មានឮរន្ទឺសុលសាយជានិច្ចថា មានការកំផិតកើតឡើង ក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នាពិត ជាការកំផិតម្យ៉ាង ដែលមិនដែលទាំងមានឮនិយាយក្នុងសាសន៍ដទៃផង គឺថា មានមនុស្សម្នាក់បានយកប្រពន្ធរបស់ឪពុកខ្លួន
៥:១ លោកប៉ុលបានសរសេរបញ្ចប់អំពីបញ្ហានៃការបែកបាក់នៅក្នុងក្រុមជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូស (១:១០-៤:២១)។ បន្ទាប់មក គាត់សរសេរអំពីបញ្ហាទីពីរនៅក្នុងក្រុមជំនុំ ដែលនោះគឺពួកគេអត់ឱន ចំពោះភាពអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ។ សមាជិកក្រុមជំនុំម្នាក់មានទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទជាមួយម្តាយចុង របស់ខ្លួន។ ការដាក់ទ័ណ្ឌកម្មចំពោះ សាហាយស្មន់នៅក្នុងសញ្ញាចាស់គឺការស្លាប់ (លេវីវិន័យ ១៨:៧-៨, ១៨:២៩) ហើយសាហាយស្មន់ក៏ខុសច្បាប់ដែរតាមច្បាប់របស់រ៉ូម ដោយដាក់ទ័ណ្ឌកម្ម តាមរយៈការធ្វើនិរទេសទៅកាន់កោះ។ នេះគឺជាអ្វីដែលលោកប៉ុលចង់លើកឡើង នៅពេលគាត់សរសេរថាអំពើបាបនេះ “មិនដែលទាំងមានឮនិយាយក្នុងសាសន៍ដទៃផង”។ ប៉ុន្តែក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូសបានទទួលយកអំពើបាបនេះ ហើយមិនបានណែនាំដល់មនុស្សម្នាក់នេះ តាមដែលលោកប៉ុលបានបង្គាប់មកពួកគេឡើយ។
តែអ្នករាល់គ្នានៅតែមានចិត្តធំ ឥតកើតទុក្ខព្រួយ ដើម្បីនឹងដកអ្នកដែលប្រព្រឹត្តការនោះ ឲ្យថយចេញពីចំណោមអ្នករាល់គ្នាឡើយ
៥:២ វាគឺជាភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ក្រុមជំនុំដែលគិតថាពួកគេអាចអនុញ្ញាតឱ្យមានអំពើបាបនេះ នៅពេលដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងច្បាប់របស់រ៉ូមបានហាមឃាត់នោះ។ ផ្ទុយទៅវិញពួកគេ គួរតែមានភាពសោកសង្រេងចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើង (២ កូរិនថូស ១២:២១) ហើយដកមនុស្សនោះ ចេញពីក្រុមជំនុំ។
មនុស្សមួយចំនួនគិតថាសេចក្តីបង្គាប់នេះមានភាពឃោរឃៅណាស់ ប៉ុន្តែលោកប៉ុលចង់ឱ្យក្រុមជំនុំដឹងថា ពួកគេត្រូវបានត្រាស់ហៅមកធ្វើជារាស្ត្រដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (១:២)។ បញ្ហាស្ថិតនៅត្រង់ថាក្រុមជំនុំ នៅទីក្រុងកូរិនថូសមិនគិតថាអំពើអសីធម៌ខាងផ្លូវភេទនោះខុសទេ ហើយមិនឱ្យតម្លៃចំពោះភាពបរិសុទ្ធ ឡើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលបណ្តាលឱ្យលោកប៉ុលធ្វើសកម្មភាពខ្លាំងក្លាបែបនេះនៅក្នុង ខ៣-៥។
