវិនាស
៩:១៥ លោកប៉ុលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាគាត់មានសិទ្ធិក្នុងការទទួលយកប្រាក់កម្រៃពីការងាររបស់គាត់ ប៉ុន្តែគាត់បានជ្រើសរើសមិនធ្វើការនេះទេ។ លើសពីនេះគាត់មិនបានសរសេរពីប្រធានបទនេះដើម្បីសុំទៅ កាន់អ្នកក្រុងកូរិនថូសឱ្យផ្គត់ផ្គង់ដល់គាត់នៅពេលនេះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់ “ស៊ូតែស្លាប់វិញ ជាជាងឲ្យសេចក្តីអំនួតរបស់ខ្ញុំនេះត្រូវវិនាស”។ តើអ្វីទៅជា “សេចក្តីអំនួត” របស់លោកប៉ុល? ចម្លើយគឺថា គាត់ប្រកាសដំណឹងល្អដោយមិនទទួលបានប្រាក់កម្រៃដើម្បីមិនបង្ករឱ្យមានឧបសគ្គអ្វីឡើយ។
ពីព្រោះបើខ្ញុំផ្សាយដំណឹងល្អទៅ នោះមិនមែនជាហេតុឲ្យខ្ញុំអួតខ្លួនទេ ដ្បិតខ្ញុំជាប់ក្នុងសេចក្ដីបង្ខំ បើខ្ញុំមិនផ្សាយដំណឹងល្អវិញ នោះវរដល់ខ្ញុំហើយ
៩:១៦ លោកប៉ុលមិនបានអួតពីការប្រកាសដំណឹងល្អទេដោយសារវាមិនមែនជាការសម្រេចចិត្តរបស់ គាត់ដើម្បីក្លាយទៅជាអ្នកអធិប្បាយឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញវាគឺជាបំណងព្រះទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ ជីវិតរបស់គាត់ ហេតុនេះគាត់បានដឹងថាគាត់ត្រូវតែធ្វើកិច្ចការនោះ។
ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសលោកប៉ុលឱ្យធ្វើកិច្ចការនេះ ហើយបានត្រាស់ហៅគាត់ និងបើកសម្តែងពី បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់ទៅកាន់គាត់នៅតាមផ្លូវទៅកាន់ទីក្រុងដាម៉ាស (កាឡាទី ១:១៥-១៦)។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ការប្រកាសពីព្រះគ្រីស្ទគឺជាបំណងចិត្ត និងគោលបំណងនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់ ហើយការដែលមិនប្រកាសដំណឹងល្អនឹងក្លាយជា “វរ” ដល់លោកប៉ុលមិនខាន។ “វេ” ជាពាក្យដែល បានប្រើដោយពួកហោរានៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់នៅក្នុងការបង្ហាញពី ការជំនុំជំរះរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ការនេះបង្ហាញប្រាប់ថា លោកប៉ុលដឹងថាគាត់នឹងក្លាយទៅជាអ្នកបម្រើមិនស្មោះត្រង់ឡើយ ប្រសិនបើគាត់មិនអធិប្បាយពីដំណឹងល្អ ទេនោះ។
បើខ្ញុំធ្វើដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត នោះខ្ញុំបានរង្វាន់ តែបើធ្វើទាំងទើសទ័ល នោះគង់តែមានការងារចែកចាយផ្ញើទុកនឹងខ្ញុំដែរ
