ប៉ុលក៏សំឡឹងមើលទៅពួកក្រុមជំនុំ និយាយថា ឱអ្នករាល់គ្នា ជាបងប្អូនអើយ ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តដោយបញ្ញាចិត្តជ្រះស្អាតនៅចំពោះព្រះ ដរាបមកដល់ថ្ងៃនេះ
២៣:១ លោកប៉ុលចាប់ផ្តើមឆ្លើយការពារខ្លួនគាត់ដោយការប្រកាសថា “ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តដោយបញ្ញាចិត្ត ជ្រះស្អាតនៅចំពោះព្រះ”។ ការលើកឡើងនេះគឺជាការឆ្លើយតបចំពោះការចោទប្រកាន់ ដែលពួកសាសន៍យូដាបានចោទទាស់នឹងគាត់ (២១:២៨)។ លោកប៉ុលកំពុងតែនិយាយថាការប្រព្រឹត្ត របស់គាត់តែងតែបានធ្វើឡើងដោយការដែលស្តាប់តាមក្រឹត្យវិន័យដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ព្រះ។ ដូច្នេះហើយ គាត់មិនដែលបានបង្រៀនអ្វីដែលទាស់នឹងប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះ ក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះ ឬព្រះវិហារ របស់ព្រះនោះឡើយ។
តែអាន៉្នានាស ជាសំដេចសង្ឃ លោកបង្គាប់ដល់ពួកអ្នកដែលឈរជិត ឲ្យទះមាត់គាត់
២៣:២ លោកអាន្ន៉ានាសត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាមនុស្សឃោរឃៅ លោភលន់ និងពុករលួយនៅក្នុង ពេលដែលគាត់ធ្វើជាសំដេចសង្ឃ (ឆ្នាំ ៤៧-៥៩ គ,ស)។ គាត់បានសម្រេចថាលោកប៉ុលមានទោស ចំពោះការដែលបង្រៀនទាស់នឹងសាសន៍យូដា ក្រឹត្យវិន័យ ហើយនឹងព្រះវិហារតាំងពីមុនពេលដែល គាត់បានស្តាប់ឮការ ការពារខ្លួនម្ល៉េះ។ ដូច្នេះហើយ គាត់មានកំហឹងនៅពេលដែលគាត់បានឮលោប៉ុលថា គាត់ជាសាសន៍យូដាសុចរិតម្នាក់ដែលបានរស់នៅចំពោះព្រះដោយបញ្ញាចិត្តជ្រះស្អាត។ គាត់បង្គាប់ដល់ ពួកអ្នកដែលឈរជិត ឲ្យទះមាត់លោកប៉ូល ដោយសារតែគាត់និយាយពាក្យទាំងនេះ។ ការដែលវាយ មនុស្សណាម្នាក់ដែលមិនទាន់បានរកឃើញថាមានកំហុសចំពោះបទឧក្រិដ្ឋណាមួយនោះ គឺជាការល្មើសនឹង ច្បាប់យោងតាមច្បាប់របស់សាសន៍យូដា។
នោះប៉ុលនិយាយទៅលោកថា ឱកំផែងលាបសអើយ ព្រះទ្រង់នឹងវាយលោកវិញ លោកអង្គុយជំនុំជំរះខ្ញុំតាមក្រិត្យវិន័យ ចុះដូចម្តេចបានជាហ៊ានបង្គាប់ឲ្យគេវាយខ្ញុំ ខុសនឹងក្រិត្យវិន័យដូច្នេះ
២៣:៣ លោកប៉ុលខឹងជាមួយនឹងសំដេចសង្ឃដែលបានល្មើសនឹងច្បាប់របស់សាសន៍យូដា។ គាត់បានឆ្លើយតបដោយការនិយាយថា “ព្រះទ្រង់នឹងវាយលោកវិញ” ។ លោកប៉ុលបានដឹងថាមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលមានឥរិយាបទដូចជាលោកអាន្ន៉ានាសនឹងជាប់ក្នុងសេចក្តីជំនុំជំរះរបស់ព្រះ។ ប្រាំបួនឆ្នាំក្រោយមក នៅពេលពួកសាសន៍យូដាបះបោរទាស់នឹងរ៉ូមនៅក្នុងឆ្នាំ ៦៦ គ,ស។ លោកអាន្ន៉ានាបានភៀសខ្លួនឲ្យរួចជីវិតដោយព្រោះតែគ្រប់គ្នាដឹងថាគាត់គឺជាសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់រ៉ូម។ ពួកទាហានសាសន៍យូដាបានចាប់ខ្លួនគាត់បានដែលពុងតែលាក់ខ្លួននៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចហេរ៉ូឌ ហើយពួកគេបានសម្លាប់គាត់ទៅ។
លោកប៉ុលបានហៅលោកអាន្ន៉ានាសថា “កំផែងលាបស” ជាកំផែងដែលត្រូវបានលាបពណ៌ស ដើម្បីនឹងគ្របបាំងការពិតដែលកំពុងតែផុយស្រួយ (អេសេគាល ១៣:១០-១១)។ កំផែងដែលត្រូវបាន លាបពណ៌មើលទៅដូចជាល្អហើយស្រស់ស្អាតពីខាងក្រៅ ប៉ុន្តែវានៅតែផុយស្រួយនៅខាងក្នុងដដែល (ម៉ាថាយ ២៣:២៧)។ ដូច្នេះហើយ “កំផែងលាបស” មានន័យថាជាមនុស្សពុតត្បុត; ជាមនុស្សចង់ឲ្យគេសម្លឹងមើលមកថាខ្លួនជាមនុស្សល្អ ប៉ុន្តែតាមការពិតទៅជាមនុស្សអាក្រក់ពីខាងក្នុងវិញ។ លោកអាន្ន៉ានាសគឺជាមនុស្សពុតត្បុតគឺ (ក្នុងនាមជាសំដេចសង្ឃ) គាត់គួរតែអ្នកជំនុំជំរះដែលយុត្តិធម៌ ហើយជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់ដែលកាន់តាមច្បាប់ ប៉ុន្តែគាត់បានល្មើសនឹងច្បាប់ដោយការបង្គាប់របស់គាត់ ឲ្យវាយមនុស្សដែលគ្មានកំហុសម្នាក់ទៅវិញ (លេវីវិន័យ ១៩:១៥)។