ឯខ្ញុំ ទោះបើមិននៅជាមួយខាងសាច់ឈាមក៏មែន គង់តែនៅជាមួយខាងឯវិញ្ញាណ ខ្ញុំក៏បានកាត់ទោស ដល់អ្នកដែលប្រព្រឹត្តដូច្នោះហើយ ហាក់ដូចជាបាននៅជាមួយគ្នាដែរ គឺក្នុងកាលដែលអ្នករាល់គ្នា នឹងវិញ្ញាណខ្ញុំបានប្រជុំគ្នា ព្រមទាំងមានព្រះចេស្តានៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវនៃយើងផង នោះខ្ញុំបានកាត់ទោសអ្នកនោះ ដោយនូវព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នា ដើម្បីនឹងបញ្ជូនមនុស្សយ៉ាងនោះទៅអារក្សសាតាំង ឲ្យបំផ្លាញនិស្ស័យសាច់ឈាមគេ ប្រយោជន៍ឲ្យព្រលឹងវិញ្ញាណបានសង្គ្រោះ ក្នុងថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវវិញ
៥:៣-៤ លោកប៉ុលបានចាកចេញពីទីក្រុងកូរិនថូស ប៉ុន្តែមិនមែនមានន័យថាពេលនេះក្រុមជំនុំនោះ អាចធ្វើអ្វីៗបានតាមចិត្តដែលពួកគេចង់ធ្វើនោះទេ។ ក្នុងនាមជាឪពុកខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេ មានវត្តមានខាងវិញ្ញាណរបស់លោកប៉ុលនៅតែជាមួយពួកគេ។ ដូច្នេះពួកគេគួរតែស្តាប់បង្គាប់គាត់ដូច ដែលពួកគេបានធ្វើនៅពេលគាត់នៅជាមួយពួកគេនៅទីក្រុងកូរិនថូសដែរ។
លោកប៉ុលបានសរសេរទៅកាន់ពួកគេ ហើយបានបង្គាប់ពួកគេមិនឱ្យប្រកបគ្នាជាមួយបុរសម្នាក់ ដែលមានសកម្មភាពផ្លូវភេទជាមួយម្តាយចុងរបស់ខ្លួនឡើយ (ខ៩)។ យ៉ាងណាមិញក្រុមជំនុំមិនបានធ្វើតាម ការបង្គាប់របស់លោកប៉ុលទេ។ ឥឡូវនេះគាត់ទទូចឱ្យពួកគេត្រូវតែដកបុរសម្នាក់នោះចេញពីក្រុមជំនុំ។
៥:៥ ដើម្បី “បញ្ជូនមនុស្សយ៉ាងនោះទៅអារក្សសាតាំង” មានន័យថាដកគាត់ចេញពីក្រុមជំនុំ ដើម្បីឱ្យគាត់ ចេញទៅក្នុងពិភពលោកដែលគ្រប់គ្រងដោយអារក្សសាតាំងនេះ (យ៉ូហាន ១២:៣១, ១៤:៣០; ២ កូរិនថូស ៤:៤)។ វិន័យនេះគឺសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ ដល់ទាំងមនុស្សម្នាក់នោះ និងក្រុមជំនុំផងដែរ។
ប្រយោជន៍សម្រាប់មនុស្សម្នាក់នោះគឺ “ប្រយោជន៍ឱ្យព្រលឹងវិញ្ញាណបានសង្គ្រោះក្នុងថ្ងៃនៃព្រះអម្ចាស់ យេស៊ូវវិញ”។ ការនេះបង្ហាញប្រាប់ថាគោលបំណងនៃវិន័យគឺ ដើម្បីឱ្យមនុស្សម្នាក់នោះ បានសង្គ្រោះ មិនមែនបំផ្លាញគាត់ទេ។ លោកប៉ុលរំពឹងថាលទ្ធផលរបស់មនុស្សម្នាក់នេះដែលចេញ ទៅក្នុង ពិភពលោកនេះនឹងឱ្យបំផ្លាញខាង “និស្ស័យសាច់ឈាម” (នោះគឺគឺជានិស្ស័យខាងអំពើបាបដែលទាស់ ប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់)។ គំនិតគឺថានៅពេលគាត់រងទុក្ខនៅក្នុងពិភពលោកនេះ គាត់នឹង (ដូចជាកូន ពៅវង្វេង) ដឹងខ្លួនថារបៀបរស់នៅរបស់គាត់មិនត្រឹមត្រូវទេ ហើយនឹងប្រែចិត្តចេញពីអំពើបាបរបស់គាត់ ដើម្បីត្រឡប់មករកព្រះជាម្ចាស់វិញ។ នេះគឺជារបៀបដែលនិស្ស័យបាបទាស់ប្រឆាំងរបស់គាត់នឹង ត្រូវបំផ្លាញចោល ហើយវិញ្ញាណរបស់គាត់ទទួលបានការសង្គ្រោះជារៀងរហូត។
គោលការណ៍នៃការរងទុក្ខដោយសារអារក្សសាតាំងអាចជាគោលបំណងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងគម្ពីរយ៉ូប (ជាពិសេស យ៉ូប ២:៤-១០) ហើយនៅក្នុងជីវិតរបស់លោកប៉ុល (“បន្លា…ក្នុងសាច់ ឈាម” (២ កូរិនថូស ១២:៧)។ វាប្រសើរជាងសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ ត្រូវបានដកមនុស្សចេញពីក្រុមជំនុំ រងទុក្ខ ប្រែចិត្ត ហើយទទួលបានការសង្គ្រោះ (១:៧) ជាជាងក្រុមជំនុំទទួលយកគាត់ ហើយគាត់មិនដែលប្រែចិត្ត ហើយបាត់បង់ទៅវិញនៅថ្ងៃ ជំនុំជម្រះ។
សេចក្ដីអំនួតរបស់អ្នករាល់គ្នាមិនល្អទេ តើមិនដឹងថា ដំបែតែបន្តិចអាចនឹងធ្វើឲ្យម្សៅទាំងអស់ដោរឡើង បានទេឬអី
៥:៦ អត្ថប្រយោជន៍ដល់ក្រុមជំនុំសម្រាប់ការដកមនុស្សម្នាក់នោះចេញគឺដើម្បីរក្សាភាពបរិសុទ្ធរបស់ ពួកគេក្នុងនាមជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ (១:២)។ នៅក្នុងបទគម្ពីរ “ដំបែ” មានន័យថាឥទ្ធិពល ជាទូទៅគឺជាឥទ្ធិពលអវិជ្ជមាន (ម៉ាថាយ ១៦:៦; កាឡាទី ៥:៩)។ គ្រាន់តែដំបែតូចមួយអាចធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ ដល់ដុំម្ស៉ៅទាំងមូលបាន ដូច្នេះអំពើបាបរបស់មនុស្សម្នាក់អាចធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ក្រុមជំនុំទាំងមូលបាន។
ចូរសំអាតដំបែចាស់ចេញ ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានត្រឡប់ជាដុំម្សៅថ្មីវិញ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាបានឥតដំបែហើយ ព្រោះព្រះគ្រីស្ទដ៏ជាយញ្ញបូជានៃបុណ្យរំលង នោះបានត្រូវថ្វាយជំនួសយើងរាល់គ្នាហើយ
៥:៧ នៅក្នុងគម្ពីរនិក្ខមនំ មុនពេលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីប្រទេសអេស៊ីព្ទ ពួកគេត្រូវយក ដំបែចាស់ចេញពីផ្ទះរបស់ពួកគេសិន (និក្ខមនំ ១៣:៣–១០, ២៣:១៥; ចោទិយកថា ១៦:៣–៨)។ សេចក្តីបង្គាប់នេះគឺមានគោលបំណងសម្រាប់ខាងផ្នែកសុខភាព។ ដើម្បីដំបែត្រូវបានធ្វើឡើង ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរក្សាម្ស៉ៅមួយដុំតូចដែលបានធ្វើកាលពីសប្តាហ៍មុនរង់ចាំឱ្យវាឡើងមេ បន្ទាប់មកដាក់វាចូលទៅក្នុងម្ស៉ៅនៅក្នុងសប្តាហ៍នេះឱ្យវាឡើង។ យ៉ាងណាមិញ ប្រសិនបើ មិនរក្សាវាទុកនៅក្នុងលក្ខខ័ណ្ឌត្រឹមត្រូវទេវាអាចមានបញ្ហា ហើយដំបែមួយដុំដែលមិនល្អនឹងធ្វើឱ្យផ្អូមខូច ដល់ដុំម្ស៉ៅ បន្តបន្ទាប់ ទៀតជាដើម។ វិធីសាស្ត្រតែមួយបែបគត់ដើម្បីធ្វើនំបុ័ងឱ្យល្អម្តងទៀតបានគឺ ត្រូវបោះចោលដុំដំបែចាស់ នោះ ហើយចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងដុំថ្មីមួយវិញ។ ហេតុនេះបានជា ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទទួលបានការបង្គាប់ឱ្យ សម្អាតផ្ទះរបស់ពួកគេមួយឆ្នាំម្តងដោយយកដំបែទាំងអស់ ចោស (និក្ខមនំ ១២:១៤-២០) ហើយចាប់ផ្តើម ដំណើរការធ្វើដំបែថ្មីសម្រាប់ដុតនំបុ័ងរយៈពេល ដប់ពីខែបន្ទាប់ទៀត។
តាមរបៀបដូចគ្នានេះ លោកប៉ុលបង្គាប់ឱ្យក្រុមជំនុំដកមនុស្សម្នាក់ចេញនៅក្នុង ខ១ (“ដំបែចាស់”) ដើម្បីឱ្យពួកគេពិតជាអាចធ្វើជាប្រជារាស្ត្រដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន (“ដំថ្មី” នោះគឺ “ឥតមានដំបែ”)។ ក្នុងនាមជាអ្នកជឿព្រះគ្រីស្ទ ពួកគេត្រូវបានធ្វើឱ្យត្រឡប់ទៅជាបរិសុទ្ធរួចហើយ (១:២; ៦:១១)។ ឥឡូវនេះពួកគេត្រូវរស់នៅក្នុងជីវិតដែលបរិសុទ្ធ ហើយការនេះមានន័យថាដកមនុស្សម្នាក់ នេះចេញ ដែលជាឥទ្ធិពលមិនល្អនៅក្នុងក្រុមជំនុំដោយសារតែរបៀបរស់នៅដែលជាប់មានបាបរបស់គាត់។
ព្រះយេស៊ូវបានសុគតដើម្បីសង្គ្រោះមនុស្សពីអំពើបាប។ ដូច្នេះ មនុស្សម្នាក់គួរតែក្លាយទៅជាគ្រីស្ទបរិស័ទ លុះត្រាតែគាត់ចង់បានការសង្គ្រោះរួចចេញពីអំពើបាប។ តាមការពិតជីវិតថ្មីរបស់គាត់នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ មិនទាន់ចាប់ផ្តើមទេរហូតទាល់តែគាត់ប្រែចិត្តចេញពីអំពើបាបសិន។ ដូច្នេះគ្រីស្ទបរិស័ទពិតប្រាកដនឹង មិនមានចិត្តរឹងរួស អាកប្បកិរិយាបះបោរនឹងព្រះជាម្ចាស់ ដែលបដិសេធក្នុងការប្រែចិត្តចេញពីបាប។
មន្ទីរពេទ្យគឺសម្រាប់អ្នកឈឺ។ ប៉ុន្តែ មន្ទីរពេទ្យគឺសម្រាប់អ្នកឈឺទេតើដែលចង់ជានោះ។ វាមិនមែនសម្រាប់មនុស្ស ដែលចង់ឈឺរហូតនោះទេ។ ដូចគ្នាដែរ ក្រុមជំនុំគឺសម្រាប់មនុស្សមានបាប (ដោយសារមនុស្សទាំងអស់ សុទ្ធតែជាមនុស្សមានបាប)។ ប៉ុន្តែ ក្រុមជំនុំគឺសម្រាប់មនុស្សមានបាប ដែលចង់ជានោះ (នោះគឺយើងចង់យកឈ្នះ អំពើបាប ហើយលូតលាស់នៅក្នុងភាពបរិសុទ្ធ)។ ក្រុមជំនុំមិនមែនសម្រាប់មនុស្សមានបាបដែលចង់បន្ត រស់នៅក្នុងជីវិតដែលគ្រប់គ្រងដោយអំពើបាបនោះទេ។
ការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សថ្មី ហើយពេលនេះយើងត្រូវតែកម្ចាត់មនុស្ស ចាស់នោះចេញដើម្បីទទួលបានបទពិសោធន៍ជីវិតថ្មីនេះនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ នៅក្នុងនិក្ខមនំ នំបុ័ងឥតដំបែគឺជានិមិត្តសញ្ញារបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលរួចមានសេរីភាពចេញពីភាពជាទាសកររបស់ប្រទេសអេស៊ីព្ទ (និក្ខមនំ ១២:១៥–១៧)។ ឥឡូវនេះក្រុមជំនុំត្រូវតែជា “ឥតដំបែ” ដោយសារតែវាត្រូវបានសង្គ្រោះចេញពីភាពជា ទាសករនៃអំពើបាបដោយព្រះយេស៊ូវ ដែលជាកូនចៀមនៃបុណ្យរំលងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។
នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវសុគតនៅលើឈើឆ្កាងនៅថ្ងៃបុណ្យរំលង ទ្រង់សុគតក្នុងនាមជា “កូនចៀមនៃព្រះដែលដោះបាបមនុស្សលោក” (យ៉ូហាន ១:២៩)។ ដូចជាឈាមរបស់កូនចៀមនៅ ថ្ងៃបុណ្យរំលងដែលការពារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលពីការបំផ្លាញ លោហិតរបស់ព្រះយេស៊ូវសង្គ្រោះ ប្រជារាស្ត្រទ្រង់ឱ្យរួចពីការបំផ្លាញដែរ (និក្ខមនំ ១២:២៣)។ ការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវបានរំដោះ យើងចេញពីអំពើបាប ហេតុដូច្នេះឥឡូវនេះយើងត្រូវរស់នៅឱ្យដូចជាមនុស្សដែលត្រូវបានរំដោះឱ្យមាន សេរីភាពវិញ។
បានជាត្រូវឲ្យយើងធ្វើបុណ្យនេះដោយឥតមានដំបែ គឺដោយសេចក្ដីស្មោះត្រង់ នឹងសេចក្ដីពិតវិញ មិនមែនដោយដំបែចាស់ ឬនឹងដំបែជាសេចក្ដីអាក្រក់ នឹងសេចក្ដីកំណាចនោះទៀតឡើយ។
៥:៨ “បុណ្យនេះ” សំដៅលើជីវិតទាំងស្រុងរបស់អ្នកជឿ។ ជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទរបស់យើងគួរតែត្រូវបាន កំណត់លក្ខណៈតាមរបៀបដូចគ្នាទៅនឹងលក្ខណៈរបស់បុណ្យរំលងដែរ នោះគឺការប្រោសលោះ សេរីភាព អំណរ និងភាពបរិសុទ្ធក្នុងនាមជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ យើងអបអរការប្រោសលោះ ដែលព្រះជាម្ចាស់សម្រេចបានឱ្យយើងតាមរយៈការរស់នៅក្នុងជីវិតដែលបរិសុទ្ធ។ ជីវិតថ្មីរបស់យើង នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទត្រូវតែជាពិធីបុណ្យនៃភាពរីករាយដែលយើងអបអរដោយ “សេចក្តីស្មោះត្រង់ និងសេចក្តីពិត” មិនមែនដោយអំពើបាប ការព្យាបាទ និងអំពើទុច្ចរិតឡើយ។