៩:១៧ ប្រសិនបើការអធិប្បាយដំណឹងល្អគឺជាគំនិតរបស់លោកប៉ុលមែន នោះគាត់សក្តិសមទទួល បានរង្វាន់។ ប៉ុន្តែមិនមែនដូច្នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញលោកប៉ុលទទួលបានតួនាទីជាអ្នករ៉ាប់រងមកពី ព្រះជាម្ចាស់ (សូមមើលកំណត់សម្គាល់នៅ ៤:១)។ អ្នករ៉ាប់រងមានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការចាត់ចែងធនធាន ដែលម្ចាស់ របស់ពួកគេបានផ្តល់ឱ្យ។
អ្នករ៉ាប់រងធ្វើកិច្ចការដើម្បីនាំឱ្យមានផលចំណេញដល់ម្ចាស់របស់ខ្លួនមិនមែនខ្លួនឯងនោះទេ (ម៉ាថាយ ២៥:១៤-៣០)។ អ្នករ៉ាប់រងមិនទទួលបានប្រាក់ឈ្នួលមកពីមនុស្សដែលគាត់ដឹកនាំ ឬគ្រប់គ្រង ឬមកពីវាលស្រែដែលគាត់ចាត់ចែងនោះដែរ។ គាត់ទទួលបានរង្វាន់មកពីម្ចាស់របស់គាត់។ ដូច្នេះលោកប៉ុលមិនអាចសុំ “រង្វាន់” មកពីអ្នកក្រុងកូរិនថូស ដែលជាមនុស្សដែលគាត់ដឹកនាំ និងគ្រប់គ្រង ព្រមទាំងវាលស្រែដែលគាត់បានដាំដុះនោះទេ។
ដូច្នេះ តើរង្វាន់ខ្ញុំជាយ៉ាងណា គឺឲ្យតែខ្ញុំបានផ្សាយដំណឹងល្អពីព្រះគ្រីស្ទ ដោយឥតយកថ្លៃប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីកុំឲ្យខ្ញុំបានប្រើអំណាចខ្លួន ក្នុងដំណឹងល្អហួសល្បត់ឡើយ
៩:១៨ តើអ្វីទៅជារង្វាន់សម្រាប់អ្នករ៉ាប់រង? ដើម្បីធ្វើការដោយមិនបានកម្រៃ! តាមរយៈការប្រកាស ដំណឹងល្អ “ដោយឥតយកថ្លៃ” (នោះគឺដោយមិនទទួលយកកម្រៃ) ព័ន្ធកិច្ចរបស់លោកប៉ុលក្លាយទៅជា ការបង្ហាញពីដំណឹងល្អ ដែលសេចក្តីសង្គ្រោះជារង្វាន់ឥតគិតថ្លៃមកពីព្រះជាម្ចាស់។
លោកប៉ុលត្រូវតែអធិប្បាយ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនចាំបាច់អធិប្បាយដោយមិនគិតប្រាក់នោះទេ។ គាត់មានជម្រើស ថាតើទទួលយកកម្រៃ ឬមិនទទួល ហើយសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់ដំណឹងល្អ គាត់បានផ្តល់វាឱ្យដោយ ឥតគិតថ្លៃ (ជាជាងទទូចអំពីសិទ្ធិទទួលបានប្រាក់កម្រៃរបស់គាត់)។ នេះគឺជាការអួតអាងរបស់គាត់ (ខ១៥)។ ដូច្នេះលោកប៉ុលមានរង្វាន់! ប៉ុន្តែរង្វាន់របស់គាត់មិនមែនជាប្រាក់។ រង្វាន់របស់គាត់គឺជាការ ដែលអាចប្រកាសដំណឹងល្អដោយឥតយក កម្រៃទៅគ្រប់មនុស្សទាំងអស់។
ដ្បិតទោះបើខ្ញុំមិនជាប់បំរើអ្នកណាសោះក៏ដោយ គង់តែខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅជាអ្នកបំរើដល់មនុស្សទាំងអស់វិញ ដើម្បីឲ្យបានមនុស្សជាច្រើនទៅទៀត
