ដូច្នេះ មនុស្សត្រូវរាប់យើងខ្ញុំ ទុកដូចជាអ្នកជំនួយនៃព្រះគ្រីស្ទ ហើយជាអ្នករ៉ាប់រងចំពោះសេចក្ដីអាថ៌កំបាំងនៃព្រះវិញ
៤:១ ក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូសត្រូវបានបែកខ្ញែកដោយសារតែពួកគេមានទស្សនៈមិនត្រឹមត្រូវពីពួកសាវ័ក និងគ្រូបង្រៀន។ ដូច្នេះលោកប៉ុលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីរបៀបដែលក្រុមជំនុំគួរចាត់ទុកពួកគេបែបណា នោះគឺ “ទុកដូចជាអ្នកជំនួយនៃព្រះគ្រីស្ទ ហើយជាអ្នករ៉ាប់រងចំពោះសេចក្តីអាថ៌កំបាំងនៃព្រះវិញ”។
ពាក្យជាភាសាក្រិកបកប្រែពាក្យ “អ្នកជំនួយ” (ὑπηρέτας) នៅក្នុងខនេះថាជាបាវបម្រើដែលធ្វើការ នៅក្នុងកន្លែងដែលអន់ជាងគេបំផុតនៅលើកប៉ាល់ធំមួយ។ សម្រាប់លោកប៉ុលការពណ៌នាពីខ្លួនគាត់ តាមរបៀបនេះបង្ហាញពីការបន្ទាបខ្លួនដោយសារបាវបម្រើទាំងនេះមានឋានៈទាបបំផុតនៅលើកប៉ាល់។ ពាក្យនេះសង្កត់ធ្ងន់ចំពោះការពិតដែលថាសាវ័កបម្រើនៅក្រោមអំណាចម្ចាស់របស់ខ្លួនគឺព្រះយេស៊ូវដែលជាអ្នកបង្គាប់បញ្ជាពួកគេ។ ជាធម្មតាមនុស្សមិនអួតខ្លួនអំពី ឬផ្តល់កិត្តិយសទៅកាន់បាវបម្រើទេ។ ដូច្នេះក្រុមជំនុំមិនត្រូវអួតពីពួកសាវ័កទេ។
ពាក្យទីពីរដែលលោកប៉ុលប្រើដើម្បីពណ៌នាពីពួកសាវ័កគឺ “អ្នករ៉ាប់រង” (οἰκονόμους)។ “អ្នករ៉ាប់រង” គឺជាឋានៈដែលខ្ពស់ជាងគេបង្អស់របស់បាវបម្រើរបស់ម្ចាស់ដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភដែលទទួលបាននូវទំនួលខុសត្រូវដើម្បីចាត់ចែងទ្រព្យទាំងឡាយ (រួមទាំងអគារ ស្រែចម្ការ ហិរញ្ញវត្ថុ និងបាវបម្រើដទៃៗ ទៀត) នៅពេលម្ចាស់មិននៅ។ ពាក្យនេះសង្កត់ធ្ងន់ចំពោះការពិតថាពួកសាវ័កគឺជា មនុស្សដែល ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់អ្វីៗដែលមានតម្លៃឱ្យ ហើយពួកគេត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះទ្រង់ ដើម្បីចាត់ចែង វាឱ្យបានល្អ។ តើព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់អ្វីខ្លះទៅកាន់ពួកសាវ័ក? ចម្លើយគឺ “សេចក្តីអាថ៌កំបាំងនៃព្រះ” ដែលជាផែនការពីការសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់តាមរយៈព្រះយេស៊ូវ ព្រះមេស៊ីដែលជាប់នៅលើឈើឆ្កាង និងជាព្រះសង្គ្រោះ (២:៧) ដែលទ្រង់បានបើកសម្តែងតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទៅកាន់ពួកសាវ័ក ហើយឱ្យពួកគេនូវទំនួលខុសត្រូវដើម្បីប្រកាសប្រាប់។ ហេតុនេះក្រុមជំនុំត្រូវចេះគោរពដល់ពួកសាវ័ក។
តើពួកសាវ័កមានឋានៈខ្ពស់បំផុត ឬទាបបំផុតនៅក្នុងក្រុមជំនុំដែរឬទេ? ដើម្បីយល់ពីការនេះយើងត្រូវដឹង ថាព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនដល់ពួកសាវ័កថា “បើអ្នកណាចង់ធ្វើលេខ១ នោះត្រូវទៅជាចុងបង្អស់វិញ ហើយត្រូវបំរើគេទាំងអស់ដែរ” (ម៉ាកុស ៩:៣៥)។ ព្រះយេស៊ូវបានជ្រើសរើសពួកសាវ័កឱ្យក្លាយទៅជា មនុស្សដេលធ្វើលេខ១នៅក្នុងក្រុមជំនុំ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកបម្រើដល់មនុស្សទាំងអស់។
រីឯអ្នករ៉ាប់រង ត្រូវឲ្យគេបានស្មោះត្រង់
៤:២ គុណភាពសំខាន់បំផុតរបស់អ្នករ៉ាប់រងគឺភាពស្មោះត្រង់ (ខ១៧; ៧:២៥; ម៉ាថាយ ២៤:៤៥-៥១; កូឡុស ១:៧, ៤:៧)។ ការនេះមានន័យថាការចេះស្តាប់បង្គាប់ដោយការធ្វើតាមអ្វីដែលម្ចាស់បានបង្គាប់ ឱ្យយើងធ្វើ។ សម្រាប់លោកប៉ុល ការនេះមានន័យថាប្រកាសដំណឹងល្អទោះបីជាលោកីយ៍នេះគិតថា វាជារឿងល្ងីល្ងើក៏ដោយ (៩:១៦)។ តើការនេះមានន័យយ៉ាងណាចំពោះអ្នក?
