លុះកាលលោកភេស្ទុសបានចូលមកក្នុងខេត្ត នោះក្រោយ៣ថ្ងៃ លោកក៏ឡើងពីសេសារា ទៅឯក្រុងយេរូសាឡិម
២៥:១ ពេលដែលោកភេស្ទុសមកជំនួសកន្លែងលោកភេលីចជាចៅហ្វាយក្រុង ស្រុកយូដានោះគឺនៅក្នុង ឆ្នាំ៥៩ គ,ស។ ស្តេចសេរសា ណឺរ៉ូបានដកលោកភេលីចពីដំណែងក្រោយពេល ដែលពួកសាសន៍យូដា បានប្តឹងគាត់។ ដូច្នេះហើយ លោកភេស្ទុសដឹងថា ការដែលមានទំនាក់ទំនងល្អ ជាមួយនឹងពួកអ្នកដឹកនាំ សាសន៍យូដាគឺជាចំនុចសំខាន់ប្រសិនបើគាត់ចង់គ្រប់គ្រងដំបន់នេះដោយជោគជ័យ។ ដូច្នេះហើយ បីថ្ងៃក្រោយដែលគាត់បានមកដល់ស្រុកយូដាហើយ គាត់បានចាកចេញពីដំណាក់របស់គាត់នៅក្នុង ស្រុកសេសារាទៅក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីទៅជួបជាមួយនឹងពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដា។
ឯពួកសង្គ្រាជ នឹងពួកមេសាសន៍យូដា គេចូលទៅជំរាបលោកពីដំណើរប៉ុល ហើយសូមអង្វរឲ្យលោកអនុញ្ញាត ចាត់គេឲ្យទៅនាំគាត់មកក្រុងយេរូសាឡិមវិញ ពីព្រោះគេមត់គ្នានឹងសំឡាប់គាត់តាមផ្លូវ
២៥:២-៣ នៅពេលដែលចៅហ្វាយក្រុងថ្មីមកដល់ហើយនោះ ពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដាបានសម្រេចថា វាគឺជាឳកាសល្អនៅក្នុងការព្យាយាមសម្លាប់លោកប៉ុលជាថ្មីទៀត។ ទោះបីជាអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំ ចាប់តាំងពីលោកប៉ុលនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមហើយក៏ដោយ ពួកគេនៅតែគិតពីលោកប៉ុលជានិច្ច ហើយគេបានសូមអង្វរលោកភេស្ទុសឲ្យចាត់លោកប៉ុលមកក្រុង យេរូសាឡិមវិញដើម្បីនឹងសួរចម្លើយ។
ប៉ុន្តែគេពិតជាមិនមែនចង់សួរចម្លើយលោកប៉ុលទៀតនោះទេ។ ឧបាយកលរបស់ពួកគេនោះគឺពេល ដែលលោកប៉ុលចាកចេញពីទីកន្លែងសុវត្ថិភាពនៅក្នុងដំណាក់របស់រ៉ូមនៅក្នុងស្រុកសេសារាហើយនោះពួកគេនឹងលបឆ្មក់ហើយសម្លាប់គាត់នៅតាមផ្លូវទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។
លោកប៉ុលត្រូវបានជាប់គុកអស់រយៈពេល ពីរឆ្នាំហើយ (២៤:២៧) ហើយគូបដិបក្ខសាសន៍យូដា របស់គាត់នៅតែចង់សម្លាប់គាត់។ កាលពីមុន មានសាសន៍យូដាសែសិបនាក់ដែលរៀបគម្រោងក្នុង ការឆ្មក់លបសម្លាប់លោកប៉ុលដោយមានជំនួយពីសំដេចសង្ឃនិងពួកសាឌូស៊ី (២៣:១៥)។ ពេលនេះសំដេចសង្ឃនិងពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដារៀបគម្រោងសម្លាប់លោកប៉ុលវិញម្តង។
តែលោកភេស្ទុសឆ្លើយថា ត្រូវតែឃុំប៉ុលទុកនៅក្រុងសេសារានោះ ចាំបន្តិចទៀត ខ្លួនខ្ញុំនឹងទៅឯណោះដែរ ដូច្នេះ លោកប្រាប់ថា ចូរអស់អ្នកដែលមានអំណាចក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នា ចុះទៅជាមួយគ្នា បើមនុស្សនោះមានទោសអ្វី នោះត្រូវឲ្យចោទប្រកាន់វាចុះ
២៥:៤-៥ លោកភេស្ទុសបានបដិសេធសំណើរនៅក្នុងផ្ទេរលោកប៉ុលទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡិម។