៩:១៩ ការពិតដែលលោកប៉ុលមិនទទួលបានកម្រៃមកពីមនុស្សធ្វើឱ្យគាត់ “មិនជាប់បំរើអ្នកណាសោះ”។ ព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់គឺមិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយមនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែដោយព្រះជាម្ចាស់វិញ។ គាត់គ្មាន កាតព្វកិច្ចអ្វីក្នុងការនិយាយយកចិត្តមនុស្សទេ ប៉ុន្តែអាចប្រកាសពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទៅកាន់ មនុស្សទាំងអស់វិញ។
តើលោកប៉ុលប្រើប្រាស់សេរីភាពនេះដូចម្តេចខ្លះ? គាត់ជ្រើសរើសធ្វើឱ្យខ្លួនឯងជាអ្នកបម្រើទៅកាន់មនុស្ស ទាំងអស់! ហេតុអ្វី? ដើម្បីនាំមនុស្សឱ្យជឿលើព្រះយេស៊ូវ។ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទលោកប៉ុលមានសេរីភាព ចេញ ពីមាគ៌ារបស់លោកិយនេះដែលចាត់ថាទុកខ្លួនឯងសំខាន់មុនគេបង្អស់។ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទគាត់មានសេរីភា ពក្នុងការស្រឡាញ់ និងបម្រើអ្នកដទៃដោយមិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងពីសេចក្តីត្រូវការដើម្បីទទួលបានប្រាក់កម្រៃ ឋានៈ និងសិទ្ធិរបស់គាត់នោះទេ។ ព្រះយេស៊ូវគឺជាគំរូដ៏អស្ចារ្យចំពោះសេរីភាពយ៉ាងដូច្នោះ។ ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសចុះពីស្ថានសួគ៌មកកាន់លោកិយនេះដើម្បីបម្រើ ដើម្បីស្វែងរក និងសង្គ្រោះមនុស្ស ដែលបាត់បង់ និងដើម្បីប្រទានជីវិតរបស់ទ្រង់ទុកជាថ្លៃលោះសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន (ម៉ាកុស ១០:៤៣-៤៥)។
ខ្ញុំបានត្រឡប់ដូចជាសាសន៍យូដា ដល់ពួកសាសន៍យូដា ដើម្បីឲ្យបានពួកយូដា ហើយដូចជានៅក្រោមបន្ទុកក្រិត្យវិន័យ ដល់ពួកអ្នកដែលនៅក្រោមបន្ទុកក្រិត្យវិន័យ (តែខ្ញុំមិនមែននៅក្រោមបន្ទុកក្រិត្យវិន័យទេ) ដើម្បីឲ្យបានពួកអ្នក ដែលនៅក្នុងបន្ទុកក្រិត្យវិន័យ
៩:២០ លោកប៉ុលធ្វើខ្លួនឯងជា “អ្នកបម្រើដល់មនុស្សទាំងអស់” ដែលគាត់អាចនាំមនុស្សបានជាច្រើន នាក់សម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទ។ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកបម្រើដល់មនុស្សទាំងអស់មានន័យថា៖
