ក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូសមានអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ ប៉ុន្តែគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ទេ។ ការគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេបង្ករឱ្យកើតមានជម្លោះ អាត្មានិយម និងអំណួតដែលធ្វើឱ្យបែកបាក់ ដល់ក្រុមជំនុំ។ ដូច្នេះនៅក្នុងជំនពូកនេះ លោកប៉ុលបង្រៀនថាអ្នកជឿទាំងអស់ត្រូវដេញតាម “ផ្លូវ១ដ៏ប្រសើរលើសលែងទៅទៀត” (១២:៣១) នោះគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់។
ទោះបើខ្ញុំចេះនិយាយ ជាភាសារបស់មនុស្សជាតិទាំងប៉ុន្មាន នឹងភាសារបស់ពួកទេវតាផង តែគ្មានសេចក្ដីស្រឡាញ់ នោះខ្ញុំបានត្រឡប់ដូចជាលង្ហិនដែលឮខ្ទរ ឬដូចជាឈឹង ដែលឮទ្រហឹងប៉ុណ្ណោះ បើខ្ញុំចេះអធិប្បាយ ហើយស្គាល់អស់ទាំងសេចក្ដីអាថ៌កំបាំង នឹងគ្រប់ទាំងចំណេះវិជ្ជា ហើយបើខ្ញុំមានគ្រប់ទាំងសេចក្ដីជំនឿល្មមនឹងឲ្យភ្នំរើចេញបាន តែគ្មានសេចក្ដីស្រឡាញ់ នោះខ្ញុំមិនជាអ្វីទេ បើខ្ញុំចែកអស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិខ្ញុំជាអាហារដល់គេ ហើយបើខ្ញុំប្រគល់រូបកាយខ្ញុំទៅឲ្យគេដុត តែគ្មានសេចក្ដីស្រឡាញ់ នោះគ្មានប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំសោះ
១៣:១ ក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូសមានមោទនៈភាពចំពោះអំណោយទានរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើ អំណោយទានធ្វើឱ្យយើងមានមោទនៈភាព ហើយអំណួតរបស់យើងបញ្ឃប់យើងមិនឱ្យស្រឡាញ់អ្នកដទៃ នោះអំណោយទានរបស់យើងនឹងមិនជួយកសាងក្រុមជំនុំឡើយ។ ដូច្នេះគោលបំណងរបស់លោកប៉ុល នៅក្នុងជំពូកនេះគឺបង្រៀនដល់ក្រុមជំនុំថាសេចក្តីស្រឡាញ់សំខាន់ខ្លាំងណាស់ ពីព្រោះបើគ្មានវាទេ នោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះឡើយ។
ដើម្បីស្វែងយល់ពីការបង្រៀនរបស់លោកប៉ុលនៅក្នុងខទាំងនេះ សូមកត់សម្គាល់ថាមានគូបួន៖
(១) និយាយ ជាភាសារបស់មនុស្សជាតិទាំងប៉ុន្មាន នឹងភាសារបស់ពួកទេវតាផង
(២) អធិប្បាយ ហើយស្គាល់អស់ទាំងសេចក្ដីអាថ៌កំបាំង នឹងគ្រប់ទាំងចំណេះវិជ្ជា
(៣) មានគ្រប់ទាំងសេចក្ដីជំនឿល្មម នឹងឲ្យភ្នំរើចេញបាន
(៤) ចែកអស់ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិខ្ញុំជាអាហារដល់គេ ហើយបើខ្ញុំប្រគល់រូបកាយខ្ញុំទៅឲ្យគេដុត
ដោយកត់សម្គាល់ឃើញថាគូនីមួយៗចាប់ផ្តើមដោយអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ៖ និយាយភាសាដទៃ ទំនាយ ជំនឿ និងការឱ្យ។ ពេលព្រះវិញ្ញាណយាងមកសណ្ឋិតនៅក្នុងក្រុមជំនុំ ព្រះអង្គបាននាំយក អំណោយទានទាំងនេះមកជាមួយ ហើយអ្នកក្រុងកូរិនថូសធ្លាប់ទទួលបានបទពិសោធន៍នេះរួចហើយ។