ខ្ញុំបានធ្វើសំបុត្រផ្ញើមកប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា កុំឲ្យភប់ប្រសព្វនឹងមនុស្សកំផិតឡើយ តែពាក្យនោះមិនសំដៅចំពោះមនុស្សកំផិតរបស់ផងលោកីយនេះ ឬមនុស្សលោភ មនុស្សប្លន់កំហែង ឬមនុស្សថ្វាយបង្គំរូបព្រះនោះទេ ដ្បិតបើដូច្នោះ នោះត្រូវតែចេញឲ្យផុតពីលោកីយនេះទៅ
៥:៩ នៅក្នុងសេចក្តីសំបុត្រមុនមួយ ដែលលោកប៉ុលបានសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនេះ គាត់បានហាមឃាត់ ពួកគេមិនឱ្យមានការប្រកបគ្នាជាមួយនឹងមនុស្សដែលអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទនៅក្នុងក្រុមជំនុំ។ ប៉ុន្តែពួកគេយល់ច្រឡំពីអ្វីដែលលោកប៉ុលបានសរសេរ។ ដូច្នេះឥឡូវនេះគាត់បានបញ្ជាក់វាឱ្យបានច្បាស់។
៥:១០ លោកប៉ុលមិនមានន័យថាពួកគេមិនអាចទាក់ទងគ្នាជាមួយអ្នកមិនជឿនោះទេ។ មានមនុស្សជាច្រើននៅទីក្រុងកូរិនថូសដែលអសីលធម៌ខាងផ្លូវភេទ លោភលន់ បោកប្រាស់ និងគោរពថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ បើទោះបីជាយើងមិនពេញចិត្តចំពោះអាកប្បកិរិយារបស់ពួកគេក៏ដោយ ក៏គ្រីស្ទបរិស័ទមិនត្រូវជៀសចេញ ឬវិន្និច្ឆ័យចំពោះអ្នកមិនជឿឡើយ។
គឺខ្ញុំបានសរសេរមកអ្នករាល់គ្នា ដោយន័យយ៉ាងនេះថា បើមានអ្នកណានៅក្នុងពួកជំនុំ ជាមនុស្សកំផិត ឬលោភ ឬថ្វាយបង្គំរូបព្រះ ឬជេរប្រមាថ ជាអ្នកប្រមឹក ឬប្លន់កំហែង នោះមិនត្រូវឲ្យភប់ប្រសព្វនឹងគេឡើយ ក៏មិនត្រូវទាំងបរិភោគជាមួយនឹងគេផង
៥:១១ គោលដៅគឺមិនមែនត្រូវដកខ្លួនចេញពីពិភពលោកនេះទេ ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាភាពបរិសុទ្ធនៅក្នុងក្រុមជំនុំ។ ពិភពលោកនេះអាចពោរពេញដោយអំពើបាប ប៉ុន្តែក្រុមជំនុំត្រូវតែបរិសុទ្ធ។ នៅពេលសមាជិកក្រុមជំនុំម្នាក់ ចង់រស់នៅតាមស្តង់ដាររបស់ពិភពលោកនេះ ជាជាងស្តង់ដារនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះយើងមិនត្រូវមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងម្នាក់នោះទេ។ ពេលលោកប៉ុលសរសេរសំបុត្រនេះ ការបរិភោគអាហារជាមួយគ្នាគឺជានិមិត្តសញ្ញានៃការទទួលយក និងមានការប្រកបជិតស្និទ្ធ។ ប៉ុន្តែគ្រីស្ទបរិស័ទមិនត្រូវមានការប្រកបជិតស្និទ្ធជាមួយមនុស្សដែលប្រកាសខ្លួនថាជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ប៉ុន្តែនៅតែមានរបៀបរស់នៅដែលជាប់មានបាប ហើយបដិសេធក្នុងការប្រែចិត្ត។