ឯពួកអ្នកដែលឈរជិតក៏ស្តីឲ្យគាត់ថា តើឯងហ៊ានដៀលដល់សំដេចសង្ឃនៃព្រះដែរឬ ប៉ុលឆ្លើយថា បងប្អូនអើយ ខ្ញុំមិនបានដឹងថា លោកជាសំដេចសង្ឃទេ ដ្បិតមានសេចក្ដីចែងទុកមកថា «មិនត្រូវនិយាយអាក្រក់ ពីចៅហ្វាយរបស់សាសន៍ឯងឡើយ»
២៣:៤-៦ លោកប៉ុលមិនបានមកឯក្រុងយេរូសាឡិមចាប់តាំងពីឆ្នាំ ៥២ គ,ស, គឺតាំងពីប្រាំឆ្នាំមុន។ នៅក្នុងពេលនោះ ចៅហ្វាយក្រុងនៅក្នុងស្រុកស៊ីរីបានបញ្ជូនលោកអាន្ន៉ានាសទាំងជាប់ច្រវ៉ាក់ទៅក្រុងរ៉ូម។ ដូច្នេះហើយ លោកប៉ុលមិនបានដឹងថា លោកអាន្ន៉ានាសនៅតែជាសំដេចសង្ឃនោះឡើយ។ ការនេះក៏ជា ការប្រមូលផ្តុំ្កក្រៅផ្លូវការរស់គណៈសាន់ហេឌ្រីនផងដែរ (សូមមើលចំនុច ២២:៣០) ដូច្នេះហើយ សំដេចសង្ឃអាចនឹងមិនបានគ្រងអាវវែងតាមមុខដំណែងរបស់គាត់ដែរ។ លោកប៉ុលបានដកស្រង់ចេញពី និក្ខមនំ ២២:២៨ ដើម្បីបង្ហាញថាគាត់ក៏បានស្គាល់ក្រឹត្យវិន័យផងដែរ ដូច្នេះហើយ គាត់មិនបាននិយាយអ្វីគាត់បានិយាយនោះឡើយប្រសិនបើគាត់បានដឹងថាលោកអាន្ន៉ានាសគឺជាសំដេច សង្ឃនោះ។
កាលប៉ុលបានដឹងថា ពួកគេ១ចំណែកជាពួកសាឌូស៊ី ហើយ១ចំណែកទៀតជាពួកផារិស៊ី នោះគាត់បន្លឺសំឡេងឡើងក្នុងពួកក្រុមជំនុំថា បងប្អូនរាល់គ្នាអើយ ខ្ញុំជាពួកផារិស៊ី ហើយជាកូននៃពួកផារិស៊ី ខ្ញុំជាប់ជំនុំជំរះ គឺដោយព្រោះតែសេចក្ដីសង្ឃឹមនេះថា មនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ
២៣:៦ លោកប៉ុលបានដឹងខ្លួនថាគាត់នឹងមិនទទួលបានភាពយុត្តិធម៌ចំពោះការស្តាប់បន្ទាល់ ដោយពួកសាន់ហេឌ្រីននោះឡើយ (ក្រោយដែលលោកអាន្ន៉ានាសបានបញ្ជាឲ្យគេទះមាត់គាត់ ក្រោយពេល ដែលគាត់បានចាប់ផ្តើមធ្វើបន្ទាល់ការពារខ្លួននោះ)។ ដូច្នេះហើយ គាត់បានសម្រេចចិត្តបោះ ជំហានដ៏ក្លាហានមួយដែលអាចនឹងធ្វើឲ្យមានការបែងខ្ញែកនៅក្នុងពួកសាន់ហេឌ្រីន ហើយបានធ្វើអ្នកខ្លះក្នុងពួកគេឈរនៅខាងគាត់វិញ។
សមាជិកនៅក្នុងគណៈសាន់ហេឌ្រីនប្រមូលផ្តុំដោយពីរក្រុមរួមគ្នា អ្នកខ្លះគឺជាពួកសាឌូស៊ី ហើយអ្នកខ្លះជា ពួកផារិស៊ី។ លោកប៉ុលបានដឹងថាក្រុមទាំងពីរនេះតែងតែឈ្មោះប្រកែកគ្នាអំពីការយល់ផ្សេងៗពីគ្នា នៅចំនុចសំខាន់ៗជាច្រើន រួមទាំងការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញផងដែរ។ ការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញគឺជា ចំនុចសំខាន់នៃដំណឹងល្អហើយជាសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់គ្រីស្ទាន (២៦:៨, ២៦:២៣, ១ កូរិនថូស ១៥:១៦-២៨) ដូច្នេះហើយ លោក ប៉ុលបានប្រកាសពីហេតុដែលគាត់ត្រូវជាប់ក្នុងចោទសួរនេះ គឺដោយព្រោះតែគាត់ជឿលើការរ់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។
កាលគាត់និយាយដូច្នោះហើយ នោះពួកផារិស៊ី នឹងពួកសាឌូស៊ី គេកើតទាស់ទែងគ្នា បណ្តាជំនុំក៏បែកខ្ញែកដែរ
២៣:៧ ការដែលជឿផ្សេងពីគ្នាអំពីសេចក្តីសង្ឃឹមនៃការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញបានធ្វើឲ្យមានការបែក ខ្ញែកនៅក្នុងគណៈសាន់ហេឌ្រីន ហើយបានធ្វើឲ្យមានការឈ្លោះប្រកែក រវាងពួកសាឌូស៊ី និងពួកផារិស៊ី។
ដ្បិតពួកសាឌូស៊ីប្រកាន់ថា គ្មានសេចក្ដីរស់ឡើងវិញ ក៏គ្មានទេវតា ឬវិញ្ញាណណាផង តែពួកផារិស៊ីជឿថា មានវិញ
២៣:៨ ពួកសាឌូស៊ីប្រកាន់ថានៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់មានតែប្រាំបទគម្ពីរតែប៉ុណ្ណោះ(រាប់ពីលោកុប្បត្តិ ដល់ចោទិយកថា)ដែលជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះ។ ដោយព្រោះតែពួកគេបានគិតថាបទគម្ពីរទាំងនេះមិនបាន បង្រៀនពីការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញនោះឡើយ ពួកគេបាននិយាយថា គ្មានការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញនោះ ឡើយ។ ប៉ុន្តែ សូមនឹកចាំថា ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនថាពួកគេបានយល់ច្រឡំអំពីការនេះ (សូមមើលក្នុង ម៉ាថាយ ២២:២៣-៣៣)។
យ៉ាងណាម៉ិញ ពួកផារិស៊ី បានទទួលថាបទគម្ពីរទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ គឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះទាំងអស់ រួមតាំងបទគម្ពីរសេចក្តីទំនាយដែលមានបទគម្ពីរ ដែលនិយាយអំពី ការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ (ដូចជា អេសេគាល ៣៧:១-១៤ និង ដានីយ៉ែល ១២:១-៣)។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេជឿលើសេចក្តីទាំងនេះ។
នោះកើតមានសូរទ្រហឹងអឺងអាប់ជាខ្លាំង ហើយពួកអាចារ្យខ្លះខាងពួកផារិស៊ី ក៏ឈរឡើងជជែកថា យើងមិនឃើញជាមនុស្សនេះមានទោសខុសអ្វីសោះ តែបើមានវិញ្ញាណ ឬទេវតាបាននិយាយនឹងគាត់ នោះធ្វើដូចម្តេចវិញ
២៣:៩ ពួកផារិស៊ីជឿគ្រប់ទាំងសេចក្តីដែលមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ដូច្នេះហើយសេចក្តីជំនឿ របស់ពួកគឺនៅកៀកនឹងសេចក្តីជំនឿរបស់គ្រីស្ទាន (បើប្រៀបធៀបទៅនឹងពួកសាឌូស៊ី)។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុនោះ ព្រះគម្ពីរសញ្ញថ្មីបានកត់ត្រាថាមានពួកផារិស៊ីមួយចំនួនបានប្រែក្លាយជាគ្រីស្ទាន (១៥:៥; យ៉ូហាន ៣:១) ប៉ុន្តែមិនមានការកត់ត្រាណាដែលនិយាយពីការផ្លាស់ប្រែរបស់ពួកសាឌូស៊ី នោះឡើយ។
ពួកផារិស៊ីបានប្រកាសថា លោកប៉ុលគ្មានទោសចំពោះបទឧក្រិដ្ឋណាមួយនឹងការវែកញែក ដែលគាត់បានទទួលការបើកសំដែងពីការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញដោយសារទេវតាឬវិញ្ញាណណាមួយនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែសំដេចសង្ឃហើយនឹងមនុស្សភាគច្រើននៃគណៈសាន់ហេឌ្រីនគឺជាពួកសាឌូស៊ី ហើយពួកគេមិនជឿលើទេវតាឬវិញ្ញាណនោះឡើយ។ ដូច្នេះហើយពួកគេនៅតែប្រឆាំងនឹងលោកប៉ុលដដែល។
លុះកើតទាស់គ្នាជាខ្លាំងដូច្នោះ នោះមេទ័ពធំក៏បង្គាប់ឲ្យពួកទាហានចុះទៅ យកគាត់ពីកណ្តាលគេមក ដោយអំណាច ហើយនាំចូលទៅក្នុងបន្ទាយវិញ ក្រែងលោគេប្រញាយហែកគាត់ខ្ទេចខ្ទីទៅ។
២៣:១០ ពួកអ្នកដឹកនាំសាសនារបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។ លោកលីស៊ា ដែលជាមេទ័ពធំរបស់រ៉ូម បានបង្គាប់គណៈសាន់ហេឌ្រីនមកប្រជុំគ្នាដើម្បីនឹងស្វែងរកថា តើលោកប៉ុលត្រូវចោទប្រកាន់ពីអ្វី។ យ៉ាងណាម៉ិញ ជាជាងការដែលមានការពិភាក្សាដោយសន្តិវិធី ជាមួយនឹងលោកប៉ុល គណៈសាន់ហេឌ្រីនចាប់ផ្តើមមានជម្លោះ ហើយកាន់តែខ្លាំងឡើងថែមទៀត ដូចជាពួកសាសន៍យូដាដែលបានធ្វើកាលពីមួយថ្ងៃមុននៅក្នុងទីធ្លាព្រះវិហារ (២១:២៧-៣៦)។ ដូច្នេះហើយជាថ្មីទៀត លោកលីស៊ាត្រូវតែលូកដៃដើម្បីការពារលោកប៉ុល។
លោកលូស៊ាមិនអាចបណ្តោយឲ្យម្នាក់ដែលមានសញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំងត្រូវគេសម្លាប់នៅក្នុងការសួរចម្លើយនោះ ឡើយ (ជាពិសេស ការសួរចម្លើយដែលគាត់ជាអ្នករៀបចំ) ដូច្នេះហើយគាត់បានបញ្ជាឲ្យបញ្ចប់ អង្គជំនុំរបស់ គណៈសាន់ហេឌ្រីន។ កាលពីមួយថ្ងៃមុន គាត់បានចាប់ខ្លួនលោកប៉ុល ដោយសារតែមានភាពវឹកវរនៅក្នុងទីធ្លាព្រះវិហារ (២១:៣៣) ពេលនេះ គាត់ចាប់យកលោកប៉ុលចេញដើម្បីនឹងការពារគាត់ពីគណៈសាន់ហេឌ្រីនវិញ។ ក្រោយការប្រជុំហើយ គាត់នៅតែមិនបានដឹងពីហេតុដែលពួកសាសន៍យូដាទាស់នឹងអ្នកទោសរបស់គាត់នោះឡើយ។
នៅវេលាយប់នោះ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ឈរជិតគាត់មានបន្ទូលថា ចូរសង្ឃឹមឡើង ប៉ុលអើយ ដ្បិតអ្នកត្រូវធ្វើបន្ទាល់នៅក្រុងរ៉ូម ដូចជាបានធ្វើបន្ទាល់សព្វគ្រប់ពីខ្ញុំ នៅក្រុងយេរូសាឡិមដែរ
២៣:១១ នេះគឺជាការជាក់ស្តែងទីប្រាំក្នុងចំណោមការជាក់ស្តែងទាំងប្រាំមួយដែលលោកប៉ុល បានទទួលនៅក្នុង បទគម្ពីរកិច្ចការ (៩:៣-៦, ១៦:៩-១០, ១៨:៩-១០, ២២:១៧-១៨, ២៣:១១, ២៧:២៣-២៤)។ ការជាក់ស្តែងនិមួយៗកើតឡើងនៅចំនុចសំខាន់នៃព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់។ នៅក្នុងការជាក់ស្តែងនេះ ព្រះយេស៊ូវបានកំសាន្តចិត្តដល់លោកប៉ុលដោយការមានបន្ទូលប្រាប់គាត់ថា សេចក្តីប៉ងប្រាថ្នារបស់គាត់នៅក្នុងការធ្វើបន្ទាល់ពីព្រះយេស៊ូវនៅក្រុងរ៉ូមនឹងត្រូវបានបើកឲ្យ (រ៉ូម ១:៩-១១, ១៥:២៣)។
សេចក្តីសន្យាចំពោះកិច្ចការបន្ថែមទៀតដែលត្រូវធ្វើក៏ជាសេចក្តីសន្យាចំពោះការ ការពាររហូតដល់កិច្ច ការនោះត្រូវបានសម្រេចផងដែរ។ លោកប៉ុលបានដឹងថាគាត់នឹងមានជីវិតរស់នៅរហូតទាល់តែគាត់បាន សម្រេចកិច្ចការដែលព្រះបានហៅឲ្យគាត់ធ្វើនោះ។ គាត់បានដឹងថាគាត់នឹងមិនស្លាប់នៅក្រុងយេរូសាឡិម នោះឡើយ ប៉ុន្តែគាត់នឹងបានទៅដល់ទីក្រុងរ៉ូមវិញ។ សេចក្តីសន្យានេះគឺបានមកពីព្រះយេស៊ូវមានអត្ថន័យ យ៉ាងវិសេសបំផុតសម្រាប់លោកប៉ុលនៅក្នុងការដែលគាត់ត្រូវរង់ចាំនិងសេចក្តីលំបាកក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំ បន្ទាប់។ នេះជាហេតុដែលគាត់នៅតែអាចមានសេចក្តីសុខសាន្តទោះបីជាស្ថិតក្នុងការលំបាកដែលគាត់នឹង ប្រឈមមុខនៅក្នុងប៉ុន្មានជំពូកបន្ទាប់ទៀត រួមទាំងការជាប់គុក សួរចម្លើយ និងលិចសំពៅជាដើម។
ពេលនោះគឺជាពេលដែលងងឹតខ្លាំងនៅក្នុងពេលយប់នៅក្រុងយេរូសាឡិមពេលដែលលោកប៉ុលជា អ្នកទោសដែលព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឯគាត់ហើយបានឈរនៅជិតគាត់។ ព្រះវត្តមានរបស់ព្រះយេស៊ូវ ជាមួយនឹងលោកប៉ុលគឺជាការបើកសំដែងដ៏វិសេសនៅក្នុងការកំសាន្តចិត្តគាត់នៅក្នុងពេលដ៏សំខាន់ហើយលំបាកនេះ។ ព្រះយេស៊ូវក៏បានសន្យាថាពួកអ្នកជឿទាំងអស់ថាព្រះអង្គនឹងគង់នៅជាមួយនឹង យើងទាំងអស់គ្នាគ្រប់ពេលវេលាផងដែរ (ម៉ាថាយ ២៨:២០)។ ដូច្នេះហើយ ព្រះអង្គក៏គង់នៅ ដើម្បីនឹងកំសាន្តចិត្តយើងនៅក្នុងគ្រាដែលំបាកផងដែរ។
ដល់ភ្លឺឡើង មានពួកសាសន៍យូដាខ្លះ រួមគំនិតគ្នាស្បថឡាក់ឡាំងថា មិនស៊ីមិនផឹកទាល់តែបានសំឡាប់ប៉ុលហើយ 13ឯមនុស្សដែលបង្កើតឧបាយយ៉ាងនេះ មានជាង៤០នាក់
២៣:១២-១៣ ពួកសាសន៍យូដាពីស្រុកអាស៊ីបានព្យាយាមវាយសម្លាប់លោកប៉ុលខាងក្រៅព្រះវិហារ ប៉ុន្តែទាហានរ៉ូមបានបញ្ឈប់ពួកគេ។ ពេលនេះមានសាសន៍យូដាមួយក្រុមមានគ្នាជាងសែសិបនាក់ ដែលបានរៀបឧបាយកលក្នុងការសម្លាប់លោកប៉ុល។ ការប្តេជ្ញារបស់ពួកគេបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ តាមសេចក្តីពិតដែលពួកគេបានស្បថថានឹងមិនបរិភោគឬផឹកអ្វីសោះទាល់តែបានសម្លាប់លោកប៉ុល។
គេក៏ទៅជំរាបពួកសង្គ្រាជ នឹងពួកចាស់ទុំថា យើងខ្ញុំបានស្បថថា មិនភ្លក់អ្វីសោះ ទាល់តែបានសំឡាប់ប៉ុលចេញ ដូច្នេះ សូមឲ្យលោកទាំងឡាយ នឹងពួកក្រុមជំនុំ ចាត់ឲ្យទៅសូមវាពីលោកមេទ័ពធំមកឥឡូវ ដើម្បីឲ្យលោកនាំវាចុះមក ធ្វើដូចជាលោកចង់ពិចារណាសួរ ពីដំណើរវា ឲ្យច្បាស់លាស់ឡើង ឯពួកយើងខ្ញុំ ក៏ប្រុងប្រៀបជាស្រេចនឹងសំឡាប់វា មុនដែលវាចូលមកដល់ផង។
២៣:១៤-១៥ ពួកសាសន៍យូដាបានដឹងថាពួកសង្រ្គាជ ហើយនឹងពួកចាស់ទុំគឺជាពួកសាឌូស៊ីដែលទាស់ ជាមួយនឹងលោកប៉ុល។ ដូច្នេះហើយ គេបានប្រាប់ដល់ពួកអ្នកទាំងនោះពីផែនការណ៍របស់គេ នៅក្នុង ការសម្លាប់លោកប៉ុល។ ឧបាយកល របស់ពួកគេនោះគឺថាពួកសង្រ្គាជនិងពួកចាស់ទុំនឹងស្នើសុំលោក លីស៊ាឲ្យបាននាំយកលោកប៉ុលមកក្នុងសាលាប្រជុំដើម្បីឲ្យបានស្តាប់ពីការដោះសារជាថ្មីម្តងទៀតជាមួយ នឹងពួកសាន់ហេឌ្រីន។ បន្ទាប់មក នៅពេលដែលពួករ៉ូមនាំយកលោកប៉ុលតាមផ្លូវមកកាន់យេរូសាឡិម ពួកគេទាំងសែសិបនាក់នឹងលបប្រហារហើយនឹងសម្លាប់គាត់។
ឯកូនរបស់ប្អូនស្រីប៉ុល កាលបានដឹងពីការដែលឈ្លបលបនោះហើយ ក៏ចូលទៅក្នុងបន្ទាយប្រាប់ដល់ប៉ុល
២៣:១៦ កាលពីបីលើកមុន លោកប៉ុលបានស្តាប់ឮពីផែនការណ៍របស់ពួកសាសន៍យូដានៅក្នុង ការសម្លាប់គាត់ហើយបានគេចផុតពីការប៉ុនប៉ងធ្វើបាបនោះ (៩:២៣-២៥, ៩:២៩-៣០, ២០:៣)។ ពេលនេះ វាបានកើតឡើងជាថ្មីពេលដែលក្មួយប្រុសរបស់គាត់បានឮអំពីឧបាយកល ដែលគេចង់សម្លាប់គាត់។ វាមិនមែនជារឿងចៃដន្យដែលការនេះកើតមានឡើងនោះឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវបានសន្យានឹងលោកប៉ុលថាគាត់នឹងបានទៅដល់រ៉ូមដើម្បីធ្វើបន្ទាល់ពីព្រះអង្គនៅទីនោះ (ខ១១) ហើយទ្រង់នឹងការពារលោកប៉ុលដើម្បីឲ្យបានប្រាកដថាការនោះអាចនឹងកើតមានឡើងពិតប្រាកដមែន។
នោះប៉ុល គាត់ហៅមេទ័ពរងម្នាក់មកជំរាបថា សូមនាំអ្នកកំឡោះនេះទៅឯលោកមេទ័ពធំទៅ ដ្បិតវាមានរឿងខ្លះចង់ជំរាបលោក
២៣:១៧ ក្មួយប្រុសរបស់លោកប៉ុលគឺជា “អ្នកកំឡោះ” (νεανίας)។ ពាក្យនៅក្នុងភាសក្រិករៀបរាប់ ពីមនុស្សម្នាក់ដែលមានវ័យចាប់ពីក្មេងរហូតដល់អាយុ សាមសិបឆ្នាំ (២:១៧, ៧:៥៨)។ តាមមើលទៅ គាត់ប្រហែលជាស្ថិតនៅក្នុងវ័យជំទង់ឬអាចនឹងមានអាយុប្រមាណជា ម្ភៃឆ្នាំស្ដើង។
ក្នុងនាមជាសាសន៍រ៉ូមម្នាក់ លោកប៉ុលអាចទទួលអ្នកមកសួរសុខទុក្ខនៅក្នុងពេលដែលគាត់ស្ថិតក្រោម ការឃុំខ្លួននៅក្នុងបន្ទាយទាហានរបស់រ៉ូម។ នៅពេលដែលក្មួយរបស់គាត់បានប្រាប់គាត់ពីឧបាយកលរ បស់ពួកសាសន៍យូដានៅក្នុងការសម្លាប់គាត់នោះ គាត់បានប្រាប់ដល់មេទ័ពរងម្នាក់ឲ្យនាំយកក្មួយ របស់គាត់ទៅជួបលោកលីស៊ា។
អ្នកនោះក៏នាំវាទៅឯលោកមេទ័ពធំជំរាបថា ប៉ុល ជាអ្នកទោសបានហៅខ្ញុំ ហើយសូមខ្ញុំឲ្យនាំអ្នកកំឡោះនេះមកឯលោក វាមានរឿងខ្លះចង់ជំរាបដល់លោក មេទ័ពធំក៏ចាប់ដៃវា នាំទៅដោយឡែក សួរថា ឯងមានរឿងអ្វីនឹងប្រាប់ដល់អញខ្លះ
២៣:១៨ មេទ័ពរងបាននាំយកក្មួយលោកប៉ុលទៅឯលោកលីស៊ាដើម្បីឲ្យបានប្រាប់គាត់អំពីឧបាយក របស់ពួកសាសន៍យូដាក្នុងការសម្លាប់លោកប៉ុល។
២៣:១៩ លោកលីស៊ាយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះករណីលោកប៉ុល ហើយចង់ដឹងពីអ្វីដែលកំពុងតែកើតមាន ឡើង។
វាជំរាបថា ពួកសាសន៍យូដាបានស្រុះចិត្តគ្នានឹងសូមលោក ឲ្យនាំប៉ុលចុះទៅឯពួកក្រុមជំនុំ នៅវេលាថ្ងៃស្អែក ធ្វើដូចជាចង់ពិចារណាសួរពីដំណើរគាត់ ឲ្យច្បាស់ឡើង ដូច្នេះ សូមលោកកុំព្រមតាមគេឡើយ ដ្បិតមានពួកគេចំនួនជាង៤០នាក់ បានលបចាំគាត់តាមផ្លូវ គេបានស្បថថា មិនស៊ីមិនផឹកអ្វីឡើយ ទាល់តែបានសំឡាប់គាត់ចេញ ឥឡូវនេះ គេប្រុងប្រៀបជាស្រេចហើយ ចាំតែលោកអនុញ្ញាតឲ្យប៉ុណ្ណោះទេ
២៣:២០-២១ ក្មួយរបស់លោកប៉ុលបានប្រាប់លោកលីស៊ាអំពីឧបាយកលរបស់ពួកសាសន៍យូដាក្នុង ការសម្លាប់លោកប៉ុល។ មនុស្សកំឡោះនោះមានសេចក្តីក្លាហាននៅក្នុងការទទូចអង្វរដល់លោកមេទ័ព (សូមនឹកចាំថា លោកលីស៊ា គឺជាសាសន៍រ៉ូម ដែលមានអំណាចបំផុតនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម)។ គាត់យកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះពូរបស់គាត់ បានជាគាត់ប្រាប់លោកលីស៊ាថាកុំឲ្យព្រមតាម ការស្នើសុំរបស់ពួកសាសន៍យូដា ដែលគេសុំឲ្យនាំយកលោកប៉ុលទៅក្នុងការប្រជុំរបស់ពួកសាន់ ហេឌ្រីនោះឡើយ។
នោះមេទ័ពធំឲ្យអ្នកកំឡោះនោះទៅវិញ ទាំងហាមមិនឲ្យប្រាប់ដល់អ្នកណា ពីដំណើរដែលវាជំរាបលោកនោះឡើយ។
២៣:២២ លោកលីស៊ាចង់ការពារលោកប៉ុលពីពួកសាសន៍យូដាដោយព្រោះតែលោកប៉ុលគឺជា សាសន៍រ៉ូមម្នាក់។ គាត់មិនអាចនឹងបណ្តោយឲ្យសាសន៍រ៉ូមណាម្នាក់ត្រូវគេសម្លាប់នៅក្រោមការឃុំគ្រង របស់គាត់នោះឡើយ ដោយព្រោះតែទោសពីការនោះអាចនឹងត្រូវធ្វើឲ្យគាត់ស្លាប់បាន។ ដូច្នេះហើយគាត់បានប្រាប់ក្មួយរបស់លោកប៉ុលឲ្យរក្សាការសំងាត់ចំពោះការដែលពួកគាត់បានជួបគ្នាហើយភ្លាមនោះគាត់បានរៀបចំក្នុងការនាំយកលោកប៉ុលចេញពីក្រុងយេរូសាឡិម។
លោកក៏ហៅមេទ័ពរង២នាក់មកប្រាប់ថា ចូររៀបទាហានថ្មើរជើង២០០នាក់ ពលសេះ៧០ នឹងពលកាន់លំពែង២០០ ឲ្យទាន់ក្នុងវេលាម៉ោង៩យប់នេះ ដើម្បីនឹងទៅឯសេសារា ហើយឲ្យមានជំនិះសំរាប់ប៉ុលជិះដែរ ដើម្បីនឹងនាំទៅឯលោកភេលីច ជាចៅហ្វាយខេត្ត ដោយសុខសាន្ត
២៣:២៣-២៤ លោកលីស៊ាបានដឹងថាគាត់ត្រូវតែនាំយកលោកប៉ុលចេញពីក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បី ការពារមិនឲ្យពួកសាសន៍យូដាសម្លាប់គាត់។ ដូច្នេះហើយគាត់បានរៀបចំឲ្យនាំយកលោកប៉ុលទៅកាន់ ចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូមនៅក្នុងស្រុកសេសារា ដែលអាចនឹងសម្រេចពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើអំពីការចោទប្រកាន់ទាស់ នឹងលោកប៉ុលបាន។ គាត់បានធ្វើការនេះយ៉ាងប្រញាប់ ដោយសំងាត់នៅពេលយប់ (ម៉ោង ៩យប់) ហើយមានកងទាហានយ៉ាងធំដើម្បីការពារលោកប៉ុល។ គាត់បានចាត់ទាហាន ចំនួន ៤៧០នាក់ (សឹងតែចំនួនពាក់កណ្តាលបន្ទាយដែលមាន១០០០នាក់ នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម)។ ការនេះបង្ហាញពី ការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះឧបាយកលក្នុងការសម្លាប់លោកប៉ុល។ គាត់បានដឹងលោកប៉ុល កំពុងតែជួបប្រទះគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំងហើយគាត់ត្រូវតែការពារគាត់ពីការលបឆ្មក់នោះ។
លោកក៏ធ្វើសំបុត្រ១ច្បាប់ មានសេចក្ដីបែបដូច្នេះថាសំបុត្រក្លូឌាស-លូស៊ា សូមក្រាបប្រណិប័តន៍ ចូលមកដល់លោកចៅហ្វាយភេលីច ដ៏ជាធំ សូមទានជ្រាប
២៣:២៥-២៦ ច្បាប់របស់រ៉ូម តម្រូវឲ្យមន្រ្តីប្រគល់សេចក្តីសំបុត្រជាការបញ្ជាក់ពីបទល្មើសនៅក្នុងការបញ្ជូន អ្នកទោសណាម្នាក់ទៅថ្នាក់លើរបស់គាត់។ ដូច្នេះហើយលោកលីស៊ាបានធ្វើសំបុត្ររាយការណ៍ទៅកាន់ លោកភេលីច (ជាចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូម នៅក្នុងស្រុកយូដា) អំពីលោកប៉ុល។
មនុស្សនេះ ពួកសាសន៍យូដាបានចាប់ ហើយគេរៀបនឹងសំឡាប់បង់ ប៉ុន្តែខ្ញុំនាំទាហានទៅទាន់ ដោះរួចពីពួកគេចេញ ដោយបានឮថាជាសាសន៍រ៉ូមដូច្នេះ ហើយដែលខ្ញុំចង់ដឹង ពីហេតុអ្វីបានជាគេចោទប្រកាន់វា នោះខ្ញុំបាននាំចុះទៅនៅមុខក្រុមជំនុំរបស់គេ
២៣:២៧-២៨ លោកលីស៊ាបានសង្ខេបពីហេតុការណ៍ចំពោះអ្វីដែលបានកើតមានឡើង។ ប៉ុន្តែសូមចំណាំថា គាត់មិនបានលើកឡើងពីហេតុការណ៍មុនការនេះ ដែលគាត់បានដាក់ច្រវ៉ាក់ហើយបានបង្គាប់ឲ្យវាយលោកប៉ុលដែលជារឿងល្មើសច្បាប់នោះឡើយ។
ក៏ឃើញថា គេចោទប្រកាន់ពីរឿងជជែកគ្នា ខាងឯក្រិត្យវិន័យរបស់គេទេ តែគ្មានហេតុអ្វីដែលគួរឲ្យស្លាប់ ឬជាប់ចំណងសោះឡើយ កាលមានគេមកប្រាប់ខ្ញុំពីឧបាយកល ដែលពួកសាសន៍យូដាគិតធ្វើដល់វា នោះខ្ញុំក៏បញ្ជូនមកឯលោកភ្លាម ទាំងប្រាប់ពួកអ្នកដើមចោទ ឲ្យគេមកចោទប្រកាន់នៅចំពោះលោកចុះ សូមឲ្យលោកបានប្រកបដោយសេចក្ដីសុខសាន្ត សេចក្ដីគួរពុំគួរ សូមទានអភ័យទោស។
២៣:២៩-៣០ ចំនុចសំខាន់នៅក្នុងសេចក្តីសំបុត្រនោះគឺថាលោកប៉ុលត្រូវបានចោទប្រកាន់ “ចំពោះទោសដែលមិនគួរនឹងស្លាប់ឬមិនគួរនឹងជាប់គុកនោឡើយ”។ ការនេះគឺជាការលើកឡើងដ៏មាន សារៈសំខាន់ដែលប្រកាសថាលោកប៉ុលជាមនុស្សគ្មានទោសនៅក្នុងការល្មើសច្បាប់រ៉ូមទេ។ មេទ័ពធំរបស់រ៉ូមនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម បានលើកឡើងថាលោកប៉ុល (ហើយនឹងសេចក្តីជំនឿគ្រីស្ទាន) មិនមែនជាការគំរាមកំហែងដល់រ៉ូមនោះឡើយ។ ការពិតដែលថាលោកប៉ុលគ្មានកំហុសគឺជា ការសង្ខេបបញ្ចប់ដោយមន្រ្តីរ៉ូមទាំងអស់ នៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ។
ភាពគ្មានកំហុសរបស់លោកប៉ុលគឺជាចំនុចសំខាន់នៅក្នុងប៉ុន្មានជំពូកចុងក្រោយនេះ (ខ៩; ២៤:១២-១៣, ២៤:២០, ២៥:១០, ២៥:២៥, ២៦:៣១)។ ការនេះ អាចទៅរួចដែលថាលោកលូកាបានកត់ត្រាបទគម្ពីរ កិច្ចការ គឺជាឯកសារចំពោះការសួរចម្លើយរបស់លោកប៉ុលដោយសេរសា នៅក្រុងរ៉ូម។ ដូច្នេះហើយ គាត់កត់ត្រាថាលោកប៉ូលត្រូវបានប្រកាសថា "គ្មានទោស" ដោយមន្ត្រីរ៉ូម៉ាំង ជាច្រើនដងរួចហើយ។
នៅក្នុងក្រុងភីលីព ពួកចៅហ្វាយបានសូមទោសលោកប៉ុលចំពោះការដែលបានល្មើសចំពោះគាត់ (១៦:៣៥-៤០)។ នៅក្នុងក្រុងកូរិនថូស លោកកាលីយ៉ូជាអ្នកតំណាងរ៉ូមនៅក្នុងស្រុកអាខៃ បានបដិសេធមិនព្រមកាត់ទោសលោកប៉ុលដោយព្រោះតែ “គ្មានកំហុសចំពោះបទឧក្រិដ្ឋណាមួយ” (១៨:១២-១៥)។ នៅក្រុងអេភេសូរ លោកភូឈួយបានប្រាប់ដល់ហ្វូងមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ ដែលមានកំហឹងថាពួកគ្រីស្ទានគ្មានកំហុសចំពោះទោសណាមួយនោះឡើយ (១៩:៤០)។ ពេលនេះ មេទ័ពរ៉ូមដែលកាន់បន្ទាយនៅក្រុងយេរូសាឡិមបានប្រកាសថាលោកប៉ុលមិនបានធ្វើអ្វី “ដែលមានទោសដល់ស្លាប់ឬត្រូវជាប់ចំណងនោះឡើយ”។
នៅក្នុងពេលដែលលោកលូកាធ្វើការកត់ត្រានោះ ពួកសាសន៍យូដាកំពុងតែបៀតបៀនដល់ពួកគ្រីស្ទាន ប៉ុន្តែ រ៉ូមយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះការរក្សាឲ្យមានសេចក្តីសុខសាន្ត ច្បាប់ហើយនឹងសណ្តាប់ធ្នាប់។ ពួកគេមិនបានខ្វល់ពីបញ្ហាជំនឿសាសនារបស់សាសន៍យូដានោះឡើយ។ ចំនួនបួនដងដែលពួកគេ បានជួយរំដោះលោកប៉ុលពីការសម្លាប់ដោយពួកសាសន៍យូដា (២១:៣២-៣៣, ២២:២៣-២៤, ២៣:១០, ២៣:២៣-២៤) ហើយបាននាំយកគាត់ទៅក្រោមការឃុំគ្រងរហូតដល់ការចោទប្រកាន់របស់គាត់ ត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងច្បាស់លាស់សម្រាប់ការកាត់ក្តីនៅតុលាការរ៉ូម៉ាំង។ សូមនឹកចាំថា ការបៀតបៀន របស់រ៉ូម ទាស់នឹងពួកគ្រីស្ទបានកើតមានឡើងនៅក្នុងឆ្នាំ ៦៤ គ,ស ដែលមានរយៈពេល២ ឆ្នាំក្រោយពេល ដែលលោកលូកាបានកត់ត្រាបទគម្ពីរកិច្ចការ។
ដូច្នេះ ពួកពលក៏នាំយកប៉ុលទាំងយប់ ទៅឯក្រុងអាន់ទីប៉ាទ្រីស តាមបង្គាប់
២៣:៣១ ក្រុងងអាន់ទីប៉ាទ្រីស គឺជាមូលដ្ឋានទ័ពរបស់រ៉ូមដែលមានចំងាយ៥៦ គីឡូម៉ែត្រ ពីក្រុងយេរូសាឡិម ហើយមានចំងាយប្រមាណជាពាក់កណ្តាលទៅកាន់ក្រុងសេសារា។
ស្អែកឡើង គេទុកពលសេះឲ្យទៅជាមួយនឹងគាត់ រួចគេត្រឡប់មកឯបន្ទាយវិញ
២៣:៣២ ក្រោយពេលដែលបាននាំលោកប៉ុលចេញពីក្រុងយេរូសាឡិមដោយសុវត្ថិភាពហើយនោះ ទាហានទាំងបួនរយនាក់និងពលកាន់លំពែងបានវិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។ ពលទ័ពសេះទាំង ចិតសិបនាក់បាននាំលោកទៅក្រុងសេសារា។
កាលចូលក្រុងសេសារា ហើយជូនសំបុត្រដល់លោកចៅហ្វាយ នោះក៏ប្រគល់ប៉ុលទៅលោកដែរ
២៣:៣៣ លោកភេលិចគឺជាចៅហ្វាយក្រុងនៅស្រុកយូដាចាប់ពីឆ្នាំ ៥២-៥៩ គ,ស។ គាត់បានកើតមកជាទាសករប៉ុន្តែបានទទួលដំណែងជាចៅហ្វាយក្រុងស្រុកយូដាដោយមានជំនួយពីបងប្រុសរបស់គាត់ជាមិត្តសម្លាញ់របស់សេរសា ក្លូឌាស។ គាត់គឺជាអតីតទាសករដំបូងគេដែលបានប្រែក្លាយជា ចៅហ្វាយក្រុងរបស់អណាខេត្តរបស់រ៉ូម ប៉ុន្តែគាត់មិនទទួលបានការគោរពខ្ពស់ពីពួកអ្នក ដែលមានដំណែងខ្ពង់ខ្ពស់របស់រ៉ូមនោះឡើយ ហើយគាត់មិនបានសម្រេចការធំច្រើននៅក្នុងពេលដែល គាត់ធ្វើជាចៅហ្វាយក្រុងនោះឡើយ។
កាលលោកបានមើលសំបុត្ររួចជាស្រេចហើយ នោះលោកសួរពីគាត់នៅខេត្តណា លុះជ្រាបថា នៅស្រុកគីលីគា ក៏មានប្រសាសន៍ថា ចាំកាលណាពួកដើមចោទបានចុះមកដល់ នោះអញនឹងស្តាប់រឿងឯងសព្វគ្រប់ រួចលោកបង្គាប់ឲ្យឃុំគាត់ ទុកក្នុងសាលាជំនុំរបស់ស្តេចហេរ៉ូឌ។
២៣:៣៤-៣៥ ក្រោយដែលបានអានសំបុត្រដែលលោកលីស៊ា លោកភេលីចបានសួរលោកប៉ុលថា មកពីខេត្តណា ហើយបានដឹងថាគាត់គឺជាអ្នកស្រុកគីលីគា។ ស្រុកយូដានិងស្រុកគីលីគាគឺជាអណាខេត្តក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់រ៉ូម ដូច្នេះហើយលោកភេលីចមានអំណាចនៅក្នុងការស្តាប់រឿងក្តីនេះ។ លោកប៉ុលបាននិយាយជាមួយនឹង អ្នកតំណាងរ៉ូម លោកភូឈួយរបស់រ៉ូម និងមេទ័ពធំរបស់រ៉ូមរួចហើយ ប៉ុន្តែពេលនេះគឺជាឳកាសទីមួយ សម្រាប់គាត់នៅក្នុងការនិយាយជាមួយនឹងអ្នកណាម្នាក់ដែលមានតួនាទីនិងអំណាចកាន់តែខ្ពស់ថែមទៀត។
ចៅហ្វាយក្រុងរបស់ស្រុកយូដា លោកភេលីចរស់នៅក្នុងដំណាក់របស់ស្តេចហេរ៉ូដ ដែលជាដំណាក់ ហើយជាបន្ទាយដែលត្រូវបានសង់ឡើងដោយស្តេចហេរ៉ូឌ ដឺហ្គ្រេដ។ លោកភេលីចបានបង្គាប់ឲ្យគេ យកលោកប៉ុលទៅដាក់នៅក្នុងគុកនៅទៅនោះ។ ពេលនេះគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃការជាប់ឃុំឃាំង រយៈពេលពីររបស់លោកប៉ូលនៅក្នុងស្រុកសេសារា។ ក្រោយនោះមកគាត់នឹងត្រូវចំណាយពេលយ៉ាង ហោចណាស់ពីរឆ្នាំនៅក្រុងរ៉ូម។ ដូច្នេះហើយ រួមទាំងការធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រទៅក្រុងរ៉ូម ប្រាំឆ្នាំបន្ទាប់ទៀត នៃការរស់នៅរបស់លោកប៉ុលស្ថិតក្រោមការឃុំឃាំងរបស់រ៉ូម។
លោកប៉ុលបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំនៅក្នុងការធ្វើដំណើរដោយសេរីភាពពាសពេញចក្រភពរ៉ូមក្នុងនាមជាបេសកជនម្នាក់។ នៅក្នុងចន្លោះពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនោះ គាត់បានទុកចិត្តព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងការដឹកនាំ ការពារ និងផ្គត់ផ្គង់ដល់គាត់។ ពេលនេះ គាត់ត្រូវតែទុកចិត្តលើសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះយេស៊ូវ នៅក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះដែលគាត់មានសេរីភាពតែបន្តិចប៉ុណ្ណោះ ហើយដឹងថា ព្រះអង្គអាចនឹងធ្វើការបានពេញដោយព្រះចេស្តាដោយសារដៃប៉ុល (និងសម្រាប់លោកប៉ុល) នៅក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកនេះ។