យ៉ាងណាមិញ ផ្នែកទីពីរនៃគូនីមួយៗមិនមែនជាអំណោយទានដែលមកពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ទសម្រាប់ ក្រុមជំនុំទេ។ គ្មាននរណាម្នាក់នៅសម័យក្រុមជំនុំដើមដំបូងចេះនិយាយភាសាទេវតា ដឹងគ្រប់ទាំង អាថ៌កំបាំង និងចេះនូវរាល់ទាំងចំណេះដឹងទាំងអស់ អាចរើភ្នំ ឬយករូបកាយរបស់ខ្លួនទៅបូជាបានឡើយ។ លោកប៉ុលបង្រៀនថាបើទោះបីជាពួកគេមានអំណោយទានលើសគេទៅតាមការស្រមើស្រមៃ ហើយអាចធ្វើកិច្ចការដ៏អស្ចារ្យបានក៏ដោយ បើគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ទេគឺគ្មានប្រយោជន៍សោះឡើយ។
អ្នកក្រុងកូរិនថូសគិតថាអំណោយទានខាងនិយាយភាសាដទៃគឺជាសញ្ញាបញ្ជាក់ប្រាប់ថាមនុស្សម្នាក់មានលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណ។ ប៉ុន្តែលោកប៉ុលប្រាប់ពួកគេថាអំណោយទានខាងនិយាយ “ភាសារបស់មនុស្សលោក” (នោះគឺជាភាសារបស់មនុស្សដែលអ្នកមិនធ្លាប់បានរៀន) វាគ្រាន់តែជាសម្លេង ប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើធ្វើ ដោយគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់នោះ។ បើគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ទេ វាគ្មានប្រយោជន៍ឡើយគឺប្រៀបដូចជា គងដែលឮសូរខ្លាំង សម្លេងឆាបដែលប្រើសម្រាប់ការថ្វាយបង្គំរបស់អ្នកមិនជឿវិញ (១២:២)។ ក្រៅពីនោះបើទោះបីជាអ្នកចេះនិយាយភាសារបស់ទេវតា (ដែលមនុស្សមិនអាចធ្វើបាន) ក៏ដោយ សូម្បីតែការនោះក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះឡើយបើគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់។
១៣:២ ទំនាយគឺជាអំណោយទានមួយផ្សេងទៀតដែលអ្នកក្រុងកូរិនថូសឱ្យតម្លៃខ្ពស់បំផុត។ ប៉ុន្តែជាថ្មីម្តងទៀត លោកប៉ុលប្រាប់ពួកគេថាការមានអំណោយទានខាងវិញ្ញាណដោយគ្មាន សេចក្តីស្រឡាញ់នោះគឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះឡើយ។ តាមការពិតបើទោះបីជាមនុស្សអាច “ស្គាល់អស់ទាំងសេចក្ដីអាថ៌កំបាំង និងគ្រប់ទាំងចំណេះវិជ្ជា” ក៏ដោយ (គ្មាននរណាអាចធ្វើបានសោះ) បើគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ទេ វានៅតែគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះឡើយ។
អំណោយទានខាងវិញ្ញាណបន្ទាប់ទៀតគឺជំនឿ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានប្រទានដល់ក្រុមជំនុំនូវ អំណោយទានខាងជំនឿ ដែលធ្វើឱ្យមានការអស្ចារ្យ។ ប៉ុន្តែបើទោះបីជាមនុស្សមានជំនឿបែបយ៉ាងដូច្នោះ ដែលគាត់អាចធ្វើបាន ក៏ដោយ “ភ្នំរើចេញ” (អេសាយ ៥៤:១០; ម៉ាថាយ ១៧:២០; ម៉ាកុស ១១:២២–២៣) វាគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទាល់តែសោះបើគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់។
ដោយសម្គាល់ឃើញថាមានបីដងដែលលោកប៉ុលប្រើពាក្យ “គ្រប់ទាំង”៖ អស់ទាំងសេចក្ដីអាថ៌កំបាំង គ្រប់ទាំងចំណេះវិជ្ជា គ្រប់ទាំងសេចក្ដីជំនឿ។ បើទោះបីជាមនុស្សអាចមានអំណោយទានទាំងអស់នេះ ហើយមានគ្រប់ទាំងអំណោយទានពេញខ្នាតក៏ដោយ តែមិនចេះស្រឡាញ់ទេ នោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វី សោះឡើយ។
