រីឯខ្ញុំ បងប្អូនអើយ កាលខ្ញុំបានមកឯអ្នករាល់គ្នា នោះមិនបានមកដោយប្រើវោហារ ឬប្រាជ្ញាដ៏ឧត្តម ដើម្បីនឹងប្រាប់សេចក្ដីបន្ទាល់ពីព្រះដល់អ្នករាល់គ្នាទេ
២:១ ព័ន្ធកិច្ចរបស់លោកប៉ុលនៅទីក្រុងកូរិនថូសត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងសៀវភៅ កិច្ចការ ១៨។ គាត់បានមកប្រកាសពី “សេចក្តីបន្ទាល់ពីព្រះ” ដែលជាដំណឹងល្អពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើនៅក្នុង ព្រះគ្រីស្ទដើម្បីសម្រេចបាននូវការសង្គ្រោះសម្រាប់មនុស្ស។ គោលបំណងរបស់លោកប៉ុលគឺដើម្បីធ្វើជា សាក្សីសម្រាប់ដំណឹងល្អ ហើយសាក្សីនោះត្រូវតែធ្វើបន្ទាល់ជាភាសាសាមញ្ញៗ ច្បាស់ៗដើម្បីឱ្យមនុស្ស អាចស្គាល់ពីសេចក្តីពិត។ ហេតុដូច្នេះនៅពេលដែលលោកប៉ុលប្រកាសដំណឹងល្អ គាត់មិនប្រើ “វោហារ ឬប្រាជ្ញាដ៏ឧត្តម” ទេ។
ដ្បិតខ្ញុំបានផ្តាច់ចិត្តថា នៅក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា នោះខ្ញុំមិនព្រមស្គាល់រឿងអ្វីទៀត ក្រៅពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទេ ហើយគឺដែលទ្រង់ត្រូវឆ្កាងផង
២:២ លោកប៉ុលបានដឹងថាអ្នកស្តាប់របស់លោកចង់ឮពាក្យឧត្តុង្គឧត្តមដែលពូកែបញ្ចុះបញ្ចូលតាមប្រាជ្ញា របស់មនុស្ស (១:២២) ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញគាត់បានអធិប្បាយថា “ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទហើយគឺដែលទ្រង់ត្រូវឆ្ កាង”។ លោកប៉ុលបានអធិប្បាយអំពីថាតើព្រះយេស៊ូវជានរណា ហើយរាល់ពេលដែលគាត់ធ្វើយ៉ាងដូច្នេះ គាត់បាននិយាយពីការលះបង់របស់ទ្រង់នៅលើឈើឆ្កាងដើម្បីដកអំពើបាបរបស់យើងចេញ។ លោកប៉ុល ធ្វើយ៉ាងដូច្នេះពីព្រោះគាត់ដឹងថានេះគឺជាប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ការសង្គ្រោះរបស់យើង។
ខ្ញុំក៏បាននៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នា ទាំងមានសេចក្ដីកំសោយ ភិតភ័យ ហើយញាប់ញ័រជាច្រើនដែរ ឯពាក្យសំដី នឹងវោហារអធិប្បាយរបស់ខ្ញុំ ក៏មិនមែនដោយពាក្យឧត្តុង្គឧត្តម ដែលពូកែបញ្ចុះបញ្ចូលនោះដែរ គឺដោយការសំដែងចេញជាព្រះវិញ្ញាណ នឹងព្រះចេស្តាវិញទេតើ ដើម្បីកុំឲ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់អ្នករាល់គ្នាបានតាំងនៅ ដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្សឡើយ គឺដោយព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ។
២:៣-៤ សេចក្តីអធិប្បាយរបស់លោកប៉ុលមិនមានលក្ខណៈជាការប្រើវោហារ ឬប្រាជ្ញារបស់មនុស្សទេ ផ្ទុយទៅវិញវាមានលក្ខណៈទន់ខ្សោយ ភ័យខ្លាច និងញាប់ញ័ររបស់គាត់វិញ (កិច្ចការ ១៨:៩-១១) ប៉ុន្តែក៏តាមរយៈអំណាចរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែរ។