“ត្រឡប់ដូចជាសាសន៍យូដា ដល់ពួកសាសន៍យូដា”។ នៅពេលលោកប៉ុលប្រកាសដំណឹងល្អទៅកាន់ សាសន៍យូដា គាត់រស់នៅដូចជាសាសន៍យូដា៖ នោះគឺគាត់កាន់តាមបញ្ញតិដែលគាត់មិនចាំបាច់កាន់ តាមក្នុងនាមជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ ឧទាហរណ៍ នៅក្នុង កិច្ចការ ២១:២៣-២៦ លោកប៉ុលចូលរួមនៅក្នុង ពិធីបរិសុទ្ធរបស់សាសន៍យូដា ដែលគាត់មិនចាំបាច់ធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែគាត់បានធ្វើយ៉ាងដូច្នោះដើម្បីឱ្យគាត់ ដឹងថាវានឹងជួយដល់ព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់សម្រាប់សាសន៍យូដា។
ហើយដូចជាឥតក្រិត្យវិន័យដល់ពួកអ្នកដែលគ្មានក្រិត្យវិន័យ (មិនមែនថាខ្ញុំឥតក្រិត្យវិន័យរបស់ព្រះទេ គឺខ្ញុំនៅក្នុងក្រិត្យវិន័យព្រះគ្រីស្ទវិញ) ដើម្បីឲ្យបានពួកអ្នកដែលគ្មានក្រិត្យវិន័យដែរ
៩:២១ “ដូចជាឥតក្រិត្យវិន័យដល់ពួកអ្នកដែលគ្មានក្រិត្យវិន័យ”។ ពួកអ្នកដែលគ្មានក្រិត្យវិន័យ គឺសាសន៍ដទៃ។ ការនេះ មានន័យថានៅពេលលោកប៉ុលបម្រើដល់សាសន៍ដទៃ គាត់ធ្វើខ្លួនដូចជា គាត់ជាសាសន៍ដទៃដែរ នោះគឺគាត់មិនទទូចឱ្យកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេទេ (ដែលសាសន៍ដទៃមិនធ្លាប់បានដឹង ឬបានគោរពតាម) ដើម្បីកុំឱ្យក្លាយទៅជាឧបសគ្គដល់ពួកគេ ក្នុងការទទួលយកដំណឹងល្អ។
ការពិតដែលលោកប៉ុល បានត្រឡប់ “ដូចជាឥតក្រិត្យវិន័យ” មិនមែនមានន័យថាជាឥរិយាបថនៃអំពើបាប នោះទេ។ ហេតុនេះបានជាគាត់បន្ថែមថា "មិនមែនថាខ្ញុំឥតក្រិត្យវិន័យរបស់ព្រះទេ គឺខ្ញុំនៅក្នុងក្រិត្យវិន័យព្រះគ្រីស្ទវិញ" ដែលមានសេចក្តីបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវ ការបង្រៀនរបស់ទ្រង់ និងគំរូរបស់ទ្រង់ពីការលះបង់ជីវិតសម្រាប់អ្នកដទៃ។
ខ្ញុំបានត្រឡប់ដូចជាខ្សោយដល់ពួកអ្នកកំសោយ ដើម្បីឲ្យបានពួកកំសោយ គឺបានត្រឡប់ជាគ្រប់សណ្ឋានទាំងអស់ ដល់មនុស្សទាំងអស់ ប្រយោជន៍ឲ្យបានសង្គ្រោះដល់អ្នកខ្លះ ដោយសារសណ្ឋានទាំងនោះឯង
៩:២២ នៅក្នុង ១:២៧ លោកប៉ុលបានសរសេរថា “ទ្រង់បានរើសពួកកំសោយនៅលោកីយនេះ ដើម្បីនឹងធ្វើឲ្យពួកខ្លាំងពូកែមានសេចក្ដីខ្មាស”។ “ពួកកំសោយ” គឺជាមនុស្សដែលគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ ឬឋានៈ ឬតួនាទីនៅក្នុងសង្គមឡើយ។ ដើម្បីឈោងចាប់មនុស្សទាំងនេះ (ដោយគាត់ដឹងថាព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើស រើស) លោកប៉ុលបានរៀបចំខ្លួនដើម្បីក្លាយជាអ្នកកំសោយ និងគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ ឬឋានៈ ឬតួនាទីនៅក្នុង សង្គមធ្វើជាអ្នកអធិប្បាយពីដំណឹងល្អ។ នៅក្នុងព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់ គាត់ពឹងផ្អែកទៅលើ ប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអំណាចនៃដំណឹងល្អដើម្បីសង្គ្រោះដល់មនុស្សជាជាងអំណាច និងកម្លាំងរបស់មនុស្ស ដើម្បីមានឥទ្ធិពលដល់មនុស្ស។
លោកប៉ុលបានដឹងថាអំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានធ្វើឱ្យល្អឥតខ្ចោះឡើងនៅក្នុងភាពទន់ខ្សោយ ហេតុនេះហើយបានជាភាពទន់ខ្សោយរបស់គាត់មានប្រសិទ្ធិភាពជាងកម្លាំងរបស់គាត់ ដើម្បីនាំអ្នកដទៃមកកាន់ដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ដូច្នេះលោកប៉ុលបានដឹងថាព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់គឺ ដើម្បីប្រកាសពីព្រះគ្រីស្ទ ដែលបានជាប់ឆ្កាង ហើយពឹងផ្អែកទៅលើប្រាជ្ញា និងព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ការបោះបង់ចោលសិទ្ធិរបស់គាត់ដោយបន្ទាបខ្លួន និងមិនទទួលបានប្រាក់កម្រៃ ព្រមទាំងនាំដំណឹងល្អទៅកាន់មនុស្សបាត់បង់ ដើម្បីព្យាយាមនាំពួកគេមកសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់។
“ខ្ញុំបានត្រឡប់ជាគ្រប់សណ្ឋានទាំងអស់ ដល់មនុស្សទាំងអស់ ប្រយោជន៍ឱ្យបានសង្គ្រោះដល់អ្នកខ្លះ” គឺជាការសង្ខេបពីវិធីសាស្ត្ររបស់លោកប៉ុលសម្រាប់កិច្ចការរបស់បេសកជន។ គាត់ប្រកាសដំណឹងល្អ ទៅកាន់មនុស្សទាំងអស់។ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលដោយសារតែជាតិសាសន៍ សាសនា ឬឋានៈសង្គមរបស់ពួកគេឡើយ។ គាត់សម្របខ្លួនទៅនឹងវប្បធម៌របស់ក្រុមនីមួយៗដែលគាត់ កំពុងតែស្វែងរកដើម្បីនាំដំណឹងល្អទៅកាន់ដោយមិនទាមទារអំពីសិទ្ធិរបស់គាត់នោះទេ។
ការនេះមិនមានន័យថាគាត់ផ្លាស់ប្តូរដំណឹងល្អដើម្បីឱ្យទាក់ទាញទៅកាន់ក្រុមផ្សេងៗទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅក្នុង កាឡាទី ១:៦-៩ លោកប៉ុលបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ថាមានដំណឹងល្អតែមួយប៉ុណ្ណោះ ដូចគ្នាសម្រាប់មនុស្សរាល់គ្នា ហើយចំពោះការអធិប្បាយដំណឹងល្អផ្សេងក្រៅពីនេះគឺជាបណ្តាសា។ ដូច្នេះលោកប៉ុលមិនបានផ្លាស់ប្តូរដំណឹងពីព្រះគ្រីស្ទដែលជាប់ឆ្កាងដើម្បីឱ្យមានរឿងអាស្រូវកាន់តែតិចជាមួយនឹងសាសន៍យូដា ឬល្ងង់ល្ងើបន្តិចជាមួយនឹងសាសន៍ក្រិក (១ កូរិនថូស ១:២២-២៣)។ ប៉ុន្តែការ “ត្រឡប់ជាគ្រប់សណ្ឋានទាំងអស់ ដល់មនុស្សទាំងអស់” មានន័យថាគាត់សម្របការប្រតិបត្តិរបស់គាត់ ទៅកាន់អ្នកដែលគាត់ចង់នាំឱ្យទទួលបានការសង្គ្រោះដោយមិនបង្កើតឱ្យមានជាឧបសគ្គដល់ដំណឹងល្អនោះទេ។