១៣:៣ អំណោយទានខាងវិញ្ញាណទីបួនដែលលោកប៉ុលបញ្ជាក់គឺការចេះឱ្យ (រ៉ូម ១២:៨)។ នៅសម័យក្រុមជំនុំដំបូងមនុស្សមួយចំនួនលក់ទ្រព្យដែលពួកគេមានដើម្បីបរិច្ចាកប្រាក់ឱ្យទៅក្រុមជំនុំ (កិច្ចការ ២:៤២-៤៥) ប៉ុន្តែមិនមានអ្នកណាបានប្រគល់រូបកាយរបស់ខ្លួនទៅឲ្យគេដុតឡើយ។
ដូច្នេះលោកប៉ុលបានផ្តល់នូវឧទាហរណ៍ (ពីការស្រមៃឃើញ) អំពីការលះបង់ខ្លួនឯងបំផុតទៅទៀត។ ជាថ្មីម្តងទៀត ចំណុចរបស់គាត់គឺថា ទង្វើដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុត បើគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ទេ គឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះឡើយ។
ឯសេចក្ដីស្រឡាញ់តែងតែអត់ធ្មត់ ហើយក៏សប្បុរស សេចក្ដីស្រឡាញ់មិនចេះឈ្នានីស មិនចេះអួតខ្លួន ក៏មិនដែលមានចិត្តធំផង មិនដែលប្រព្រឹត្តបែបមិនគួរសម មិនដែលរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន មិនរហ័សខឹង មិនប្រកាន់ទោស
១៣:៤ លោកប៉ុលបានបង្រៀនថាប្រសិនបើយើងមានអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ ហើយធ្វើកិច្ចការដ៏គួរឱ្យ កត់សម្គាល់ ប៉ុន្តែគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់សោះ វាគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសោះឡើយ។ វាបង្ហាញប្រាប់យើងថា សេចក្តីស្រឡាញ់គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់ជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ។ ដូច្នេះបន្ទាប់ទៀត លោកប៉ុល ធ្វើការពិពណ៌នាអំពីលក្ខណៈរបស់សេចក្តីស្រឡាញ់ ដើម្បីឲ្យយើងអាចយល់ថាសេចក្តីស្រឡាញ់ជាអ្វី។
“សេចក្តីស្រឡាញ់” (Ἀγάπη) មានន័យថាអ្នកចង់បានអ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់អ្នកដទៃ ហើយប្រគល់ខ្លួនអ្នក (នោះគឺពេលវេលា ធនធាន និងជីវិតរបស់អ្នក) ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការនេះ។ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើសម្រាប់មនុស្ស សូម្បីតែខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់ផង (រ៉ូម ៥:៦-៨)។ សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះត្រូវបានបង្ហាញតាមរយៈការផ្តល់ ឲ្យនូវអ្វីដែលមានតម្លៃបំផុតចំពោះទ្រង់ (ព្រះរាជបុត្រាដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់) ដើម្បីបំពេញនូវតម្រូវការ ដ៏ធំរបស់យើង (សម្រាប់ការសង្គ្រោះ ការអត់ឱនទោស និងសេរីភាពចេញពីអំពើបាប និងសេចក្តីស្លាប់)។ ដូច្នេះ ការស្រឡាញ់ មានន័យថាជាសកម្មភាពទៅកាន់អ្នកដទៃតាមរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទបានសម្តែងមកកាន់យើងគ្រប់គ្នា។