តែខាងឯដំណើររបស់ខ្ញុំ ដែលអ្នករាល់គ្នា ឬមនុស្សណាក៏ដោយ ចោទប្រកាន់ទោសខ្ញុំ នោះមិនជាការអំពល់អ្វីដល់ខ្ញុំឡើយ ខ្ញុំក៏មិនចោទប្រកាន់ទោសខ្លួនខ្ញុំផង
៤:៣ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ពិតជាបាវបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវមែន នោះអ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់គាត់គឺថា ព្រះយេស៊ូវពេញចិត្តនឹងគាត់។ មិនថាអ្នកដទៃគិតបែបណានោះទេពីព្រោះពួកគេមិនមែនជាម្ចាស់ របស់យើងនោះទេ។
អ្នកក្រុងកូរិនថូសបានវិន្និច្ឆ័យលោកប៉ុល ប៉ុន្តែគាត់មិនខ្វល់ពីការវិន្និច្ឆ័យរបស់ពួកគេដោយចាត់ទុកថា សំខាន់នោះទេ។ លោកប៉ុលបានសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងរ៉ូមថា៖ “តើអ្នកជាអ្វីដែលនិន្ទាបាវបម្រើ របស់គេ អ្នកនោះឈរឬដួលក្តី នោះស្រេចនឹងចៅហ្វាយទេតើ” (រ៉ូម ១៤:៤)។ ដោយសាររឿងនេះ លោកប៉ុលមិនទាំងវិន្និច្ឆ័យខ្លួនឯងផង។ ការវាយតម្លៃពីព័ន្ធកិច្ចខ្លួនឯងរបស់គាត់មិនពាក់ព័ន្ធគ្នាទេពីព្រោះ មានតែអ្វីដែលម្ចាស់របស់លោកគិតប៉ុណ្ណោះដែលសំខាន់។
ពីព្រោះខ្ញុំមិនឃើញមានអ្វីនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំសោះ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានរាប់ជាសុចរិតដោយសារហេតុនោះទេ អ្នកដែលចោទប្រកាន់ទោស នោះគឺជាព្រះអម្ចាស់វិញទេតើ
៤:៤ លោកប៉ុលមិនបានដឹងអំពីការបរាជ័យណាមួយ ឬអំពើបាបដែលមិនបានសារភាពនៅក្នុង ជីវិតរបស់គាត់ទេ ប៉ុន្តែគាត់ដឹងថានោះគឺជាព្រះយេស៊ូវ មិនមែនខ្លួនគាត់ទេដែលជាអ្នកជំនុំជម្រះ។ មានតែព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះដែលអាចផ្តល់នូវការជំនុំជម្រះពិត និងត្រឹមត្រូវដល់បាវបម្រើរបស់ទ្រង់។ មានតែទ្រង់តែប៉ុណ្ណោះដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជំនុំជម្រះការស្តាប់បង្គាប់ និងភាពស្មោះត្រង់របស់យើងចំពោះកិច្ចការដែលទ្រង់បានប្រទានមកឱ្យយើងធ្វើ (២ ធីម៉ូថេ ២:១៥)។
ដូច្នេះ កុំឲ្យចោទប្រកាន់ទោសគ្នាមុនកំណត់ឡើយ លុះត្រាតែព្រះអម្ចាស់ទ្រង់យាងមក ដែលទ្រង់នឹងយកអស់ទាំងអំពើលាក់កំបាំង ដែលធ្វើនៅទីងងឹត មកដាក់នៅទីភ្លឺវិញ ហើយនឹងបើកសំដែង ឲ្យឃើញអស់ទាំងគំនិត ក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សផង នោះគ្រប់គ្នានឹងបានសេចក្ដីសរសើរពីព្រះរៀងខ្លួន។
៤:៥ គ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះពីម្ចាស់របស់ខ្លួន មិនមែនពីបាវបម្រើផ្សេងទៀតនោះទេ។ នៅពេលព្រះយេស៊ូវយាងមកវិញជាលើកទីពីរ គ្រីស្ទបរិស័ទទាំងអស់មានការងាររបស់ពួកគេ ដែលត្រូវត្រួតពិនិត្យ (២ កូរិនថូស ៥:១០)។ ការវិន្និច្ឆ័យរបស់ព្រះយេស៊ូវនឹងល្អឥតខ្ចោះ ដ្បិតទ្រង់ “នឹងយកអស់ទាំងអំពើលាក់កំបាំងដែលធ្វើនៅទីងងឹតមកដាក់នៅទីភ្លឺវិញ” ដែលសំដៅលើការជម្រុញចិត្ត គំនិត និងអាកប្បកិរិយារបស់មនុស្សម្នាក់ដែលមានតែទ្រង់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចដឹងបាន។ នៅគ្រានោះហេតុការណ៍ទាំងឡាយនឹងត្រូវបានដឹង ហើយអស់ទាំងគំនិត និងចេតុនានៅក្នុងចិត្តរបស់ មនុស្សទាំងអស់នឹងត្រូវបានបង្ហាញចេញមក (ម៉ាថាយ ១០:២៦)។