ខ្ញុំធ្វើការទាំងនោះ ដោយយល់ដល់តែដំណឹងល្អ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំបានចំណែកជាមួយគ្នាក្នុងដំណឹងល្អ។
៩:២៣ មូលហេតុដែលលោកប៉ុលបានក្លាយទៅជាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងទៅកាន់មនុស្សទាំងអស់គឺមិនមែន ដើម្បីយកចិត្តមនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីសង្គ្រោះដល់ព្រលឹងវិញ។ នេះគឺជាបំណងចិត្តនៅក្នុងជីវិត របស់គាត់៖ “ខ្ញុំធ្វើការទាំងនោះ ដោយយល់ដល់តែដំណឹងល្អ” (ខ១២, ១៥-១៨)។ ឱកាសជួយឱ្យ ដំណឹងល្អរីកចម្រើន និងផ្លាស់ប្រែជីវិតជារៀងរហូតគឺជាអ្វីដែលជម្រុញលោកប៉ុលឱ្យបោះបង់ចោលសិទ្ធិ របស់គាត់ដើម្បីនាំមនុស្សដទៃទៅកាន់ព្រះយេស៊ូវ។ មេរៀនសម្រាប់អ្នកក្រុងកូរិនថូសគឺថាពួកគេដែរត្រូវចេះ យកចិត្តទុកដាក់ឱ្យបានច្រើនអំពីការលូតលាស់នៃដំណឹងល្អជាជាងអំពីសិទ្ធិ និងសេរីភាពរបស់ពួកគេ។
តើអ្នករាល់គ្នាមិនដឹងទេឬអី ថាពួកអ្នកដែលរត់នៅទីប្រណាំង គេរត់ទាំងអស់គ្នា ប៉ុន្តែ មានតែ១ទេដែលបានរង្វាន់ ដូច្នេះ ចូររត់បែបឲ្យបានរង្វាន់ចុះ
៩:២៤ លោកប៉ុលពិពណ៌នាពីជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទថាដូចជាការរត់ប្រណាំងមួយដែលអ្នករត់សុទ្ធតែ ព្យាយាមដើម្បីឱ្យបានឈ្នះរង្វាន់ (កាឡាទី ៥:៧; ភីលីព ២:១៦, ៣:១២-១៤; ១ ថែស្សាឡូនិច ២:១៩; ២ ធីម៉ូថេ ២:៥; ៤:៨)។ អ្នកក្រុងកូរិនថូសបានដឹងពីឧទាហរណ៍នេះដោយសារពួកគេបានធ្វើជាម្ចាស់ផ្ទះ នៃការប្រកួតដ៏ធំលើកពីរ (បន្ទាប់ពីការប្រកួតកីឡាអូឡាំពិក) នៅក្នុងចក្រភពរ៉ូម។ ដូច្នេះ លោកប៉ុលបានប្រាប់ពួកគេឱ្យរស់នៅមានលក្ខណៈដូចជាអត្តពលិកដែលមានគោលដៅដើម្បីឈ្នះរង្វាន់ (៦:៩-១១) ហើយត្រង់នេះមានន័យថាពួកគេត្រូវតែមានវិន័យផ្ទាល់ខ្លួន និងត្រូវមានការតស៊ូនៅក្នុង ជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទរបស់ខ្លួន។
ហើយអស់អ្នកដែលតយុទ្ធគ្នា គេខំអត់សង្កត់ចិត្តគ្រប់ជំពូក គឺធ្វើដូច្នោះ ដើម្បីឲ្យបានតែភួងជ័យ ដែលត្រូវពុករលួយ តែយើងរាល់គ្នាវិញ គឺឲ្យបានមកុដ១ ដែលមិនចេះពុករលួយឡើយ