ការពិពណ៌នារបស់លោកប៉ុលពីសេចក្តីស្រឡាញ់គឺចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការអត់ធ្មត់ និងចិត្តសប្បុរស ដែលជាគុណភាពទាំងពីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (២ ពេត្រុស ៣:៩, និក្ខមនំ ៣៤:៦; ទំនុកដំកើង ៨៦:១៥) ដែលព្រះគ្រីស្ទបានបង្ហាញមកកាន់យើង នោះគឺជាផលផ្លែនៃព្រះវិញ្ញាណវិញ (កាឡាទី ៥:២២-២៣)។ ដោយសារព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់មានព្រះទ័យអត់ធ្មត់ និងសប្បុរសចំពោះយើងនោះយើង ត្រូវចេះមានចិត្តអត់ធ្មត់ និងសប្បុរសចំពោះគ្មានទៅវិញទៅមកដែរ។
សេចក្ដីស្រឡាញ់តែងតែអត់ធ្មត់។ អត់ធ្មត់ (μακροθυμία) គឺជាការអត់ធ្មត់ជាមួយមនុស្ស។ វាគឺជាពាក្យ ដែលបានមកពីពាក្យក្រិច ពីរពាក្យ ដែលមានន័យថា ឆ្ងាយ (μακρός) និង កំហឹង (θυμός)។ នៅពេលដែលយើងមានសេចក្តីស្រឡាញ់ ការផ្ទុះកំហឹងនឹងនៅឆ្ងាយពីយើង។
សេចក្ដីស្រឡាញ់តែងតែសប្បុរស។ សេចក្ដីសប្បុរសគឺជាការ ដែលយកចិត្តទុកដាក់ទៅកាន់អ្នកដទៃ។ នេះគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលចេញជាសកម្មភាព ត្រៀម ជានិច្ច ក្នុងការជួយទៅកាន់អ្នកដទៃ បង្ហាញមេត្តាធម៌ បម្រើ ហើយធ្វើអ្វីៗ ដោយគិតគូរចង់ជួយ បំពេញតម្រូវការ។
បន្ទាប់មកលោកប៉ុលប្រាប់យើងអំពីចំណុចទាំងប្រាំពីរដែលសេចក្តីស្រឡាញ់មិនត្រូវធ្វើ។ អាកប្បកិរិយា ទាំងនេះមានលក្ខណៈទូទៅនៅក្នុងក្រុមជំនុំនៅទីក្រុងកូរិនថូស ដូច្នេះលោកប៉ុលប្រាប់ទៅកាន់អ្នកអាន របស់គាត់ថាពួកគេត្រូវមានសេចក្តីស្រឡាញ់ ពីព្រោះបើគ្មានវាទេនោះពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តិ ដូចជា គ្រីស្ទបរិស័ទដ៏ពិតនោះទេ។
សេចក្ដីស្រឡាញ់មិនចេះឈ្នានីស។ ការឈ្នានីសធ្វើឱ្យទៅជាមិនសប្បាយចិត្តចំពោះភាពជោគជ័យ ព្រះពរ និងអំណោយទានរបស់អ្នកដទៃទៅវិញ។ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់ចង់ឱ្យមនុស្សទទួលបានផលផ្លែ ហើយជួយឱ្យពួកគេមកប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូច្នេះវិញ។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនចេះអួតខ្លួន។ ការអួតគឺជាការសរសើរពីខ្លួនឯង ឬអួតអាងពីអំណោយទានរបស់អ្នក ដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកដទៃឱ្យតម្លៃខ្ពស់មកលើអ្នក។ នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកក្រុងកូរិនថូសធ្វើ (៤:៧) ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់ចង់ជួយកសាងអ្នកដទៃវិញ មិនមែនខ្លួនឯងទេ។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនមានចិត្តធំ។ ការមានចិត្តធំគឺជាការមានទស្សនៈហួសហេតុទៅលើខ្លួនឯង។ ពាក្យជាភាសាក្រិក (φυσιόω) មានន័យថាបំប៉ោងពីអ្វីម្យ៉ាង (ដូចជាប៉េងប៉ោង) ដោយធ្វើឱ្យវាមើលទៅ ធំជាងមុន។ លោកប៉ុលបានប្រើពាក្យនេះដើម្បីពិពណ៌នាពីឥទ្ធិពលដែលចំណេះដឹងបានកើតមានឡើង ចំពោះអ្នកក្រុងកូរិនថូស (៤:៦, ៤:១៨-១៩, ៥:២, ៨:១)។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឬអួត ឬមានចិត្តធំឡើយ ពីព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់គឺមិនផ្តោត ទៅលើខ្លួនឯងឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកដទៃវិញ។ សេចក្តីស្រឡាញ់ចង់ប្រទានពរឱ្យអ្នកដទៃ ហេតុដូច្នេះ ការច្រណែនអ្នកដទៃ ឬអួតខ្លួន ឬមានចិត្តធំចំពោះខ្លួនឯងគឺផ្ទុយពីសេចក្តីស្រឡាញ់វិញ។
១៣:៥ សេចក្តីស្រឡាញ់មិនប្រព្រឹត្តបែបមិនគួរសម។ ពីព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់ជាការយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះមនុស្ស វាមិនមែនជាការមិនផ្តល់កិត្តិយសឱ្យអ្នកដទៃ ឬប្រព្រឹត្តិតាមរបៀបដែលមិនសមរម្យ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេអាក់អន់ចិត្ត ឬឈឺចាប់ឡើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកជឿដែលជាអ្នកមាននៅទីក្រុង កូរិនថូសបានធ្វើក្នុងអំឡុងពេលបរិភោគលៀងបរិសុទ្ធនៃព្រះអម្ចាស់ (១១:២០-២២)។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។ វាមិនមែនជាភាពអាត្មានិយម ហើយផ្តោតទៅលើប្រយោជន៍ ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកឡើយ។ នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកជឿនៅទីក្រុងកូរិនថូស ដែលទទួចអំពីសិទ្ធិរបស់ពួកគេ សម្រាប់ ការទៅចូលរួមពិធី ជប់លៀងថ្វាយរូបព្រះដែលកំពុងធ្វើ (១០:២៣-២៤)។ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់ ផ្តោតលើការចេះឱ្យទៅ អ្នកដទៃ មិនមែនជាការអះអាងគាំទ្រខ្លួនឯងឡើយ។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនរហ័សខឹង។ ពេលយើងមានសេចក្តីស្រឡាញ់ យើងមិនរហ័សខឹងអ្នកដទៃឡើយ។
សេចក្តីស្រឡាញ់មិនប្រកាន់ទោស។ ពាក្យជាភាសាក្រិក (λογίζεται) សំដៅលើការរក្សាគណនេយ្យភាព និងកត់ត្រាអ្វីម្យ៉ាងចុះទុកជាភ័ស្តុតាងដើម្បីប្រឆាំងនឹង នរណាម្នាក់ឡើយ។ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់មិនធ្វើ យ៉ាងដូច្នោះទេ។ លោកប៉ុលប្រើពាក្យបង្រៀនថាព្រះជាម្ចាស់មិនរាប់អំពើបាបរបស់យើងដើម្បីប្រឆាំង នឹងយើងទេ (រ៉ូម ៤:៧–៨; ២ កូរិនថូស ៥:១៩)។
មិនដែលអរសប្បាយចំពោះសេចក្ដីទុច្ចរិតឡើយ គឺអរសប្បាយតែនឹងសេចក្ដីស្មោះត្រង់វិញ
១៣:៦ សេចក្តីស្រឡាញ់ត្រេកអរចំពោះអ្វីៗ ដែលពិតប្រាកដ ដែលល្អ ដែលសុចរិត ហើយស្មោះត្រង់ ជាជាងអបអរជាមួយនឹងអំពើបាប ការកុហក់ ឬអយុត្តិធម៌។
ក៏គ្របបាំងទាំងអស់ ជឿទាំងអស់ សង្ឃឹមទាំងអស់ ហើយទ្រាំទ្រទាំងអស់
១៣:៧ ភាពអស្ចារ្យរបស់សេចក្តីស្រឡាញ់គឺថាគ្រប់ទាំងអស់សុទ្ធតែអាចគ្របបាំងបាន ជឿបាន សង្ឃឹមបាន ហើយទ្រាំទ្របាន។ សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់ នោះមិនបោះបង់ចោលឡើយ។ វាលើសជាងពីការបរាជ័យរបស់មនុស្ស ហើយមិនដែលបាត់បង់ជំនឿទៅលើព្រះជាម្ចាស់ ឬសង្ឃឹមលើព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ឡើយ ហេតុដូច្នេះវានៅស្ថិតស្ថេរគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ (១ ពេត្រុស ៤:៨; ១ យ៉ូហាន ៤:១៦)។