គាត់សុខចិត្តនៅក្នុងការសួរចម្លើយលោកប៉ុលសារជាថ្មី ប៉ុន្តែគាត់បានតម្រូវថាការនោះ ត្រូវតែបានធ្វើឡើងនៅក្នុងស្រុកសេសារា។ លោកភេស្ទុសមិនបានដឹងពីឧបាយកលនៅក្នុងការសម្លាប់ លោកប៉ុលនោះឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាអ្វីដែលសមស្របនៅក្នុងការដែលគាត់អាចនឹងស្តាប់ពីការសួរចម្លើយ នៅក្នុងស្រុកសេសារា ជាកន្លែងដែលគាត់រស់នៅវិញ ជាពិសេនោះការសួរចម្លើយអាចនឹងចំណាយពេល ជាយូរ។ ដូច្នេះហើយ ដោយមិនបានដឹងខ្លួនថា គាត់បានការពារលោកប៉ុលពីឧបាយកល ដែលទាស់នឹងជីវិតរបស់គាត់។ យើងបានឃើញថាព្រះការពារលោកប៉ុលជាថ្មីទៀត (២៣:១២-៣៥) ហើយនៅក្នុងពេលនេះ ព្រះអង្គប្រើចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូមម្នាក់ដែលមិនទាំងបានដឹងពីឧបាយកលទាស់ នឹងលោកប៉ុលសោះ។
កាលបានស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងគេជាង១០ថ្ងៃ នោះក៏ចុះទៅឯសេសារាវិញ ដល់ថ្ងៃស្អែកឡើង លោកអង្គុយនៅទីជំនុំជំរះក្តី ហើយបង្គាប់ឲ្យគេនាំប៉ុលមក
២៥:៦ ក្នុងនាមជាចៅហ្វាយក្រុងថ្មី លោកភេស្ទុសបានទស្សនាក្រុងយេរូសាឡិមក្នុងរយៈពេលចាប់ពី ប្រាំបីទៅដប់ថ្ងៃមុនពេលវិលត្រឡប់ទៅដំណាក់របស់គាត់វិញនៅក្នុងស្រុកសេសារា។ ថ្ងៃទីមួយក្រោយពេលដែលគាត់វិលត្រឡប់ទៅសេសារាវិញ ពួកអ្នកដឹកនាំសាសាន៍យូដាបានទៅដល់ហើយលោកភេស្ទុសបានចាប់ផ្តើមសួរចម្លើយលោកប៉ុល។
លុះគាត់ចូលមកដល់ នោះពួកសាសន៍យូដា ដែលចុះពីក្រុងយេរូសាឡិមមក គេឈរនៅជុំវិញ ក៏ចោទគាត់ពីរឿងធ្ងន់ៗជាច្រើន ដែលគេមិនអាចនឹងរកភស្តុតាងបាន
២៥:៧ ដូចជាការសួរចម្លើយនៅចំពោះមុខលោកភេលីចដែរ ពួកសាសន៍យូដាបានចោទប្រកាន់ ទោសធ្ងន់ៗទាស់នឹងលោកប៉ុល ដែលពួកគេនៅមិនអាចនឹងរកភស្តុតាងបានដដែល។ ទោះបីជា ពួកគេមានរយៈពេលពីរឆ្នាំនៅក្នុងការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការកាត់ក្តីនេះក៏ដោយ ពួកគេនៅតែមិនអាចស្វែងរកសាក្សីឬភស្តុតាងណាមួយដែលបញ្ជាក់ថាលោកប៉ុលបានធ្វើខុសនោះឡើយ។
តែគាត់ដោះសាខ្លួនថា ខ្ញុំប្របាទមិនបានធ្វើបាបអ្វីសោះ ទោះនឹងក្រិត្យវិន័យរបស់សាសន៍យូដា ឬនឹងព្រះវិហារ ឬនឹងសេសារក្តី
២៥:៨ ជាថ្មីទៀង លោប៉ុលបានប្រកាសពីសេចក្តីសុចរិតរបស់គាត់។ នេះគឺជាលើកទីបួន នៅក្នុងចំណោមការដោះសារការពារ ទាំងប្រាំមួយនៅក្នុងបទគម្ពីរ កិច្ចការ (២២:១-២១; ២២:៣០-២៣:១០; ២៤:១០-២១; ២៦:១-២៩; ២៨:១៧-២៩)។ គាត់បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា គាត់មិនបានធ្វើអ្វីដែលល្មើសនឹងច្បាប់សាសន៍យូដា ព្រះវិហារ ឬសេរសានោះឡើយ (២៣:១, ២៤:១៦)។ ដូច្នេះហើយគាត់គួរតែត្រូវបានដោះលែងតាំងពី ពីរឆ្នាំមុនមកម្ល៉េះ។
តែលោកភេស្ទុសចង់បានបំណាច់ចំពោះពួកសាសន៍យូដា ក៏សួរទៅប៉ុលថា ឯងសុខចិត្តឡើងទៅឯក្រុងយេរូសាឡិម ឲ្យអញជំនុំជំរះឯងពីដំណើរនេះឬទេ
២៥:៩ លោកភេស្ទុសបានដឹងថាលោកប៉ុលមិនបានប្រព្រឹត្តបទល្មើសណាមួយទាស់នឹងសេសារឬច្បាប់ របស់រ៉ូមនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានយល់ពីការចោទប្រកាន់ផ្សេងទៀតដែលពួកសាសន៍ យូដាបានលើកឡើងទាស់នឹងលោកប៉ុលដែលទាក់ទងជាមួយនឹងសាសនាសាសន៍យូដា ដោយព្រោះតែគាត់ទើបតែបានមកនៅក្នុងស្រុកយូដាត្រឹមរយៈពេលពីរសប្តាហ៍តែប៉ុណ្ណោះ (ខ១៧-២០)។
ដោយព្រោះតែលោកភេស្ទុសមិនយល់ថាត្រូវកាត់ក្តីបែបយ៉ាងណាចំពោះរឿងក្តីមួយនេះ ហើយដោយព្រោះ តែគាត់ចង់ផ្គាប់ចិត្តដល់ពួកសាសន៍យូដាដោយការទទួលព្រមតាមការស្នើសុំរបស់ពួកគេដោយការជំនុំជំរះក្តីនៅក្រុងយេរូសាឡិម គាត់សួរលោកប៉ុលថាតើគាត់ព្រមឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីនឹងទទួល ការជំនុំជំរះក្តីនៅទីនោះដែរទេ។ ការនេះអាចនឹងមានន័យថាត្រូវទទួលជំនុំជំរះក្តីដោយពួកសាន់ហេឌ្រីន ជាថ្មីទៀត។ យ៉ាងណាម៉ិញ យោងតាមច្បាប់រ៉ូម គាត់មិនអាចបង្ខំលោកប៉ុល (ក្នុងនាមជាសាសន៍រ៉ូមម្នាក់) ឲ្យទទួលការកាត់ក្តីដោយសាលាជំនុំរបស់សាសន៍យូដានៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមនោះឡើយ។
នោះប៉ុលឆ្លើយថា ខ្ញុំប្របាទឈរនៅមុខទីជំនុំជំរះក្តីនៃសេសារ ជាកន្លែងដែលគួរជំនុំជំរះខ្ញុំប្របាទ ខ្ញុំប្របាទគ្មានធ្វើខុសអ្វីនឹងពួកសាសន៍យូដាទេ ដូចជាព្រះតេជព្រះគុណក៏ជ្រាបច្បាស់ហើយ
២៥:១០ លោកប៉ុលបានដឹងថាពីហេតុផលដែលលោកភេស្ទុសលើកឡើងពីការនេះដោយព្រោះតែ គាត់ចង់ផ្គាប់ចិត្តដល់ពួកសាសន៍យូដា។ ដូច្នេះហើយលោកប៉ុលគាត់បដិសេធ ហើយរំលឹកដល់ចៅហ្វាយ ក្រុងថា គាត់ “ឈរនៅមុខតីជំនុំជំរះក្តីនៃសេសារ” ជាកន្លែងដែល ក្នុងនាមគាត់ជាសាសន៍រ៉ូមម្នាក់ មានសិទ្ធគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងការទទួលបានក្នុងការជំនុំជំរះក្តី។ ចំនុចរបស់លោកប៉ុលគឺថា ចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូមមានការទទួលខុសត្រូវនៅក្នុងការធ្វើជាតំណាងរបស់សេសារ និងភាពយុត្តិធម៌របស់រ៉ូម ដោយមិនមែនព្យាយាមចង់តម្រូវចិត្តដល់ពួកសាសន៍យូដាទាំងនេះដែលបានធ្វើការចោទប្រកាន់មិនពិតប្រាកដហើយមិនបានផ្តល់ភស្តុតាងអ្វីសោះនោះឡើយ។
បើសិនជាខ្ញុំប្របាទបានធ្វើអ្វីខុស ឬដែលគួរនឹងស្លាប់ នោះខ្ញុំប្របាទក៏យល់ព្រមនឹងស្លាប់ឥតប្រកែក តែបើរឿងដែលគេចោទខ្ញុំប្របាទមិនពិតវិញ នោះគ្មានអ្នកណាអាចនឹងបញ្ជូនទៅឲ្យគេបានឡើយ ខ្ញុំប្របាទសូមរើក្តីនេះដល់សេសារវិញ
២៥:១១ លោកប៉ុលបាននិយាយថាគាត់សុខចិត្តស្លាប់ប្រសិនបើគាត់មានទោសកំហុសណាមួយ ដែលពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដាបានចោទប្រកាន់គាត់នោះ។ ប៉ុន្តែគាត់សុចរិត ហើយគ្មានភស្តុតាងចំពោះ កំហុសណាមួយដែលលើកទាស់នឹងគាត់នោះឡើយ។ ដូច្នេះហើយ ចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូម មិនអាចបញ្ជូនគាត់ ទៅក្នុងអំណាចនៃពួកសាសន៍យូដាបានឡើយ។
លោកប៉ុលបានដឹងថាលោកភេស្ទុសបានគិតនឹងបញ្ជូនគាត់ទៅឲ្យពួកសាសន៍យូដា ហើយថា ប្រសិនបើការនោះពិតជាកើតមានឡើងមែននោះគាត់អាចនឹងត្រូវគេសម្លាប់ជាមិនខាន។ ពួកសាសន៍យូដាអាចនឹងរកកំហុសចំពោះការប្រមាថព្រះវិហារ ហើយនឹងដាក់ទោសស្លាប់ដល់គាត់ ជាមិនខាន (សូមមើលចំនុច ២៤:៦)។ យ៉ាងណាម៉ិញ ប្រសិនបើមានសាសន៍រ៉ូមណាម្នាក់គិតថាគាត់ មិនបានទទួល នូវសេចក្តីយុត្តិធម៌នៅក្នុងសាលាជំនុំជំរះក្តីនៅក្នុងខេត្តរបស់រ៉ូមនោះ គាត់អាចនឹងស្នើសុំ ការជំនុំជំរះ ក្តីដោយសេសារបាន។ ដូច្នេះហើយ លោកប៉ុលគាត់បានប្រកាសពីសិទ្ធរបស់គាត់ក្នុងនាមជា សាសន៍រ៉ូមម្នាក់ក្នុងការទទួលបានការជំនុំជំរះក្តីនៅចំពោះសេសារនៅក្រុងរ៉ូម។
ការដែលរើក្តីដល់សេសារនោះ លោកប៉ុលបានបញ្ចប់ការជំនុំជំរះនេះជាមួយនឹងលោកភេស្ទុស ហើយបានជំរុញឲ្យរ៉ូមបញ្ជូនគាន់ទៅក្រុងរ៉ូមក្រោមការ ការពាររបស់ពួកគេ។ ពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដាអាចនឹងមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលលោកប៉ុល គ្រាន់តែលើកឡើងពីចំនុចមួយដែលធ្វើឲ្យរឿងក្តីនេះកន្លងផុតពីអំណាចនិងឥទ្ធិពលរបស់ពួកគេ។
ក្រោយដែលភេស្ទុសបានពិគ្រោះនឹងក្រុមជំនុំ នោះក៏ឆ្លើយថា ឯងបានសូមរើក្តីនេះដល់សេសារវិញ បើដូច្នេះ ឯងត្រូវទៅដល់សេសារចុះ។
២៥:១២ លោកភេស្ទុសមានការភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលលោកប៉ុលគាត់ស្នើរើក្តីទៅដល់សេសារ ហើយមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឲ្យប្រាកដ។ ប៉ុន្តែក្រោយដែលបានពិគ្រោះជាមួយនឹងពួកទីព្រឹក្សា របស់គាត់ហើយនោះ គាត់បានដឹងថាវាគឺជាសិទ្ធរបស់លោកប៉ុលនៅក្នុងការស្នើរើក្តីនេះ ឲ្យបានជំនុំជំរះនៅចំពោះសេសារ ដូច្នេះហើយគាត់បានប្រកាសថាលោលប៉ុលនឹងបញ្ជូនទៅក្រុងរ៉ូម។
នេះគឺជាលទ្ធផលល្អសម្រាប់លោកភេស្ទុសដោយព្រោះតែការនេះដោះស្រាយបញ្ហារបស់គាត់ចំពោះការព្យាយាមការផ្តល់យុត្តិធម៌សម្រាប់សាសន៍រ៉ូមម្នាក់ហើយព្យាយាមក្នុងការផ្គាប់ចិត្តដល់ពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដាដែលចង់ឲ្យដាក់ទោសលោកប៉ុល។ លោកភេស្ទុស (ដូចលោកភេលីច) មិនត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្ត នោះឡើយ។ ពេលនេះគាត់អាចប្រាប់ដល់សាសន៍យូដាថាគាត់ត្រូវតែបញ្ជូន លោកប៉ុលទៅ ក្រុងរ៉ូមហើយថាពួកគេអាចនឹងទៅទីនោះប្រសិនបើគេចង់តទល់ជាមួយនឹងលោកប៉ុល។
ការនេះក៏ជាលទ្ធផលល្អសម្រាប់លោកប៉ុលដោយព្រោះតែបានផ្តល់ឳកាសឲ្យគាត់នៅក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អនៅក្រុងរ៉ូមដែលគាត់តែងតែចង់ធ្វើអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ (រ៉ូម ១:៩-១១)។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងនោះ ការដែលទៅរ៉ូមដើម្បីធ្វើបន្ទាល់ពីដំណឹងល្អពីអ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដឹកនាំ ឲ្យគាត់បានធ្វើ (១៩:២១) ហើយពីអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានសន្យាថាគាត់នឹងបានធ្វើវិញ (២៣:១១)។ ប្រសិនបើលោកប៉ុលធ្លាប់បានទៅរ៉ូមនៅក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកម្មរបស់គាត់ប្រហែលជាគាត់មិនមានឳកាសនៅក្នុងការនិយាយនៅចំពោះមុខសេសារហើយនឹងពួកអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងក្រុងរ៉ូមនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែពេលនេះច្បាប់របស់រ៉ូមនិងសេចក្តីយុត្តិធម៌នឹងនាំឲ្យគាត់បានទៅដល់ទីនោះដើម្បីឲ្យគាត់អាចនិយាយទៅកាន់អ្នកដែលមានអំណាចបំផុតនៅក្នុងសង្គមរបស់រ៉ូម។
ក្រោយបួនដប់ថ្ងៃមកទៀត ព្រះរាជាអ័គ្រីប៉ា នឹងព្រះនាងបេរេនីស ស្តេចយាងចុះមកឯសេសារា ក៏ចូលទៅសួរលោកភេស្ទុស
២៥:១៣ នៅពេលដែលស្តេចអ័គ្រីប៉ាសុគតនៅក្នុងឆ្នាំ ៤៤ គ,ស (១២:២០-២៣) បុត្រារបស់ទ្រង់ ស្តេច អ័គ្រីប៉ា ទី២ មានព្រះជន្មត្រឹម១៧ ព្រះវស្សា។ សេសារគិតថាទ្រង់មានវ័យក្មេងនៅក្នុងការសោយរាជ្យ ដូច្នេះហើយបានជាត្រង់បានតែងតាំងចៅហ្វាយក្រុងស្រុកយូដាម្នាក់។ ស្តេចអ័គ្រីប៉ាទី២ ឲ្យមាន ដែនដីគ្រប់គ្រងនៅភាគខាងជើងនៃស្រុកផាឡេស្ទីន (ស្រុក ឡេបាណន់សព្វថ្ងៃ)។ ក្រោយមក ស្តេចអ័គ្រីប៉ាទី២ ក៏ត្រូវបាន ផ្តល់ឲ្យមានដែនដីគ្រប់គ្រងនៅក្នុងស្រុកកាលីឡេ ហើយក៏មានអំណាច លើព្រះវិហារនៅក្រុងយេរូសាឡិម (រួមទាំងសិទ្ធក្នុងការតែងតាំងសំដេចសង្ឃផងដែរ)។ ដូច្នេះហើយ ទ្រង់មានឥទ្ធិពលខ្លះដែរនៅក្នុងដំបន់ស្រុកយូដា។
ព្រះនាងបេរេនីសជាប្អូនស្រីរបស់ អ័គ្រីប៉ា។ ព្រះនាងគឺជាបងស្រីរបស់ទ្រូស៊ីល ដែលជាប្រពន្ធរបស់ លោកភេលីច (២៤:២៤)។ ពេលនោះគឺជារដូវក្តៅក្នុងឆ្នាំ ៥៩ គ,ស នៅពេលដែលស្តេច អ័គ្រីប៉ាទី២ ហើយនឹងបងស្រីរបស់ទ្រង់យាងមកសេសារាដើម្បីជួបជាមួយនឹងលោកភេស្ទុស ជាចៅហ្វាយក្រុងថ្មីនៅស្រុកយូដា។ ស្តេចអ័គ្រីប៉ាមានព្រះជន្ម សាមសិបពីរវស្សា ប្អូនស្រីរបស់ទ្រង់មានព្រះជន្ម សាមសិបមួយវស្សា ហើយលោកប៉ុលមានអាយុជិត ហុកសិបឆ្នាំហើយ។
កាលទ្រង់គង់នៅទីនោះជាយូរថ្ងៃ នោះលោកភេស្ទុសក៏ទូលពីរឿងប៉ុល ថ្វាយស្តេចថា លោកភេលីចបានទុកអ្នកទោសម្នាក់ ឲ្យជាប់គុកនៅទីនេះ ហើយកាលដែលទូលបង្គំនៅក្រុងយេរូសាឡិម នោះពួកសង្គ្រាជ នឹងពួកចាស់ទុំនៃសាសន៍យូដា បានប្តឹងទូលបង្គំ ទាំងសូមឲ្យទូលបង្គំកាត់ទោសឲ្យ
២៥:១៤-១៥ ស្តេចសេសារពេលនេះគឺជា ណឺរ៉ូ(ឆ្នាំ ៥៤-៦៨ គ,ស)។ លោកភេស្ទុសត្រូវសរសេររបាយការណ៍អំពីលោកប៉ុលថ្វាយទៅស្តេចចំពោះករណីរឿងក្តីពីហេតុដែលគាត់បញ្ជូនលោកប៉ុលទៅក្រុងរ៉ូមឲ្យបានសាកសួរដោយស្តេចសេសារ។ ដោយព្រោះតែលោកភេស្ទុសបានទើបតែបានទៅដល់ស្រុកយូដាថ្មីៗ គាត់មិនបានដឹងពីទំនៀមទម្លាប់និងសាសនារបស់សាសន៍យូដានោះឡើយ ហើយគាត់មិនបានយល់ពីជម្លោះរបស់ប៉ុលនិងពួកអ្នកមានអំណាចរបស់សាសន៍យូដា។ ដូច្នេះហើយ គាត់មិនបានដឹងថាត្រូវសរសេរយ៉ាងណាថ្វាយសេសារនោះឡើយ។
ការដែលមកដល់របស់ស្តេច អ័គ្រីប៉ាទី២ បានផ្តល់ឳកាសនៅក្នុងការទទួលបានយោបល់អំពីរឿងក្តីនេះ។ លោកភេស្ទុសចាប់ផ្តើមពន្យល់ពីពេលដែលគាត់បានទៅក្រុងយេរូសាឡិម ពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដាប្រាប់គាត់អំពីអ្នកទោសម្នាក់ដែលចៅហ្វាយក្រុងមុនមិនទាន់បានធ្វើការកាត់ក្តី ដែលពួកគេចង់ឲ្យដាក់ទោសគាត់ភ្លាមៗ។
តែទូលបង្គំឆ្លើយប្រាប់គេថា សាសន៍រ៉ូមមិនដែលបញ្ជូនមនុស្សណាឲ្យត្រូវស្លាប់ មុនដែលចុងចំឡើយមានពួកដើមចោទនៅមុខខ្លួន ហើយមានឱកាសនឹងដោះសាពីរឿងគេចោទនោះឡើយ
២៥:១៦ លោកភេស្ទុសធ្វើតាមច្បាប់របស់រ៉ូមដោយការប្រកាន់ខ្ជាប់ក្នុងការដែលជនជាប់ចោទមានសិទ្ធ នៅក្នុងការប្រឈមមុខជាមួយនឹងដើមបណ្តឹងដើម្បីឲ្យគាត់អាច តតាំងការពារខ្លួនជាមួយនឹងក្តីដែលប្ដឹងទាស់នឹងគាត់។
ដូច្នេះ កាលគេបានមកទីនេះ នោះដល់ថ្ងៃស្អែកឡើង ទូលបង្គំបានអង្គុយនៅទីជំនុំជំរះក្តីដោយឥតបង្អង់ ហើយក៏បង្គាប់ឲ្យនាំមនុស្សនោះមក
២៥:១៧ លោកភេស្ទុស បានបញ្ជាក់ថាគាត់បានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះករណីនេះភ្លាមៗ។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ក្រោយពេលដែលគាត់បានវិលត្រឡប់មកសេសារាវិញនោះ គាត់បានចាប់ផ្តើមដំណើរការជំនុំជំរះ។
តែកាលពួកដើមចោទបានឈរឡើង គេមិនបានចោទប្រកាន់វាអំពីរឿងអ្វី ឲ្យដូចដែលទូលបង្គំបានស្មាននោះទេ
២៥:១៨ ដោយព្រោះតែការប្តេជ្ញារបស់ពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដា លោកភេស្ទុសបានសន្មតិថា លោកប៉ុលគួរតែបានប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងបទឧក្រិដ្ឋធ្ងន់ធ្ងរណាមួយជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែគាត់មាន ការភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលគាត់បានស្តាប់ឮពីការចោទប្រកាន់ទាស់នឹងលោកប៉ុល។ គាត់បានគិតថា ពួកអ្នកដឹកនាំសាសន៍យូដាអាចនឹងចោទប្រកាន់លោកប៉ុលពីការប្រព្រឹត្តអាក្រក់ណាមួយ ប៉ុន្តែវាមិនមែន ដូចជាអ្វីដែលគាត់បានគិតនោះឡើយ។ ពួកគេមិនបានចោទប្រកាន់គាត់ចំពោះបទឧក្រិដ្ឋណាមួយ ដែលចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូមអាចនឹងធ្វើការកាត់ក្តីបានឡើយ។
គេគ្រាន់តែប្រកាន់ពីរបៀបសាសនាគេ ហើយពីដំណើរម្នាក់ឈ្មោះយេស៊ូវ ដែលស្លាប់ទៅហើយ តែប៉ុលប្រកាន់ថា នៅរស់ទេប៉ុណ្ណោះ
២៥:១៩ ពួកសាសន៍យូដាមិនបានចោទប្រកាន់លោកប៉ុលជាមួយនឹងបទឧក្រិដ្ឋណាមួយដែលមានចែង នៅក្នុងច្បាប់របស់រ៉ូមនោះឡើយ។ តែផ្ទុយទៅវិញ មានការជំទាស់ដែលទាក់ទងទៅនឹងសាសនា សាសន៍យូដាដែលលោកភេស្ទុសមិនយល់ ជាពិសេសពីការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយសាសន៍រ៉ូមមិនជឿលើការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញនោះឡើយដែរ។
ហើយដែលទូលបង្គំទ័លគំនិតនឹងពិចារណាពីសេចក្ដីនោះ ក៏សួរវា បើវាសុខចិត្តនឹងទៅឯក្រុងយេរូសាឡិម ឲ្យបានជំនុំជំរះពីរឿងនោះឬទេ
២៥:២០ ដោយព្រោះតែលោកភេស្ទុសពិចារណាពីទំនាស់ថាមានទាក់ទងតែអំពីសាសនាសាសន៍យូដា ដែលជាប្រធានបទដែលគាត់មិនបានយល់នោះ គាត់បានសួរលោកប៉ុលថាតើគាត់ព្រមឡើង ទៅក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីធ្វើការជំនុំជំរះក្តីនៅទីនោះដែរទេ។
តែវាបានសូមរើក្តីដល់មហារាជអូគូស្ទ ឲ្យបានជ្រាបវិញ បានជាទូលបង្គំបង្គាប់ឲ្យឃុំទុកសិន ទំរាំតែទូលបង្គំមានឱកាសនឹងបញ្ជូននៅឯសេសារ
២៥:២១ ចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូមទាំងពីរនាក់ (លោកភេស្ទុសនិងលោកភេលីច) គួរតែបានដោះលែងលោកប៉ុលដោយព្រោះតែគាត់មិនមានទោសកំហុសណាមួយយោងតាមច្បាប់របស់រ៉ូមនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ទោះបីជាលោកភេស្ទុសដឹងថាលោកប៉ុលគ្មានកំហុសក៏ដោយ (ខ១៨, ២៥) គាត់មិនអាចនឹងដោះលែងបានដែរដោយព្រោះតែលោកប៉ុលបានសុំរើក្តីដល់សេសារហើយ។
ព្រះរាជាអ័គ្រីប៉ាមានបន្ទូលទៅលោកភេស្ទុសថា ខ្ញុំក៏ចង់ស្តាប់អ្នកនោះដែរ លោកទូលឆ្លើយថា ស្អែកនេះទ្រង់នឹងបានស្តាប់វាហើយ។
២៥:២២ ស្តេចអ័គ្រីប៉ាជាផ្នែកមួយនៃពួកសាសន៍យូដា ហើយជាអ្នកដែលមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះ លើវប្បធម៌របស់សាសន៍យូដា (២៦:៣)។ ទ្រង់បានឮពីលោកប៉ុលហើយតែងតែចង់ស្តាប់គាត់បកស្រាយ ជាយូរណាស់មកហើយ។ ដូច្នេះហើយលោកភេស្ទុសបានយល់ព្រមក្នុងការរៀបចំគាត់ លោកប៉ុលបានបកស្រាយនៅថ្ងៃបន្ទាប់។ ការដែលបានបកស្រាយនៅចំពោះមុខស្តេចអ័គ្រីប៉ាទី២ មិនបានផ្លាស់ប្តូរការពិតដែលលោកប៉ុលត្រូវទៅទីក្រុងរ៉ូមហើយសួរចម្លើយដោយស្តេចសេសារនោះឡើយ។ ការដែលស្តាប់ការបកស្រាយគ្រាន់តែដើម្បីនឹងយកពត៌មានឲ្យលោកភេស្ទុសបញ្ចូលទៅក្នុងរបាយការណ៍របស់គាត់ថ្វាយសេសារតែប៉ុណ្ណោះ (ខ២៦)។
ដូច្នេះ លុះថ្ងៃស្អែកឡើង នោះព្រះរាជាអ័គ្រីប៉ា នឹងព្រះនាងបេរេនីស ក៏យាងមក ដោយដំណើរដ៏រុងរឿង ចូលក្នុងសាលាក្តី មានទាំងមេទ័ពធំ នឹងពួកអ្នកធំក្នុងទីក្រុងផង រួចកាលលោកភេស្ទុសបានបង្គាប់ហើយ នោះគេនាំប៉ុលចូលមក
២៥:២៣ ការដែលស្តាប់រឿងក្តីនោះគឺជាព្រឹត្តិការណ៍ធំមួយ។ ដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តឡើងនៅក្នុងសាល ដ៏ធំមួយនៅក្នុងដំណាក់ហើយមានពួកមេទ័ពធំនិងពួកអ្នកធំនៅក្នុងទីក្រុងចូលរួមផងដែរ។ នេះគឺជា ឳកាសដ៏ល្អសម្រាប់លោកប៉ុលនៅក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អ។ ព្រះយេស៊ូវបានសន្យាថាគាត់ នឹងបាន “ប្រកាសឈ្មោះខ្ញុំ ដល់ពួកសាសន៍ដទៃ និងពួកស្តេច” (៩:១៥) ហើយសេចក្តីសន្យានោះកំពុងតែនឹង បានសម្រេចហើយ។
លោកភេស្ទុសក៏ទូលថា ឱព្រះករុណាអ័គ្រីប៉ា នឹងអស់លោកដែលទៅទីនេះ ជាមួយនឹងយើងខ្ញុំអើយ សូមទតមើលមនុស្សនេះ ដែលបណ្តាជនសាសន៍យូដាទាំងប៉ុន្មាន បានប្តឹងដល់ទូលបង្គំ កាលនៅឯក្រុងយេរូសាឡិម ហើយនឹងនៅទីនេះដែរ ដោយសំរែកថា មិនគួរឲ្យវានៅរស់ទៀតទេ
២៥:២៤ លោកភេស្ទុសបានចាប់ផ្តើមសង្ខេបពីរឿងក្តី ហើយពន្យល់ពីគោលបំណងនៃការស្តាប់រឿងក្តីនេះ។
តែទូលបង្គំមិនឃើញថា មានទោសអ្វីដែលគួរឲ្យស្លាប់សោះ ហើយដែលខ្លួនវាបានសូមរើក្តីដល់មហារាជអូគូស្ទវិញ នោះបានជាទូលបង្គំសំរេចថា នឹងបញ្ជូនវាឲ្យទៅចុះ
២៥:២៥ លោកភេស្ទុសបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាលោកប៉ុលជាមនុស្សឥតមានទោស។ នៅក្នុងការពិចារណារបស់គាត់ចំពោះការចោទប្រកាន់ទាស់នឹងលោកប៉ុលនោះ គាត់បានឃើញថា លោកប៉ុលមិនគួរនឹងមានទោសដល់ស្លាប់ ដូចដែលពួកសាសន៍យូដាចង់ឲ្យគាត់ត្រូវទទួលទោសនោះឡើយ (ខ២៤)។
តែទូលបង្គំគ្មានរឿងអ្វីជាប្រាកដ នឹងសរសេរថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំ ពីដំណើរវាទេ ហេតុនោះបានជាទូលបង្គំនាំវាមកនៅទីចំពោះមុខនៃអស់លោកទាំងឡាយ មានព្រះរាជាជាដើម ឱព្រះរាជាអ័គ្រីប៉ាអើយ ដើម្បីកាលណាបានពិចារណាសួរវារួចហើយ នោះទូលបង្គំនឹងបានរឿងអ្វីខ្លះ ឲ្យដាក់ចុះក្នុងសំបុត្រ ដ្បិតបើតាមទូលបង្គំ មើលទៅដូចជាគ្មានទំនងនឹងបញ្ជូនអ្នកទោសទៅ ឥតមានបង្ហាញទោសទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេចោទដល់វានោះទេ។
២៥:២៦-២៧ ដោយព្រោះតែលោកប៉ុលគ្មានកំហុស លោកភេស្ទុសមិនដឹងថាត្រូវសរសេរបែបយ៉ាងណា ដែលគាត់អាចនឹងសរសេរក្នុងរបាយការណ៍ថ្វាយសេសារនោះឡើយ។ វាអាចនឹងមើលទៅគ្មានហេតុផល ហើយជារឿងចំកួតនិងមានគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់ចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូមនៅក្នុងការបញ្ជូនអ្នកទោសម្នាក់ទៅដល់សេសារដោយមិនបានលើកឡើងពីបទចោទទាស់នឹងគាត់។ ដូច្នេះហើយ លោកភេស្ទុសសង្ឃឹមថាស្តេចអ័គ្រីប៉ាដែលជាអ្នកមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះពីទំនៀមទម្លាប់សាសន៍យូដា(២៦:៣) ដែលអាចនឹងជួយឲ្យគាត់បានយល់ពីករណីចោទរបស់ពួកសាសន៍យូដាទាស់នឹងលោកប៉ុល ហើយអាចផ្តល់យោបល់ដល់លោកភេស្ទុសត្រូវសរសេរបែបយ៉ាងណានៅក្នុងរបាយការណ៍របស់គាត់ថ្វាយដល់សេសារ។