ដូច្នេះលោកប៉ុលប្រាប់ទៅកាន់អ្នកក្រុងកូរិនថូសថាមិនត្រូវវិន្និច្ឆ័យពីភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ឡើយ ពីព្រោះការនេះមានតែព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះដែលអាចធ្វើបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវនៅពេលទ្រង់យាងត្រឡប់មកវិញ។ ពីព្រោះរង្វាន់គឺអាស្រ័យទៅលើការជម្រុញចិត្ត និងដួងចិត្តរបស់យើងព្រមទាំងការងាររបស់យើងដែរ មានតែព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចផ្តល់ការសរសើរដែលបាវបម្រើម្នាក់ៗសមនឹងទទួលបាន។
សម្រាប់គ្រីស្ទបរិស័ទ ភាពស្មោះត្រង់គឺជាភាពជោគជ័យ។ ភាពជោគជ័យមិនមែនជាភាពល្បីល្បាញ ឬការសរសើរពី មនុស្សនោះទេ។ ការសរសើរបានមកពីព្រះជាម្ចាស់នៅគ្រាជំនុំជម្រះចុងក្រោយ ហើយនេះគឺជាការសរសើរ តែមួយគត់ដែលសំខាន់។ ហេតុនេះការវិន្និច្ឆ័យរបស់អ្នកជឿនៅក្រុងកូរិនថូស មិនសំខាន់នោះទេ ពីព្រោះ (១) មានតែព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះដែលអាចវិន្និច្ឆ័យបាវបម្រើរបស់ទ្រង់បាន និង (២) ពីព្រោះមានតែការវិន្និច្ឆ័យនៅគ្រាចុងក្រោយតែប៉ុណ្ណោះដែលសំខាន់។
បងប្អូនអើយ ខ្ញុំបានបង្វែរសេចក្ដីទាំងនេះមកលើខ្លួនខ្ញុំ នឹងអ័ប៉ុឡូស ដោយព្រោះតែអ្នករាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាហាត់រៀនតាមយើង មិនឲ្យគិតខ្ពស់លើសជាងសេចក្ដី ដែលបានចែងទុកមក ប្រយោជន៍កុំឲ្យអ្នកណាមានសេចក្ដីអំនួត អួតពីអ្នក១ទាស់នឹងអ្នក១ឡើយ
៤:៦ លោកប៉ុលបានយកខ្លួនឯង និងលោកអ័ប៉ុឡូសមកធ្វើជាគំរូពីអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអម្ចាស់។ ពួកគេគឺដូចជាកសិករ (៣:៦-៩) ជាងផ្ទះ (៣:១០-១៥) អ្នកបម្រើ និងអ្នកជំនួយ (ខ១-៥)។ លោកប៉ុលបានធ្វើកិច្ចការនេះដើម្បីបង្រៀនទៅកាន់ក្រុមជំនុំអំពីអាកប្បកិរិយាសមរម្យដែលពួកគេត្រូវមានទៅកាន់អ្នកដឹកនាំរបស់ខ្លួន។
ក្រុមជំនុំកូរិនថូសបានធ្វើការវិន្និច្ឆ័យដល់អ្នកដឹកនាំរបស់ពួកគេ។ ពួកគេលើកអ្នកដឹកនាំមួយចំនួនខ្ពស់ពេក រីឯអ្នកមួយចំនួនទៀតទាបពេក។ ប៉ុន្តែលោកប៉ុលចង់ឱ្យពួកគេឈប់ធ្វើដូច្នេះវិញ ពីព្រោះគ្រីស្ទបរិស័ទ ទាំងអស់គឺជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ក្រុមជំនុំត្រូវប្រព្រឹត្តិចំពោះអ្នកបម្រើរ បស់ព្រះយេស៊ូវទាំងអស់ ដោយការគោរព ប៉ុន្តែស្ថិតនៅក្នុងដែនដែលបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីកុំឱ្យពួកគេអួតខ្លួនអំពីអ្នកបម្រើម្នាក់ទាស់នឹងអ្នកផ្សេងទៀតឡើយ (១ ថែស្សាឡូនីច ៥:១២-១៣; ១ ធីម៉ូថេ ៥:១៧-១៨; ហេព្រើរ ១៣:១៧)។
ចូរស្រមៃថាព្រះមហាក្សត្របានអញ្ជើញអ្នកមកពិធីជប់លៀង។ អ្នកធ្វើដំណើរទៅកាន់រាជវាំងរបស់ទ្រង់ ហើយអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់យកអាហារមកឱ្យអ្នក។ តើអ្វីជាអាកប្បកិរិយាសមរម្យដែលអ្នកត្រូវមានចំពោះ អ្នកបម្រើទាំងនេះ? ម្យ៉ាងវិញទៀត អ្នកមិនគួរផ្តល់កិត្តិយសខ្លាំងពេកដល់ពួកគេទេ ដោយសារព្រះមហាក្សត្រទៅវិញទេដែលបានប្រទានពិធីជប់លៀងមួយនេះ ហើយទ្រង់សក្តិសមទទួលបានកិត្តិយស មិនមែនអ្នកបម្រើទេ។ ទោះយ៉ាងណា ម្យ៉ាងវិញទៀតអ្នកក៏មិនត្រូវមិនគោរពពួកគេដែរ ពីព្រោះពួកគេគឺជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ហើយទ្រង់បានប្រទានឱ្យពួកគេធ្វើកិច្ចការនេះ។
ដ្បិតតើអ្នកណាបានធ្វើឲ្យអ្នកផ្សេងពីគេ តើអ្នកមានអ្វីខ្លះ ដែលអ្នកមិនបានទទួល ចុះបើបានទទួលមែន ហេតុអ្វីបានជាអួតខ្លួនដូចជាមិនបានទទួលវិញ