៩:២៥ គោលដៅនៃការឈ្នះកំណត់ពីរបៀបរស់នៅរបស់របស់អត្តពលិក។ ការឈ្នះទាមទារឱ្យមានវិន័យ ហេតុដូច្នេះចំណុចគន្លឹះនោះគឺ “ខំអត់សង្កត់ចិត្តគ្រប់ជំពូក”។ នៅទីក្រុងកូរិនថូសគ្រប់គ្នាបានដឹងថា ដើម្បីឈ្នះការរត់ប្រណាំងបានតម្រូវឱ្យមានការបដិសេធខ្លួនឯង ជាពិសេសទាក់ទងនឹងអ្វីដែលអ្នកបរិភោគ។ អត្តពលិកដែលចង់ឈ្នះមិនអាចចេះតែបរិភោគអ្វីៗដូចគ្នាទៅនឹងមនុស្សដែលមិនបានរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការរត់ប្រណាំងទេ។ អត្តពលិកដែលចង់ឈ្នះត្រូវតែបដិសេធអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង (សូម្បីតែការល្អ) ដែលអាចទប់ស្គាត់ គាត់មិនឱ្យសម្រេចគោលដៅរបស់ខ្លួនបាន។
អ្នករត់ផ្តោតលើការឈ្នះរង្វាន់ សម្រាប់ការប្រកួតនៅក្នុងទីក្រុងកូរិនថូសវិញគឺជាកម្រងផ្កាធ្វើពីដើមបន្លែ! ប៉ុន្តែគ្រីស្ទបរិស័ទរត់ដើម្បីទទួលបានរង្វាន់កាន់តែអស្ចារ្យ។ យើងរត់ដើម្បីទទួលបានម្កុដ ដែលមិនចេះ ពុកផុយ ជារង្វាន់នៅក្នុងនគរស្ថានសួគ៌ដែលជាប់នៅជារៀងរហូត (១៥:៤២, ១៥:៥០-៥៤; ២ ធីម៉ូថេ ៤:៨; យ៉ាកុប ១:១២; ១ ពេត្រុស ៥:៤; វិវរណៈ ២:១០)។ ប្រសិនបើអត្តពលិកមានវិន័យចំពោះខ្លួនឯង ជាមួយនឹងការហ្វឹកហាត់ដែលហ្មត់ចត់ដើម្បីព្យាយាមយកឈ្នះកម្រងផ្កាធ្វើពីដើមបន្លែ។ តើគ្រីស្ទបរិស័ទគួរ ខិតខំឱ្យមានវិន័យចំពោះខ្លួនឯងខ្លាំងប៉ុណ្ណាដើម្បីឱ្យឈ្នះរង្វាន់មកុដដែលមិនចេះពុកផុយពីព្រះជាម្ចាស់នោះ!
បានជាខ្ញុំខំរត់យ៉ាងដូច្នោះ មិនមែនបែបដូចជាមិនស្គាល់ផ្លូវទេ ខ្ញុំក៏ខំប្រដាល់យ៉ាងដូច្នោះដែរ មិនមែនដូចជាដាល់ខ្យល់ទេ គឺខ្ញុំវាយដំរូបកាយខ្ញុំ ទាំងបង្ខំឲ្យចុះចូល ក្រែងក្រោយដែលខ្ញុំបានប្រដៅមនុស្សឯទៀតហើយ នោះខ្លួនខ្ញុំត្រូវចោលចេញវិញ។
៩:២៦-២៧ លោកប៉ុលបានយកខ្លួនឯងមកធ្វើជាគំរូដោយសារជីវិតរបស់គាត់ពោរពេញដោយ គោលបំណង (១១:១)។ គាត់មិនដូចជាអ្នករត់ដែលមិនដឹងថាតើគោលដៅបញ្ចប់របស់ខ្លួន នៅឯណានោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់រត់តម្រង់ឆ្ពោះទៅរកគោលដៅ (ភីលីព ៣:១៤)។ គាត់មិនដូចជាអ្នកប្រដាល់ដែលដាល់ខ្យល់នោះទេ (នោះគឺគាត់វាយមិនត្រូវគូប្រកួតរបស់ខ្លួនទេ)។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់ វាយដំរាងកាយរបស់គាត់។ ពាក្យបកប្រែ “វាយដំ” (ὑπωπιάζω) ជាពាក្យនៅក្នុងការប្រដាល់មានន័យថា ‘វាយចំពីក្រោមភ្នែក’។ ការនេះបង្ហាញឱ្យឃើញពីការតាំងចិត្ត របស់លោកប៉ុលក្នុងការបង្ក្រាបរាងកាយរបស់ខ្លួនឯង និងគ្រប់គ្រងលើវា។