ភាពជោគជ័យនៃការអធិប្បាយពីដំណឹងល្អនៅក្នុងទីក្រុងកូរិនថូសមិនមែនដោយសារសមត្ថភាពរបស់លោកប៉ុលទេ ប៉ុន្តែដោយសារព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលធ្វើការតាមរយៈដំណឹងល្អ ដើម្បីនាំមនុស្សឱ្យ ទទួលបានការសង្គ្រោះ។ តាមរយៈការពឹងផ្អែលលើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ លោកប៉ុលគឺជា គំរូពីគ្រប់កិច្ចការ ពិតប្រាកដទាំងឡាយសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ដែលនោះគឺ “មិនមែនដោយឥទ្ធិឫទ្ធិ ឬដោយអំណាចទេ គឺដោយសារវិញ្ញាណរបស់អញវិញ” (សាការី ៤:៦)។
២:៥ មូលហេតុដែលលោកប៉ុលមិនប្រើវោហារ ឬប្រាជ្ញារបស់មនុស្សគឺដើម្បីឱ្យនៅពេលដែលមនុស្សស្តាប់ ឮសេចក្តីអធិប្បាយរបស់គាត់ ហើយនោះសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេគឺតាំងនៅដោយសារអំណាចរបស់ ព្រះជាម្ចាស់វិញ (ហើយមិនមែនដោយសារអំណាចរបស់មនុស្សទេ)។ ប្រសិនបើអ្នកអធិប្បាយប្រកាសពី ប្រាជ្ញា របស់មនុស្សដោយប្រើវោហារនោះគាត់អាចបញ្ចុះបញ្ចូលមនុស្សបាន ប៉ុន្តែអ្វីដែលពួកគេជឿ (ប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស) និងរបៀបដែលពួកគេជឿ (គំនិតរបស់ពួកគេត្រូវបានបញ្ចុះបញ្ចូលដោយវោហារស័ព្ទ) គឺតាំងនៅប្រាជ្ញារបស់មនុស្សវិញ។
ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកអធិប្បាយមានជំនឿគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីប្រកាសពីដំណឹងល្អនៃការជាប់ឆ្កាងរបស់ព្រះគ្រីស្ទ យ៉ាងច្បាស់លាស់ និងសាមញ្ញនោះព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់អាចប្រទាននូវការបើកសម្តែង និងការយល់ដឹងដល់អ្នកស្តាប់មិនខាន។ ហេតុដូច្នេះអ្វីដែលពួកគេជឿ (នោះគឺដំណឹងល្អដែលជា “ប្រាជ្ញារបស់ព្រះ” (១:២៤) និង “សេចក្តីបន្ទាល់ពីព្រះ” (២:១) និងរបៀបដែលពួកគេជឿ (នោះគឺ តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រទាននូវបើកសម្តែង និងការយល់ដឹងដល់ពួកគេវិញ) គឺតាមរយៈព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ការផ្លាស់ប្រែពិតប្រាកដកើតឡើងនៅពេលដែលមនុស្សស្តាប់ឮ ដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលបានជាប់នៅលើឈើឆ្កាងសម្រាប់អំពើបាបរបស់គាត់ ហើយបន្ទាប់មក តាមរយៈព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់គាត់យល់ កែប្រែចិត្តចេញពីអំពើបាប ជឿលើព្រះយេស៊ូវ ហើយកើតជាថ្មី។
ជំនឿរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទគឺដោយសារព្រះចេស្តារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលប្រកាសដំណឹងចេញទៅ ព្រះជាម្ចាស់ធ្វើការតាមរយៈព្រះបន្ទូល និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ដើម្បីនាំមនុស្សមកកាន់ទ្រង់ (យ៉ូហាន ៦:៤៤) បើកចិត្តរបស់ពួកគេ (កិច្ចការ ១៦:១៤, ២ ធីម៉ូថេ ២:២៥; រ៉ូម ២:៤) នាំយកការកាត់ទោសអំពើបាប ភាពសុចរិត និងការជំនុំជម្រះ (យ៉ូហាន ១៦:៨) ហើយប្រទាននូវ ការកែប្រែចិត្ត (កិច្ចការ ១១:៨) និងជំនឿ (អេភេសូ ២:៨, រ៉ូម ១០:១៧)។