ដ្បិតតើត្រូវការអ្វីឲ្យខ្ញុំជំនុំជំរះដល់មនុស្សខាងក្រៅ តើអ្នករាល់គ្នាមិនជំនុំជំរះមនុស្សក្នុងពួកជំនុំទេឬអី
៥:១២ ក្រុមជំនុំមិនត្រូវរំពឹងថាមានអាកប្បកិរិយាជាគ្រីស្ទបរិស័ទចេញមកពីមនុស្ស ដែលមិនមែន ជាគ្រីស្ទបរិស័ទនោះទេ ប៉ុន្តែយើងត្រូវរំពឹងថាមានអាកប្បកិរិយាជាគ្រីស្ទបរិស័ទចេញមកពីមនុស្ស នៅក្នុងក្រុមជំនុំវិញ។ មានតែព្រះជាម្ចាស់តែប៉ុណ្ណោះដែលមានសិទ្ធិជំនុំ ជម្រះមនុស្សនៅខាងក្រៅ ក្រុមជំនុំបាន។ កិច្ចការរបស់យើងគឺត្រូវផ្សាយដំណឹងល្អទៅកាន់ពួកគេ មិនមែនវិន្និច្ឆ័យពួកគេទេ។
យើងមិនវិន្និច្ឆ័យមនុស្សនៅខាងក្រៅក្រុមជំនុំនោះទេ ប៉ុន្តែយើងមានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការវិន្និច្ឆ័យ អាកប្បកិរិយានៅក្នុងក្រុមជំនុំ។ ការវិន្និច្ឆ័យនេះគឺចាំបាច់ដើម្បីរក្សាភាពបរិសុទ្ធរបស់ក្រុមជំនុំ ហើយនាំអ្នកជឿដែលជាប់នៅក្នុងអំពើបាបឱ្យប្រែចិត្ត ហើយត្រឡប់មករកព្រះអម្ចាស់វិញ។
ពេលព្រះយេស៊ូវបង្រៀនយើងមិនឱ្យវិន្និច្ឆ័យនៅក្នុងម៉ាថាយ ៧:១-៥ ព្រះអង្គមានន័យថាការរិះគន់តាម របៀបផ្ទាល់ខ្លួនចំពោះកំហុសតូចៗ (៤:៣)។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងខនេះ លោកប៉ុលកំពុងតែសំដៅទៅលើវិន័យ របស់ក្រុមជំនុំសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ដែលចង់ក្លាយជាផ្នែកមួយរបស់ក្រុមជំនុំ ប៉ុន្តែក៏ចង់មានរបៀបរស់នៅ ដែលមានបាបដែរ។ វិន័យនេះគឺសម្រាប់ជាអត្ថប្រយោជន៍ទាំងសម្រាប់មនុស្សមានបាប និងក្រុមជំនុំ (ម៉ាថាយ ១៨:១៥-១៧)។
ឯចំណែកពួកអ្នកខាងក្រៅ នោះព្រះនឹងជំនុំជំរះគេ ហើយត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាបណ្តេញមនុស្សអាក្រក់នោះ ពីពួកអ្នករាល់គ្នាចេញ។
៥:១៣ លោកប៉ុលដកស្រង់ចេញពី ចោទិយកថា ១៧:៧ ដើម្បីបង្ហាញប្រាប់ថាក្រុមជំនុំមានទំនួល ខុសត្រូវដូចជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើដើម្បីដកចេញពីសហគមន៍របស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះអ្នកដែលមានចេតនា ហើយប្រឆាំងទាស់នឹងក្រិតវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ចនោះ។