៤:៧ ក្រុមជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូសមិនមានការរួបរួមគ្នាទេ។ មានការបែងចែកទៅជាក្រុមៗ ហើយក្រុមនីមួយៗអួតខ្លួនថាពួកគេគឺជាក្រុមដែលល្អបំផុត។ ប៉ុន្តែគ្រីស្ទបរិស័ទត្រូវដឹងថាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដែលយើងមានគឺសុទ្ធតែព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកយើង។ ទាំងទេពកោសល្យ និងអំណោយទានទាំងអស់គឺមិនមែនបានមកដោយសារគុណសម្បត្តិរបស់អ្នកទេ ប៉ុន្តែគឺដោយសារព្រះគុណទ្រង់សម្រាប់យើងវិញ។ ដូច្នេះយើងមិនត្រូវអួតអំពីខ្លួនឯងនោះទេ។ យើងជំពាក់គ្រប់យ៉ាងដោយព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូច្នេះហើយរាល់ការអួតខ្លួនអំពីមនុស្សទាំងអស់ (ខ្លួនឯង ឬអ្នកដទៃ) គឺមិនសមរម្យនៅក្នុងក្រុមជំនុំឡើយ។
អ្នករាល់គ្នាឆ្អែតហើយ ក៏ជាអ្នកមានផង កាលឥតពីយើងខ្ញុំ នោះអ្នករាល់គ្នាបានសោយរាជ្យឡើង ហើយខ្ញុំក៏សុខចិត្តឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសោយរាជ្យដែរ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំបានសោយរាជ្យជាមួយគ្នា
៤:៨ អំណួត និងភាពក្រអឺតក្រទមគឺជាបញ្ហាដ៏ធំនៅក្នុងក្រុមជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូស (ខ១៨-១៩, ៥:២, ៨:១, ១៣:៤; ២ កូរិនថូស ១២:២០)។ ពួកគេអួតខ្លួនដោយសារពួកគេគិតថាពួកគេជោគជ័យ មានប្រាជ្ញា ហើយឈានដល់កម្រិតមានភាពពេញវ័យខាងវិញ្ញាណ។ ពួកគេទើបតែបានក្លាយជាគ្រីស្ទបរិស័ទរយៈពេល បីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ហើយនៅមិនទាន់ពេញវ័យខាងវិញ្ញាណនៅឡើយ (“កូនខ្ចីក្នុងព្រះគ្រីស្ទ” ៣:១), ប៉ុន្តែពួកគេអួតខ្លួនធ្វើដូចជាពួកគេបានសោយរាជ្យដូច្នោះដែរ។
គ្រីស្ទបរិស័ទនឹងសោយរាជ្យជាមួយព្រះយេស៊ូវនៅពេលព្រះអង្គយាងមកវិញ ហើយបង្កើតព្រះរាជ្យ របស់ទ្រង់នៅលើផែនដីនេះ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ រហូតមកដល់ពេលនោះ ឯកសិទ្ធិរបស់យើងគឺជា ការចែករំលែកនូវ ការឈឺចាប់ និងតិះដៀលរបស់ទ្រង់វិញ (ហេប្រឺ ១៣:១៣; រ៉ូម ៨:១៧)។ ដូចដែលព្រះយេស៊ូវ មានបន្ទូលថា “បាវមិនមែនធំជាងចៅហ្វាយទេ” (យ៉ូហាន ១៣:១៦)។ ព្រះយេស៊ូវរងទុក្ខ ហើយប្រសិនបើទ្រង់ជាចៅហ្វាយរបស់យើង ហើយយើងជាអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ នោះយើងក៏រងទុក្ខដែរ។ ជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទមិនមែនជាផ្លូវកាត់ ហើយងាយស្រួលទៅកាន់សិរីល្អនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយ ដែលឆ្លងកាត់ការរងទុក្ខមុនពេលឈានដល់សិរីល្អបាន។ ជាថ្មីម្តងទៀតនេះគឺជា ប្រាជ្ញាពីឈើឆ្កាង ដែលមនុស្សខាងសាច់ឈាមគិតថាល្ងង់ ប៉ុន្តែមនុស្សខាងវិញ្ញាណអាចយល់បាន។
មូលហេតុដែលលោកប៉ុលចង់បានឱ្យគ្រីស្ទបរិស័ទពិតជាបានចាប់ផ្តើមសោយរាជ្យរួចហើយគឺពីព្រោះនោះមានន័យថាព្រះយេស៊ូវបានយាងមកវិញហើយ ហើយលោកប៉ុលនឹងលែងជួបការបៀតបៀន និងការរងទុក្ខក្នុងនាមជាសាវ័កទៀតហើយ។ ប៉ុន្តែគាត់ដឹងថាពេលវេលានេះមិនទាន់មកដល់នៅឡើយទេ។ បច្ចុប្បន្ននេះគឺជាពេលវេលានៃការរងទុក្ខ មិនមែនសិរីល្អសម្រាប់គ្រីស្ទបរិស័ទទេ។ លើកទីមួយនៅពេលព្រះយេស៊ូវបានយាងមកកាន់ផែនដីនេះគឺមកដើម្បីរងទុក្ខ។ លើកទីពីរ ទ្រង់នឹងយាងមកសោយរាជ្យ។ ប៉ុន្តែមុនពេលនោះមកដល់ អ្នកដើរតាមទ្រង់នឹងត្រូវរងទុក្ខ នៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។
ខ្ញុំស្មានថា ព្រះទ្រង់បានដាក់យើងខ្ញុំ ដែលជាពួកសាវក ឲ្យនៅក្រោយបង្អស់ ហាក់ដូចជាបានដំរូវឲ្យត្រូវស្លាប់ដែរ ពីព្រោះយើងខ្ញុំបានត្រឡប់ជាទីដែលសំរាប់ឲ្យលោកីយបានមើលលេង គឺដល់ទាំងពួកទេវតា នឹងពួកមនុស្សផង
៤:៩ ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ថាសាវ័កត្រូវតែរងទុក្ខដូចជាព្រះគ្រីស្ទដែរ ហើយការធ្វើយ៉ាងដូច្នោះគឺ ពួកគេបានធ្វើជាគំរូពីជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទទៅកាន់ក្រុមជំនុំ (ម៉ាថាយ ៥:១១; លូកា ៦:២២; កិច្ចការ ៩:១៦)។ ពួកសាវ័កគឺដូចជាអ្នកទោសសង្គ្រាមដែលពួករ៉ូមដឹកតាមដងផ្លូវនៅក្នុងទីក្រុងរ៉ូម តាមក្បួនដង្ហែរជ័យជំនះ (២ កូរិនថូស ២:១៤-១៥)។ អ្នកទោសដែលត្រូវបានកាត់ទោសឱ្យស្លាប់គឺ នៅពីក្រោយក្បួនដង្ហែរ។ បន្ទាប់ពីក្បួនដង្ហែរចប់ ពួកគេត្រូវបាននាំយកទៅកាន់ស្តាដ ដែល អ្នកទស្សនាមើលទៅកាន់ពួកគេដែលត្រូវអ្នកប្រយុទ្ធ និងសត្វព្រៃសម្លាប់។
យើងខ្ញុំជាមនុស្សល្ងង់ល្ងើដោយយល់ដល់ព្រះគ្រីស្ទ តែអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកប្រាជ្ញក្នុងព្រះគ្រីស្ទវិញ យើងខ្ញុំខ្សោយ តែអ្នករាល់គ្នាមានកំឡាំង អ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីរុងរឿង តែយើងខ្ញុំអាប់ឱនកេរ្តិ៍ឈ្មោះវិញ
៤:១០ លោកីយ៍នេះគិតថាដំណឹងពីឈើឆ្កាងគឺជា “សេចក្តីចំកួត” និង “កំសោយ” (១:១៨, ១:២៣)។ ដូច្នេះវាមិនភ្ញាក់ផ្អើលទេដែលលោកីយ៍គិតថាពួកសាវ័កដែលប្រកាសដំណឹងពីឈើឆ្កាងគឺជា “មនុស្សល្ងង់ល្ងើ” និង “ខ្សោយ” ផងដែរ។
ពួកសាវ័កដែលព្រះយេស៊ូវបានជ្រើសតាំងឡើងត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមនុស្សល្ងង់ល្ងើ និងទន់ខ្សោយ ហើយមិនទទួលបានកិត្តិយសពីលោកីយ៍នេះទេ។ ប៉ុន្តែអ្នកក្រុងកូរិនថូសដែលជា “កូនខ្ចីក្នុងព្រះគ្រីស្ទ” (៣:១) អួតខ្លួនពីភាពឆ្លាតវៃ រឹងមាំ និងភាពគួរឱ្យផ្តល់កិត្តិយសរបស់ពួកគេ! អ្នកបម្រើដែលមានភាពពេញវ័យខាងវិញ្ញាណ (ដូចពួកសាវ័ក) គឺស្មោះត្រង់នឹងព្រះយេស៊ូវ ទោះបីជាមានការបៀតបៀនពីលោកីយ៍នេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែអ្នកជឿដែលមិនទាន់ពេញវ័យ (ដូចក្រុមជំនុំនៅកូរិនថូស) អួតពីខ្លួនឯង ហើយស្វែងរកការផ្តល់កិត្តិយសពីលោកីយ៍នេះទៅវិញ។
លុះមកដល់ឥឡូវនេះ យើងខ្ញុំត្រូវទាំងឃ្លាន ទាំងស្រេក ហើយនៅអាក្រាត ទាំងត្រូវគេវាយ ហើយក៏ដើរសាត់អណ្តែត យើងខ្ញុំធ្វើការនឿយហត់នឹងដៃយើង កាលណាគេជេរ នោះយើងខ្ញុំឲ្យពរវិញ កាលណាគេបៀតបៀន នោះយើងខ្ញុំទ្រាំទ្រ
៤:១១-១២ លោកប៉ុលកត់ត្រាទុកនូវភាពអាម៉ាស និងការរងទុក្ខដែលពួកសាវ័កបានជួបប្រទះ។ ខណៈដែលយើងអានបញ្ជីនេះ យើងទទួលបានការរំលឹកប្រាប់ពីព្រះជន្មរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលបានឆ្លងកាត់ការស្រេកឃ្លានផងដែរ (ម៉ាថាយ ៤:១-៤) ស្រេកទឹក (យ៉ូហាន ១៩:២៨) គ្មានផ្ទះសម្បែង (ម៉ាថាយ ៨:២០) ធ្វើការដោយផ្ទាល់ដៃ (ម៉ាកុស ៦:៣) ហើយត្រូវបានគេជេរប្រមាថ បៀតបៀន និងបង្កាច់បង្ខូច (អេសាយ ៥៣:៣)។
បើទោះបីជាពួកសាវ័កត្រូវបានលោកីយ៍នេះបដិសេធក៏ដោយ (កិច្ចការ ១៣:៥០–៥១, ១៤:៥–៦, ១៤:១៩, ១៦:២០–២៤, ១៧:៥–៩, ១៧:១៣–១៤, ១៨:១២–១៦) ពួកគេឆ្លើយតបចំពោះរឿងនេះ ដូចជាអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានធ្វើដែរ (ហើយបង្រៀនឱ្យអ្នកដើរតាមទ្រង់) នោះគឺប្រកបដោយព្រះពរ ការស៊ូទ្រាំ និងការអធិស្ឋាន (ម៉ាថាយ ៥:៤៤; លូកា ៦:២៨; រ៉ូម ១២:១៤; ១ ពេត្រុស ២:២៣; ៣:៩, ៣:១៥-១៦)។