លោកប៉ុលបានដឹងពីការនេះ ហេតុដូច្នេះគាត់បានដឹងថាវាគឺជាកិច្ចការរបស់គ្រូអធិប្បាយក្នុងការប្រកាស ដំណឹងល្អដែលមានលក្ខណៈសាមញ្ញ និងច្បាស់ៗ ហើយកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺធ្វើការតាមរយៈ ព្រះចេស្តាដែលនឹងបំផ្លាស់បំប្រែដល់អ្នកស្តាប់។ នេះជាមូលហេតុដែលលោកប៉ុលមិនពឹងផ្អែកទៅលើប្រាជ្ញា របស់លោកីយ៍ និងវោហារសព្ទឡើយ ប៉ុន្តែបានទុកចិត្តទៅលើប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះចេស្តានៃ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់វិញ។ គ្រូអធិប្បាយត្រូវតែទុកចិត្តលើព្រះបន្ទូល និងព្រះវិញ្ញាណរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការធ្វើកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
បើទោះបីជាលោកប៉ុលមានភាពទន់ខ្សោយក៏ដោយក៏គាត់នៅតែទុកចិត្តលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយ សេចក្តីអធិប្បាយរបស់គាត់ក៏មិនខ្វះព្រះចេស្តាដែរ។ តាមការពិតវាអមមកជាមួយនឹង “ការសម្ដែងចេញជា ព្រះវិញ្ញាណ និងព្រះចេស្តាវិញ”។ ព្រះចេស្តារបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានសម្តែងចេញមកតាមរយៈ ការផ្លាស់ប្រែរបស់អ្នកក្រុងកូរិនថូសនៅពេលដែលពួកគេបានស្តាប់ឮដំណឹងល្អ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ធ្វើការដោយព្រះចេស្តាដើម្បីបង្កើតនូវជំនឿ ការប្រែចិត្ត ព្រមទាំងជីវិតថ្មីនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកក្រុង កូរិនថូស។ នេះគឺជាការអស្ចារ្យដែលកើតឡើងនៅពេលដែលដំណឹងល្អត្រូវបានប្រកាសចេញទៅដោយ ភាពស្មោះត្រង់។
ប៉ុន្តែ នៅក្នុងចំណោមមនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍ នោះយើងខ្ញុំក៏និយាយតាមប្រាជ្ញាដែរ តែមិនមែនតាមប្រាជ្ញារបស់លោកីយនេះ ឬរបស់ពួកចៅហ្វាយនៅលោកីយនេះ ដែលត្រូវសាបសូន្យនោះទេ
២:៦ លោកប៉ុលបានអធិប្បាយពីដំណឹងល្អអំពីព្រះគ្រីស្ទដែលបានជាប់នៅលើឈើឆ្កាង (១:២៣-២៤) ដែលជាប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ (១:៣០)។ ប្រាជ្ញានេះគឺសម្រាប់ “មនុស្សគ្រប់លក្ខណ៍” នោះគឺអ្នក ដែលមានភាពចាស់ទុំខាងវិញ្ញាណដោយសារពួកគេមានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ខ១២) ហេតុដូច្នេះហើយ ពួកគេអាចយល់ដឹង និងប្រតិបត្តិតាមប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេបាន។