លោកប៉ុលមិនបានបង្រៀនថារាងកាយអាក្រក់នោះទេ (៦:១៥-២០; ១ ថែស្សាឡូនិច ៥:២៣; រ៉ូម ៦:១៧-១៩) ប៉ុន្តែថាវាត្រូវការមានវិន័យ និងគ្រប់គ្រងដើម្បីឱ្យយើងអាចប្រើប្រាស់រាងកាយរបស់យើង មកបម្រើព្រះជាម្ចាស់បាន។ លោកប៉ុលដឹងថាគាត់ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតិ ហើយបានប្រគល់ ភារកិច្ចមកដើម្បីអធិប្បាយពីដំណឹងល្អ (១ ថែស្សាឡូនិច ២:៤) ប៉ុន្តែគាត់មិនចង់ក្លាយទៅជា “ចោលចេញ” ពីកិច្ចការនេះដោយជំពប់ទៅក្នុងអំពើបាបឡើយ (៣:១២-១៥; ទំនុកតម្កើង ១០១:៦; ១ ធីម៉ូថេ ៣:២; ទីតុស ១:៦)។ ដូច្នេះគាត់មិនអនុញ្ញាតិឱ្យបំណងខាងរូបកាយរបស់គាត់គ្រប់គ្រងលើអាកប្បកិរិយា របស់គាត់ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់ផ្តោតទៅលើការទៅឱ្យដល់គោលដៅដើម្បីបានរង្វាន់វិញ។
សរុបមកនៅក្នុងជំពូកនេះលោកប៉ុលបានបង្រៀនថាគ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវតែជ្រើសរើសបោះបង់ចោលសិទ្ធិរបស់ខ្លួនប្រសិនបើវាជួយធ្វើឱ្យដំណឹងល្អរីកចម្រើនឡើង។ គាត់បានប្រើប្រាស់ខ្លួនគាត់ធ្វើជាគំរូពីគោលការណ៍ នេះ។ លោកប៉ុលមានសិទ្ធិក្នុងនាមជាសាវ័ក ប៉ុន្តែគាត់បានបោះបង់ចោលសិទ្ធិទាំងអស់នេះដើម្បីជា ប្រយោជន៍ឈោងចាប់ដល់មនុស្សជាច្រើនទៀតតាមរយៈដំណឹងល្អ។ ដូចជាពេលដែលលោកប៉ុលបោះបង់ ចោលសិទ្ធិរបស់គាត់ក្នុងការទទួលបានការគាំទ្រពីក្រុមជំនុំ (ពីព្រោះវាអាចបង្ករឱ្យមានជាឧបសគ្គចំពោះ ដំណឹងល្អ) ដូច្នេះគ្រីស្ទបរិស័ទនៅក្នុងទីក្រុងកូរិនថូសត្រូវតែលះបង់សិទ្ធិរបស់ខ្លួនដើម្បីបរិភោគសាច់ ដែលបានថ្វាយទៅកាន់រូបព្រះ ពីព្រោះការនេះអាចធ្វើឱ្យបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ពួកគេជំពប់ នៅក្នុង ការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ មេរៀនសម្រាប់យើងនៅថ្ងៃនេះគឺថាយើងត្រូវតែមានបំណងចិត្តលះបង់ចោលអ្វីៗ នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងដែលរារាំងនូវការរីកចម្រើនរបស់ដំណឹងល្អ ដូច្នេះដើម្បីឱ្យយើងអាចយកឈ្នះ ការរត់ប្រណាំង ហើយទទួលបានរង្វាន់ដែលព្រះជាម្ចាស់មានសម្រាប់យើងដែរ។