កាលណាគេប្រមាថ នោះយើងខ្ញុំអង្វរដល់គេ យើងខ្ញុំបានត្រឡប់ដូចជាសំរាមរបស់លោកីយ ហើយដូចជាកំអែលនៃមនុស្សទាំងអស់ ដរាបដល់ឥឡូវនេះ
៤:១៣ លោកីយ៍នេះមិនកោតសរសើរពួកសាវ័កសម្រាប់ការប្រកាសពីប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។ លោកប៉ុលពណ៌នាពីរបៀបដែលលោកីយ៍ចាត់ទុកពួកសាវ័កថាជា “កាក” ដែលអ្នកឃើញមាននៅលើ ចានកខ្វក់ ហើយជា “សម្រាម” នៅក្នុងធុង (បរិទេវ ៣:៤៥)។ ចំណុចរបស់លោកប៉ុលគឺថាការដើរតាម ព្រះយេស៊ូវ និងការរស់តាមព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (ជាជាងប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍) នឹងបណ្តាលឱ្យមនុស្សម្នាក់ត្រូវលោកីយ៍នេះបដិសេធ។
ខ្ញុំសរសេរសេចក្ដីទាំងនេះ មិនមែនចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីខ្មាសទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែទូន្មានដល់អ្នករាល់គ្នា ទុកដូចជាកូនស្ងួនភ្ងាវិញប៉ុណ្ណោះ
៤:១៤ ទោះបីជាពួកគេមិនមានភាពពេញវ័យខាងវិញ្ញាណក៏ដោយ លោកប៉ុលនៅតែស្រឡាញ់ អ្នកជឿនៅទីក្រុងកូរិនថូស។ ពួកគេគឺជា “កូនស្ងួនភ្ងា” ដោយសារកំណើតថ្មីរបស់ពួកគេបានកើតឡើង នៅពេលគាត់អធិប្បាយពីដំណឹងល្អទៅកាន់ពួកគេ។ ហេតុនេះហើយបានជាគាត់សរសេរថាវាគឺ “ដោយសារដំណឹងល្អ” ដែលគាត់បានក្លាយទៅជាឪពុករបស់ពួកគេ (ខ១៥)។ ក្នុងនាមជាកូនស្ងួនភ្ញាខាងវិញ្ញាណរបស់គាត់ គាត់ដឹងថាវាគឺជាទំនួលខុសត្រូវរបស់គាត់ក្នុង ការដាស់តឿនដល់ពួកគេ ហើយកែប្រែឥរិយាបថ និងអាកប្បកិរិយាខុសឆ្គងរបស់ពួកគេ (ម៉ាថាយ ១៨:១៥-២០; កិច្ចការ ២០:៣១; ១ ថែស្សាឡូនិច ២:៧-១២; ៥:១៤)។
ដ្បិតថ្វីបើអ្នករាល់គ្នាមានគ្រូទាំងម៉ឺនក្នុងព្រះគ្រីស្ទ តែគ្មានឪពុកជាច្រើនទេ មានតែខ្ញុំ១ប៉ុណ្ណោះ ដែលបានបង្កើតអ្នករាល់គ្នាក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ដោយសារដំណឹងល្អ
៤:១៥ ពាក្យជាភាសាក្រិកបកប្រែពាក្យ “ណែនាំ” (παιδαγωγοὺς) មានន័យត្រង់ថា ‘អ្នកដែលណែនាំដល់ក្មេងៗ’។ នេះគឺជាទាសករដែលគ្រួសារអ្នកមានជនជាតិក្រិក និងរ៉ូមជួលឱ្យមើលការខុសត្រូវកូនប្រុសៗរបស់ពួកគេមានអាយុពីប្រាំមួយឆ្នាំដល់ដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ ហើយជួយបង្ហាត់ជំនាញសីលធម៌ជាមូលដ្ឋាន ចង្អុលបង្ហាញ និងដាក់ទោសចំពោះអាកប្បកិរិយាមិនល្អ។ ប៉ុន្តែលោកប៉ុលជាមនុស្សដែលលើសពីការណែនាំសម្រាប់ពួកគេ។ គាត់គឺជាឪពុកខាងព្រលឹងវិញ្ញាណ របស់ពួកគេ (២ កូរិនថូស ១២:១៤-១៥; កាឡាទី ៤:១៩; ៣ យ៉ូហាន ៤)។ ដូច្នេះគ្មានគ្រូ ឬគ្រូគង្វាលណាផ្សេងទៀតដែលយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះពួកគេដូចជាគាត់បានធ្វើនោះទេ។
ដូច្នេះ ខ្ញុំទូន្មានដល់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យយកដំរាប់តាមខ្ញុំចុះ។
៤:១៦ កុមារធ្វើត្រាប់តាមឪពុករបស់ពួកគេ។ លោកប៉ុលគឺជាឪពុកខាងវិញ្ញាណរបស់ក្រុមជំនុំនេះ ដូច្នេះហើយបានជាគាត់ជំរុញឱ្យពួកគេធ្វើត្រាប់តាមគាត់។ គោលបំណងគឺមិនមែនថា ពួកគេត្រូវធ្វើដូចជា លោកប៉ុលនោះទេ ប៉ុន្តែគឺថាពួកគេនឹងត្រូវក្លាយទៅជាដូចព្រះយេស៊ូវឱ្យបានកាន់តែច្រើនវិញ។ លោកប៉ុលសរសេរនៅក្នុង ១១:១ ថា “ចូរត្រាប់តាមខ្ញុំ ដូចជាខ្ញុំបានត្រាប់តាមព្រះគ្រីស្ទដែរ”។