ប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺ “មិនមែនតាមប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍នេះ ឬរបស់ពួកចៅហ្វាយនៅលោកីយ៍នេះ”។ គំនិត និងផ្លូវរបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនដូចជាគំនិត និងផ្លូវរបស់មនុស្សទេ (អេសាយ ៥៥:៨-៩)។ លោកីយ៍នេះគិតថា “ដំណឹងពីឈើឆ្កាង នោះជាសេចក្តីចំកួត” (១:១៨) ហើយព្រះជាម្ចាស់វិញគិតថា “ប្រាជ្ញារបស់ លោកីយ៍នេះ ជាសេចក្តីល្ងង់ល្ងើ” (៣:១៩)។ ហេតុដូច្នេះយើងត្រូវតែជ្រើសរើសរវាង ប្រាជ្ញារបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ឬប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍នេះ។ ប្រាជ្ញារបស់លោកីយ៍មានលក្ខណៈបណ្តោះអាសន្ន រីឯរបស់ពួកចៅហ្វាយ របស់លោកីយ៍វិញនឹងត្រូវកន្លងបាត់ទៅ ប៉ុន្តែប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងមាន ជារៀងរហូត។
គឺនិយាយតាមតែប្រាជ្ញានៃព្រះវិញ ជាសេចក្ដីអាថ៌កំបាំងដ៏លាក់ទុក ដែលព្រះបានគិតគូ តាំងពីមុនអស់ទាំងកល្ប សំរាប់ជាសិរីល្អដល់យើងរាល់គ្នា
២:៧ មុនពេលបង្កើតលោកីយ៍មក ព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេចថាមនុស្សមានបាបនឹងត្រូវបានសង្គ្រោះ តាមរយៈការសុគតរបស់ព្រះរាជបុត្រាទ្រង់នៅលើឈើឆ្កាង។ នេះគឺ “តាមតែប្រាជ្ញានៃព្រះវិញ ជាសេចក្តីអាថ៌កំបាំងដ៏លាក់ទុក” ដែលឥឡូវនេះពួកសាវ័កបានប្រកាសទៅកាន់លោកីយ៍នេះ។ ផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺដើម្បីសម្រេចការសង្គ្រោះដ៏អស់កល្បជានិច្ចដល់រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទគឺសម្រាប់ជា “សិរីល្អ” ដល់យើងរាល់គ្នា។ ការនេះសម្តៅលើដំណាកកាលចុងក្រោយនៃការសង្គ្រោះ ដែលរាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងចូលរួមចំណែកនៅក្នុងសិរីល្អនៃព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ដែលជា “ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានសិរី” (ខ៨)។
គ្មានចៅហ្វាយណាក្នុងលោកីយនេះ បានស្គាល់សេចក្ដីអាថ៌កំបាំងនោះឡើយ បើបានស្គាល់ នោះគេមិនបានឆ្កាងព្រះអម្ចាស់ដ៏មានសិរីទេ
២:៨ “តាមតែប្រាជ្ញានៃព្រះវិញ ជាសេចក្តីអាថ៌កំបាំងដ៏លាក់ទុក” គឺជាដំណឹងល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាប់ នៅលើឈើឆ្កាងដើម្បីការសង្គ្រោះរបស់យើងរាល់គ្នាដែលសាសន៍យូដាចាត់ទុកថាជារឿងដែលនាំឱ្យ “រវាតចិត្ត” ហើយសាសន៍ក្រិកចាត់ទុកថាជា “សេចក្តីល្ងង់ល្ងើ” (១:២៣)។ ហេតុអ្វីបានជាពួកចៅហ្វាយ នៅលើលោកីយ៍នេះបរាជ័យមិនអាចយល់ដឹងពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន? ដោយសារប្រាជ្ញារបស់ មនុស្ស មិនអាចយល់ដឹងពីវាបាន ប៉ុន្តែមានតែតាមរយៈការបើកសម្តែងពីព្រះជាម្ចាស់តែប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារតែការ មិនយល់ដឹងពីវា តាមពិតពួកគេបានធ្វើឱ្យវាបានសម្រេចនៅពេលដែលពួកគេឆ្កាង ព្រះយេស៊ូវនៅលើឈើឆ្កាង។