រីឯការអធិប្បាយ នោះនឹងត្រូវបាត់ទៅ ការនិយាយភាសាដទៃនឹងត្រូវឈប់ ហើយចំណេះក៏ត្រូវសាបសូន្យទៅដែរ តែឯសេចក្ដីស្រឡាញ់មិនដែលផុតឡើយ
១៣:៨ អំណោយទានខាងវិញ្ញាណពីទំនាយ ចំណេះដឹង និងនិយាយភាសាដទៃមានសារៈសំខាន់នៅពេល បច្ចុប្បន្ននេះដោយសារវាជួយដល់ក្រុមជំនុំឱ្យស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ និងបំណងព្រះហឫទ័យទ្រង់។ ប៉ុន្តែ នៅពេលផែនដីដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកដល់ អំណោយទានទាំងនេះលែងសំខាន់ទៀតហើយ ដោយសារយើងស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ពេញលេញ (ខ១២)។ ដូច្នេះអំណោយទានទាំងនេះនឹងលែង មានតទៅទៀត។ យ៉ាងណាមិញ “ឯសេចក្ដីស្រឡាញ់មិនដែលផុតឡើយ” ពីព្រោះវាជាគុណភាពរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះអង្គមិនប្រែប្រួលឡើយ។
ដ្បិតយើងចេះមិនទាន់សព្វគ្រប់ ហើយយើងអធិប្បាយក៏មិនទាន់បានពេញខ្នាតផង តែកាលណាសេចក្ដីគ្រប់លក្ខណ៍បានចូលមក នោះសេចក្ដីដែលមិនពេញខ្នាតនឹងបាត់ទៅ
១៣:៩-១០ ឥឡូវនេះ យើងស្គាល់ ហើយទាយ “មិនទាន់សព្វគ្រប់” នោះគឺជាចំណេះដឹង និងទំនាយរបស់ យើងមិនពេញខ្នាតផង។ ប៉ុន្តែ “កាលណាសេចក្ដីគ្រប់លក្ខណ៍បានចូលមក” នោះគឺគ្រាដ៏អស់កល្បជានិច្ច របស់ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីថ្មី (១៥:២៤) នៅពេលដែលយើងជួបជាមួយព្រះជាម្ចាស់មុខទល់នឹងមុខ (វិវរណៈ ២២:៤) នោះយើងនឹងមានចំណេះដឹងពេញខ្នាតឡើង។ ទំនាយនឹងលែងមានតទៅទៀត ពីព្រោះនៅពេល យើងរស់នៅជាមួយព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះរាជរបស់ព្រះអង្គ នោះក៏លែងត្រូវការទំនាយទៀតដែរ។ ព្រះអង្គនឹងមានបន្ទូលទៅកាន់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដោយផ្ទាល់។
កាលដែលខ្ញុំនៅក្មេងនៅឡើយ នោះខ្ញុំបាននិយាយដូចជាកូនក្មេង ក៏មានគំនិតដូចជាកូនក្មេង ហើយបានពិចារណា ដូចជាកូនក្មេងដែរ លុះកាលខ្ញុំធំហើយ នោះខ្ញុំបានលះចោលការរបស់កូនក្មេង ចេញទៅ
១៣:១១ លោកប៉ុលប្រើប្រាស់ឧទាហរណ៍ចំនួនពីរដើម្បីធ្វើការប្រៀបធៀបពេលវេលាបច្ចុប្បន្ននៅលោកិយ នេះទៅនឹងផែនដីថ្មីរបស់ព្រះជាម្ចាស់នាពេលអនាគត។
(១) កុមារដែលលូតលាស់ក្លាយទៅជាមនុស្សពេញវ័យ។ កុមារគឺប្រៀបដូចជាពេលបច្ចុប្បន្នដែលមិនទាន់ ពេញវ័យនេះដោយប្រៀបធៀបទៅនឹងភាពពេញវ័យរបស់មនុស្សពេញវ័យគឺប្រៀបដូចជាភាពពេញវ័យនៃផែនដីថ្មីរបស់ព្រះជាម្ចាស់នាពេលអនាគតដែរ។ ដូចជាកុមារនៅពេលធំឡើងមានភាពចាស់ទុំខាងរូបរាងកាយ អ្នកជឿនឹងបន្តលូតលាស់រហូតទាល់តែយើងមានភាពចាស់ទុំខាងវិញ្ញាណ ហើយអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ លែងសំខាន់ទៀតហើយ។
ដ្បិតឥឡូវនេះ យើងមើលឃើញបែបស្រអាប់ ដូចជាដោយសារកញ្ចក់ តែនៅវេលានោះ នឹងឃើញមុខទល់នឹងមុខ
១៣:១២ (២) អ្នកក្រុងកូរិនថូសល្បីល្បាយតាមរយៈកញ្ចក់ដែលពួកគេបានធ្វើ ប៉ុន្តែនៅគ្រាដែលកញ្ចក់ ទង់ដែងដែលកែច្នៃ (មិនមែនកញ្ចក់) ហើយភាពឆ្លុះនោះមើលឃើញមិនច្បាស់ទេ។ តាមរបៀបដូចគ្នានេះ បទពិសោធន៍នាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់យើងជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងអំណោយទានខាងវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ គ្រាន់តែជាការឆ្លុះមើលឃើញមិនច្បាស់ពីសិរីរុងរឿងដ៏ពិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ ដែលយើងនឹងមើលឃើញច្បាស់ជាមួយនឹងផែនដីថ្មីវិញ (វិវរណៈ ៧:១៧, ២១:៣-៤)។
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំស្គាល់មិនទាន់អស់ តែនៅវេលានោះ ខ្ញុំនឹងស្គាល់វិញ ដូចជាព្រះទ្រង់ស្គាល់ខ្ញុំដែរ
ការមើលឃើញដែរក៏ដូចជាការស្គាល់ដែរ។ ចំណេះដឹងរបស់លោកិយទាំងអស់គឺមិនទាន់សព្វគ្រប់ឡើយ (ខ៩) ប៉ុន្តែចំណេះដឹងដ៏គ្រប់លក្ខណ៍គឺកើតមាននៅពេលយើងស្គាល់ព្រះជាម្ចាស់ពេញលេញ (ដូចជាយើង ដែលសព្វថ្ងៃនេះព្រះជាម្ចាស់បានស្គាល់យើងពេញលេញហើយ)។ ចំណេះដឹងដែលព្រះជាម្ចាស់មាន សម្រាប់យើងគឺបានគ្រប់លក្ខណ៍ហើយ និងជាមួយផែនដីថ្មី យើងក៏នឹងស្គាល់ព្រះកាន់តែច្បាស់ឡើង។
ឥឡូវនេះ នៅមានសេចក្ដីជំនឿ សេចក្ដីសង្ឃឹម នឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ទាំង៣មុខនេះ តែសេចក្ដីដែលវិសេសជាងគេ គឺជាសេចក្ដីស្រឡាញ់។
១៣:១៣ សេចក្តីជំនឿ សេចក្តីសង្ឃឹម និងសេចក្តីស្រឡាញ់គឺជាគុណសម្បត្តិដ៏អស្ចារ្យរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ។ សេចក្តីស្រឡាញ់គឺវិសេសជាងគេ ពីព្រោះវានឹងជាប់នៅ និងរីកចម្រើនអស់កល្បជានិច្ចតរៀងទៅ។ នៅពេលយើងស្ថិតនៅនគរស្ថានសួគ៌ សេចក្តីជំនឿ និងសេចក្តីសង្ឃឹមបានបំពេញតាមគោលបំណង វាអស់ហើយ ប៉ុន្តែឯសេចក្តីស្រឡាញ់ជាគុណភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់វិញ ហេតុដូច្នេះវាស្ថិតស្ថេរនៅជា រៀងរហូត។ ព្រះជាម្ចាស់គឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ (១យ៉ូហាន ៤:៨) ហើយតែងតែជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ជានិច្ច។ នៅស្ថានសួគ៌ យើងនឹងមានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏គ្រប់លក្ខណ៍សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ និងចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក។ យើងនឹងតែងតែស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ និងស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយរីកចម្រើននៅក្នុង សេចក្តីស្រឡាញ់នោះអស់កល្បជានិច្ច។