តើលោកប៉ុលរំពឹងថាឱ្យពួកគេធ្វើត្រាប់តាមអ្វីខ្លះ? តាមរយៈសំបុត្រនេះ យើងឃើញថាគាត់ចង់ឱ្យពួកគេ៖
-
ទុកចិត្ត និងពឹងផ្អែកទៅលើប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ និងព្រះចេស្តា របស់ព្រះដែលធ្វើការតាមរយៈភាពទន់ខ្សោយ ការភ័យខ្លាច និងការញ័រភ័យ (២:១-៤), ជាជាងទុកចិត្ត និងពឹងផ្អែកទៅលើប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស (ខ១១-១៣)។
-
ដឹងថាអ្វីៗទាំងអស់ដែលថាពួកគេជានរណា និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេមានគឺដោយសារ ព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (៣:១០) ហេតុដូច្នេះហើយមិនត្រូវអួតអំពីមនុស្សឡើយ ប៉ុន្តែចូរថ្វាយសីរីល្អដល់ព្រះជាម្ចាស់វិញ (៤:៧)។
-
ចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជា បាវបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវដែលគោលដៅគឺត្រូវមានភាពស្មោះត្រង់ ចំពោះម្ចាស់របស់ខ្លួន (៤:១-៥)។
-
មិនច្រណែន ឬប្រកួតប្រជែងគ្នាជាមួយអ្នកបម្រើដែលជាគ្រីស្ទបរិស័ទដទៃទៀតទេ ដើម្បីឱ្យពួកគេទាំងអស់គ្នាអាចធ្វើការជាមួយគ្នាបាននៅក្នុងចម្ការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (៣:៥-៩)។
-
លះបង់មហិច្ឆតារបស់ខ្លួនចេញការមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយទទួលស្គាល់ថាលោកីយ៍នឹងចាត់ទុក ពួកគេថាជាមនុស្សល្ងង់ល្ងើ និងខ្សោយ ហើយត្រូវឆ្លើយតប ចំពោះការបំពានដោយព្រះពរ ការស៊ូទ្រាំ និងការអធិស្ឋានវិញ (៤:១០-១៣)។
សរុបសេចក្តីមក ជីវិតរបស់លោកប៉ុលគឺផ្តោតទៅលើព្រះយេស៊ូវទាំងស្រុង ជាព្រះគ្រីស្ទដែលបានជាប់ឆ្កាង និងជាព្រះសង្គ្រោះ (១:១៨-២:៥, ៣:៥-១៧)។ គ្រីស្ទបរិស័ទក៏ត្រូវប្រាកដដែរថាព្រះយេស៊ូវគឺជា ចំណុចកណ្តាលនៃសេចក្តីជំនឿរបស់យើង ហើយពឹងអាងលើទ្រង់។ យើងលូតលាស់នៅក្នុង ភាពចាស់ទុំខាងវិញ្ញាណរបស់យើងរហូតដល់កម្រិតដែលយើងទទួលយកប្រាជ្ញារបស់ទ្រង់ ហើយបដិសេធប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍វិញ។ ដើម្បីរីកចម្រើននៅក្នុងភាពចាស់ទុំខាងវិញ្ញាណរបស់យើង ដំបូងយើងត្រូវតែសម្រេចចិត្តថាយើងចង់ស្គាល់ពីព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយរស់នៅតាមរបៀប របស់ទ្រង់ (ជាជាងគំនិត និងរបៀបរបស់មនុស្ស)។ បន្ទាប់មកយើងត្រូវចេះធ្វើផែនការដើម្បីរៀនពី ព្រះហឫទ័យ និងរបៀបរបស់ព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈការអានព្រះបន្ទូលទ្រង់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីឱ្យយើងអាចចាប់ផ្តើមអនុវត្តប្រាជ្ញារបស់ទ្រង់នៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ហើយរស់នៅធ្វើជា ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់។
ដោយហេតុនោះបានជាខ្ញុំចាត់ធីម៉ូថេ ឲ្យមកឯអ្នករាល់គ្នា គាត់ជាកូនស្ងួនភ្ងា ហើយស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំ ក្នុងព្រះអម្ចាស់ គាត់នឹងរំឭកអ្នករាល់គ្នា ពីគ្រប់ទាំងកិរិយារបស់ខ្ញុំក្នុងព្រះគ្រីស្ទ តាមសេចក្ដីដែលខ្ញុំបង្រៀន ក្នុងគ្រប់ទាំងពួកជំនុំនៅសព្វអន្លើ
៤:១៧ លោកប៉ុលចង់ធ្វើដំណើរមកកាន់ទីក្រុងកូរិនថូសដោយរស់នៅជាមួយពួកគេដើម្បីធ្វើជា គំរូពី ជីវិតរស់នៅជាគ្រីស្ទបរិស័ទទៅដល់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវមានកិច្ចការឱ្យគាត់ធ្វើនៅទីក្រុងអេភេសូ (១ កូរិនថូស ១៦:៨-៩) ដូច្នេះគាត់បានបញ្ជូនលោកធីម៉ូថេទៅឱ្យពួកគេវិញ។