ដូចមានសេចក្ដីចែងទុកមកថា «សេចក្ដីដែលភ្នែកមិនដែលឃើញ ត្រចៀកមិនដែលឮ ហើយចិត្តនឹកមិនដែលដល់ គឺសេចក្ដីនោះឯងដែលព្រះបានរៀបចំទុក សំរាប់ពួកអ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់»
២:៩ ការដកស្រង់គឺបានមកពី អេសាយ ៦៤:៤។ វាប្រាប់យើងឱ្យដឹងថាព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំអ្វីម្យ៉ាង ដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ (“ពួកអ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់”) ដែលមិនអាចយល់ដឹងបានតាមរយៈ អារម្មណ៍ដែលមានពីធម្មជាតិ (“សេចក្តីដែលភ្នែកមិនដែលឃើញ ត្រចៀកមិនដែលឮ”) ឬតាមគំនិតរបស់ មនុស្ស (“ហើយចិត្តនឹកមិនដែលដល់”)។ យ៉ាងណាមិញនៅពេលដ៏ត្រឹមត្រូវនោះព្រះជាម្ចាស់នឹង បើកសម្តែងជាក់ជាមិនខាន។
ព្រះទ្រង់បានសំដែងឲ្យយើងរាល់គ្នាឃើញសេចក្ដីទាំងនោះ ដោយសារព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ ដ្បិតព្រះវិញ្ញាណនៃទ្រង់ស្ទង់មើលគ្រប់ទាំងអស់ ព្រមទាំងសេចក្ដីជ្រាលជ្រៅនៃព្រះដែរ
២:១០ ប្រាជ្ញារបស់ព្រះគឺត្រូវបានបើកសម្តែងមកពីព្រះជាម្ចាស់តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទៅកាន់ ពួកសាវ័កដែលបន្ទាប់មកបានប្រកាសពីវា។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានសិទ្ធិពេញលេញដើម្បីចូលទៅកាន់ ប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបើកសម្តែងទៅកាន់រាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ អាចដឹងបានតែដោយមនុស្សរបស់ព្រះតែប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះមានតែពួកគេប៉ុណ្ណោះដែលមាន ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ហេតុនេះបានជាពួកចៅហ្វាយនៅលើលោកីយ៍នេះមិនអាចយល់ពីវាបាន ប៉ុន្តែយើងអាចយល់ពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានបើកសម្តែងតាមរយៈការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ នៅលើឈើឆ្កាង។ វាគឺជាឯកសិទ្ធិសម្រាប់គ្រីស្ទបរិស័ទគ្រប់ៗរូបដែលអាថ៌កំបាំងនៃការសង្គ្រោះត្រូវបានបើក សម្តែងមកកាន់យើងតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។
ដ្បិតបើមិនមែនជាវិញ្ញាណ ដែលនៅក្នុងខ្លួនមនុស្សទេ នោះតើមានអ្វីនឹងស្គាល់សណ្ឋានមនុស្សនោះបាន ហើយបើមិនមែនជាព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ នោះក៏គ្មានអ្នកណាស្គាល់សណ្ឋានព្រះបានដែរ។
២:១១ គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាមនុស្សគិតពីអ្វីទេមានតែខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ហើយក៏មាននរណាម្នាក់អាចដឹង បានដែរលើកលែងតែគាត់ជ្រើសរើសប្រាប់គេពីវា។ តាមរបៀបនេះដែរ គំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ អាចដឹងបានតែ តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ ហើយមានតែព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធតែប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចបើកសម្តែង ពីគំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកកាន់យើងបាន។ ហេតុដូច្នេះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ គឺជាគន្លឹះដើម្បីយល់ ដឹងពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានតភ្ជាប់រវាង ព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្ស ដែលបានធ្វើឱ្យយើងអាចយល់ដឹងពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន។
ឯយើងរាល់គ្នា យើងមិនបានទទួលវិញ្ញាណរបស់លោកីយទេ គឺទទួលព្រះវិញ្ញាណដែលមកពីព្រះវិញ ដើម្បីឲ្យបានស្គាល់អស់ទាំងព្រះគុណ ដែលព្រះបានផ្តល់មកយើង
២:១២ វិញ្ញាណដែលគ្រីស្ទបរិស័ទទទួលបានគឺ “មកពីព្រះ” មិនមែន “របស់លោកីយ៍” ទេ។ វាគឺ ដោយសារយើងបានទទួលព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (រ៉ូម ៨:១៤-១៦) ដែលយើងអាចយល់ដឹងពី ប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់បាន។ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់មកឱ្យយើងដើម្បីឱ្យ យើងអាចយល់ដឹង “ដើម្បីឱ្យបានស្គាល់អស់ទាំងព្រះគុណដែលព្រះបានផ្តល់មកយើង” (ម៉ាថាយ ១៦:១៦-១៧)។ ទាំងនេះ រួមមានគ្រប់ទាំងព្រះពរនៃការសង្គ្រោះដែលព្រះយេស៊ូវដែលសម្រេច បានដើម្បីយើង។ ព្រះពរទាំងនេះ ត្រូវបានបើកសម្តែងមកកាន់យើងនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ដោយរួមមានទាំងការប្រោសលោះ ភាពសុចរិត ភាពបរិសុទ្ធ កូនចិញ្ចឹមដូចជាបុត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ សាសន៍នៃស្ថានសួគ៌ និងជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច។
ហើយយើងក៏និយាយពីសេចក្ដីទាំងនោះឯង មិនមែនដោយពាក្យសំដី ដែលប្រាជ្ញាមនុស្សបានបង្រៀនទេ គឺដោយពាក្យសំដី ដែលព្រះវិញ្ញាណបង្រៀនវិញ ព្រមទាំងផ្ទឹមពន្យល់សេចក្ដីខាងឯវិញ្ញាណ ដោយសារសេចក្ដីខាងឯវិញ្ញាណផង
២:១៣ មានតែព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធប៉ុណ្ណោះដែលអាចបើកសម្តែងពីសេចក្តីពិតខាងវិញ្ញាណដល់ មនុស្សបាន។ នេះជាមូលហេតុដែលពួកសាវ័កបង្រៀន “មិនមែនដោយពាក្យសំដីដែលប្រាជ្ញា មនុស្សបានបង្រៀនទេ គឺដោយពាក្យសំដីដែលព្រះវិញ្ញាណបង្រៀនវិញ”។ នៅពេលពួកគេប្រកាសពីប្រាជ្ញា របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព័ន្ធកិច្ចអធិប្បាយរបស់ពួកគេ (និងតាមរយៈការសរសេរនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី) ពួកគេប្រើពាក្យដែលព្រះវិញ្ញាណបានបង្រៀនដល់ពួកគេ។
កត់សម្គាល់ឃើញថាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺជាគន្លឹះសម្រាប់គ្រប់អ្វីៗដែលបានកើតឡើង។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានបើកសម្តែងពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅកាន់ពួកសាវ័ក ហើយពួកគេបានពន្យល់ ពីការនេះដោយប្រើវោហារដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបង្រៀនទៅកាន់មនុស្សដែលមានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ហេតុដូច្នេះ ការអធិប្បាយរបស់លោកប៉ុល (ខ៤-៥, ១៣) ការផ្លាស់ប្រែរបស់អ្នកក្រុងកូរិនថូស (ខ៤-៥, ១២) ការយល់ដឹងរបស់ពួកគេពីដំណឹងល្អ ដែលជាប្រាជ្ញាដ៏ពិត មកពីព្រះជាម្ចាស់ (ខ៦-១៣) ហើយ ពួកសាវ័កបានកត់ត្រាពីសេចក្តីពិតទាំងអស់នេះនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មីដែលទាំងអស់ គឺតាមរយៈកិច្ចការរបស់ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។
ប៉ុន្តែ មនុស្សខាងសាច់ឈាម គេមិនទទួលសេចក្ដីខាងឯព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះទេ ពីព្រោះជាសេចក្ដីល្ងង់ល្ងើដល់គេ ក៏រកស្គាល់មិនបានដែរ ដ្បិតត្រង់ឯសេចក្ដីទាំងនោះ ត្រូវពិចារណាយល់ខាងវិញ្ញាណវិញ ឯមនុស្សខាងវិញ្ញាណវិញ គេពិចារណាយល់គ្រប់ទាំងអស់បាន តែមិនត្រូវអ្នកណាពិចារណាខ្លួនឡើង
២:១៤ “មនុស្សខាងសាច់ឈាម” គឺជាមនុស្សដែលគ្មានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធទេ។ ដោយសារគាត់គ្មានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គាត់មិនអាចយល់ដឹងពីគំនិតរបស់ ព្រះជាម្ចាស់បានឡើយ (ខ១០-១១) ហេតុដូច្នេះគាត់គិតថាដំណឹងល្អពីការសង្គ្រោះតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ ជាប់នៅលើឈើឆ្កាងគឺ “ល្ងង់ល្ងើ”” (១:១៨, ១:២៣)។ មូលហេតុដែលមនុស្សខាងសាច់ឈាមមិនអាច យល់ដឹង និងទទួលយកអ្វីៗខាងវិញ្ញាណបានគឺដោយសារទាំងនេះគឺ “ត្រូវពិចារណាយល់ខាងវិញ្ញាណវិញ” នោះគឺ អ្វីៗខាងវិញ្ញាណអាចយល់ដឹងបានតាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (ដែលបានបើកសម្តែង និងបង្រៀនពី សេចក្តីពិតទាំងនេះដល់អ្នកជឿ) ដែលមនុស្សខាងសាច់ឈាមមិនមាន។
២:១៥ ប៉ុន្តែ “មនុស្សខាងវិញ្ញាណ” មានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ហេតុដូច្នេះហើយអាចធ្វើការវិន្និច្ឆ័យគ្រប់ ការទាំងអស់បាន នោះគឺពួកគេមានការពិចារណាយល់ខាងវិញ្ញាណ ហើយអាចដឹងនូវអ្វីដែលជា សេចក្តីពិតមកពីព្រះជាម្ចាស់ និងអ្វីដែលគ្រាន់តែជាប្រាជ្ញារបស់មនុស្ស។ ព្រះវិញ្ញាណ “ស្ទង់មើល គ្រប់ទាំងអស់ ព្រមទាំងសេចក្តីជ្រាលជ្រៅនៃព្រះដែរ” (ខ១០)។ ហេតុដូច្នេះ មនុស្សដែលមាន ព្រះវិញ្ញាណអាចយល់ដឹង ពីសេចក្តីពិតខាងវិញ្ញាណដែលព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្តែង បានជា ពិសេសពីផែនការនៃការសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់ និងរបៀបដែលវាអនុវត្តនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។
មនុស្សខាងវិញ្ញាណមិនអាចធ្វើការវិន្និច្ឆ័យបានដោយមនុស្សខាងសាច់ឈាមបានទេដោយសារមនុស្សខាងសាច់ឈាមមិនយល់ដឹងពីអ្វីៗខាងវិញ្ញាណទេ (ខ១៤)។ ដោយសារចំណុចនេះហើយអ្នកជឿមិនគួររំពឹង ថាលោកីយ៍នឹងយល់ដឹងពីយើងបាននោះទេ។ ឧទាហរណ៍ ទស្សនវិទូនៅទីក្រុងអាថែនបានហៅ លោកប៉ុលថាជា “អ្នកដែលនិយាយប៉ប៉ាច់” ហើយចំអកឱ្យគាត់នៅពេលគាត់អធិប្បាយអំពីការរស់ឡើងវិញ (កិច្ចការ ១៧:៣២)។
ដ្បិតតើអ្នកណាបានស្គាល់គំនិតនៃព្រះអម្ចាស់ តើអ្នកណានឹងបង្រៀនទ្រង់បាន តែយើងរាល់គ្នាមានគំនិតជារបស់ផងព្រះគ្រីស្ទវិញ។
២:១៦ លោកប៉ុលដកស្រង់ចេញមកពី អេសាយ ៤០:១៣ ដើម្បីបញ្ជាក់ប្រាប់ថាគ្មាននរណាម្នាក់ អាចយល់ដឹងពីគំនិត និងប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់បានតាមរយៈសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ ពួកគេបានទេ។ បន្ទាប់មកគាត់បានបន្ថែមពីរបៀបដែលមនុស្សអាចយល់ដឹងពីប្រាជ្ញារបស់ ព្រះជាម្ចាស់បាន។ តាមរយៈការមាន “គំនិតជារបស់ផងព្រះគ្រីស្ទ”។ នៅពេលយើងមាន ព្រះវិញ្ញាណទ្រង់នៅក្នុងខ្លួន របស់យើង និងព្រះបន្ទូលទ្រង់នៅចំពោះមុខយើង យើងអាចយល់ផែនការ គំនិត និងរបៀប របស់ ព្រះជាម្ចាស់បាន ដូច្នេះហើយក៏រស់នៅតាមនៅតាមរបៀបនេះដែរ។ នោះជារបៀបដែលយើងក្លាយជា មនុស្សដែលមានភាពចាស់ទុំខាងវិញ្ញាណ ហើយមាន “គំនិតជារបស់ផងព្រះគ្រីស្ទ”។
ដោយសង្ខេបមុនពេលកើតមានផែនដីនេះ ព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេចផែនការសម្រាប់ជាសិរីល្អរបស់យើង។ ផែនការគឺថាព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់នឹងត្រូវជាប់នៅលើឆ្កាងសម្រាប់អំពើបាបរបស់យើងដើម្បីសម្រេចបាននូវការសង្គ្រោះរបស់យើង។ ដំណឹងល្អពីការសង្គ្រោះតាមរយៈព្រះគ្រីស្ទដែលជាប់នៅលើឈើឆ្កាងនេះគឺជា ប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ យ៉ាងណាមិញមនុស្សចាត់ទុកថាវាជាភាពល្ងង់ល្ងើ។ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់ធ្វើឱ្យ មនុស្សអាចស្គាល់បាន និងយល់ដឹងបាន ពីប្រាជ្ញារបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គធ្វើបែបនេះដោយសារព្រះវិញ្ញាណ ទ្រង់ដែលបានប្រទាននូវការបើកសម្តែង (ខ៩-១២) ការបំផុស (ខ១៣) និងការយល់ដឹង (ខ១៤-១៦)។ តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ ព្រះជាម្ចាស់ប្រទាននូវការបើកសម្តែងដល់ពួកសាវ័កដែលបំផុសឱ្យកត់ត្រាពី ការបើកសម្តែងនេះនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ ឥឡូវនេះព្រះវិញ្ញាណទ្រង់កំពុងតែធ្វើការនៅក្នុងជីវិតរបស់ គ្រីស្ទបរិស័ទដើម្បីធ្វើឱ្យយើងអាចយល់ដឹងបានពីប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលបានបើកសម្តែងមកកាន់យើងនៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គនេះ។