លោកធីម៉ូថេត្រូវបានលោកប៉ុលបង្ហាត់បង្រៀនបានយ៉ាងល្អដែលគាត់អាចធ្វើជាតំណាងរបស់លោកប៉ុល បាន (១៦:១០-១១; កិច្ចការ ១៩:២២; ២ ធីម៉ូថេ ២:២; ៣:១០-១៤)។ តាមរយៈការណែនាំ និងអាកប្បកិរិយារបស់គាត់ លោកធីម៉ូថេនឹងចែករំលែកនូវអ្វីដែលលោកប៉ុលបានបង្រៀនដល់គាត់ ហើយរំលឹកដល់អ្នកក្រុងកូរិនថូសពីរបៀបរស់នៅជាគ្រីស្ទបរិស័ទដែលសមរម្យ ដូចដែលលោកប៉ុលពណ៌នាថាជា “កិរិយារបស់ខ្ញុំក្នុងព្រះគ្រីស្ទ”។
មានអ្នកខ្លះកើតមានចិត្តធំ ដោយគិតស្មានថា ខ្ញុំមិនមកឯអ្នករាល់គ្នាទេ ប៉ុន្តែ បន្តិចទៀត បើព្រះអម្ចាស់ទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ នោះខ្ញុំនឹងមកជាមិនខាន ហើយខ្ញុំនឹងស្គាល់ មិនត្រឹមតែពាក្យសំដីរបស់ពួកអ្នកដែលមានចិត្តធំប៉ុណ្ណោះ គឺនឹងស្គាល់ដល់ទាំងអំណាចគេថែមទៀតផង
៤:១៨ អ្នកជឿនៅក្រុងកូរិនថូសមួយចំនួនបានក្លាយទៅជាមនុស្សដែលក្រអឺតក្រទម (ខ៦)។ ពេលលោកធីម៉ូថេទៅសួរសុខទុក្ខពួកគេ មិនមែនជាលោកប៉ុលទេ ពួកគេបាននិយាយថាលោកប៉ុលលែង មកកាន់ទីក្រុងរបស់ពួកគេទៀតហើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់អនុញ្ញាតិ លោកប៉ុលបានធ្វើផែនការមក ជួបជាមួយនឹងពួកគេឆាប់ៗ។
៤:១៩ ពេលលោកប៉ុលមក វានឹងច្បាស់ថាតើអ្នកជឿទាំងនេះពិតជាមានអំណាចខាងវិញ្ញាណប៉ុណ្ណានោះ។ វាមិនបញ្ហាទេថាតើពួកគេអួតខ្លួន ហើយអាចនិយាយបានល្អនោះ។ អ្វីដែលជាបញ្ហាគឺថាតើព្រះចេស្តារបស់ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេដែរឬទេ។ ពេលោកប៉ុលមកកាន់ទីក្រុងកូរិនថូស តើពួកគេ គ្រាន់តែមានពាក្យសម្តីដែលជាប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស ឬតើពួកគេក៏នឹងអាចបង្ហាញពីព្រះចេស្តារបស់ ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ?
ដ្បិតនគរព្រះមិនសំរេចនឹងពាក្យសំដីប៉ុណ្ណោះទេ គឺស្រេចនឹងឥទ្ធិឫទ្ធិវិញ
៤:២០ ព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការនៅក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់បង្ហាញចេញមកតាមរយៈ ភាពបរិសុទ្ធ និងភាពសុចរិតនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះភាពពេញវ័យខាងវិញ្ញាណមិនអាចវាស់វែង បានតាមរយៈ ការនិយាយចេញមកជាពាក្យសម្តីតាមប្រាជ្ញារបស់មនុស្សនោះទេ ប៉ុន្តែតាមរយៈអំណាច នៃជីវិត ដែលបរិសុទ្ធវិញ (ម៉ាថាយ ៧:២១-២៣)។ ពេលលោកប៉ុលធ្វើដំណើរមក តើជីវិតរបស់ អ្នកក្រុងកូរិនថូស បង្ហាញថាពួកគេមានវត្តមានរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែរ ឬទេ?
តើអ្នករាល់គ្នាចូលចិត្តយ៉ាងណា ចង់ឲ្យខ្ញុំមកទាំងកាន់ដំបង ឬដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ នឹងចិត្តសុភាពរាបសាវិញ។
៤:២១ លោកប៉ុលនឹងធ្វើដំណើរមកកាន់ទីក្រុងកូរិនថូស ប៉ុន្តែតើលោកនឹងមកដោយរបៀបណា? គាត់អាចធ្វើដំណើរមកដោយកាន់ “ដំបង” នោះគឺដើម្បីបង្ហាត់បង្រៀនពួកគេក្នុងនាមជាឪពុក ដែលណែនាំដល់កូនៗរបស់គាត់នៅពេលពួកគេប្រព្រឹត្តិអាក្រក់។ ឬគាត់អាចមក “ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ និងចិត្តសុភាពរាបសាវិញ” ពេលឪពុកធ្វើទៅកាន់កូនៗរបស់គាត់ដែលប្រព្រឹត្តិល្អ។ ចម្លើយទៅកាន់សំណួរ របស់លោកប៉ុលអាស្រ័យលើសកម្មភាពរបស់ក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស។