កាលយើងបានឃ្លាតចេញផុតពីគេទៅហើយ នោះក៏បើកក្តោងដំរង់ទៅឯកោះកូស ហើយថ្ងៃក្រោយបានដល់កោះរ៉ូដូស រួចពីនោះទៅដល់ក្រុងប៉ាតារ៉ា
២១:១ លោកប៉ុលហើយនឹងពួកអ្នកដំណាងពួកជំនុំបានធ្វើដំណើរទៅក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីនឹងនាំយក ប្រាក់ដែលពួកគាត់ប្រមូលបានទៅសម្រាប់ពួកជំនុំក្រុងយេរូសាឡិម។ ពួកគាត់ជិះទូកតូចមួយនៅពេល ថ្ងៃហើយឈប់សម្រាកនៅតាមកំពុងផែនិមួយៗនៅពេលយប់។
កាលឃើញសំពៅ១ មានដំណើរទៅឯស្រុកភេនីស នោះយើងក៏ចុះតាមសំពៅនោះចេញទៅទៀត ដល់បានឃើញកោះគីប្រុសហើយ នោះបានបើកបង្ហួសទៅខាងឆ្វេង រួចទៅដល់ស្រុកស៊ីរី ចូលចតនៅត្រង់ក្រុងទីរ៉ុស ដ្បិតសំពៅត្រូវរើទំនិញនៅទីនោះ
២១:២-៣ លោកប៉ុលបានដឹងថាគាត់នឹងមិនបានទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡិមសម្រាប់ថ្ងៃបុណ្យទី៥០ នោះឡើយប្រសិនបើពួកគាត់នៅតែបន្តធ្វើដំណើរបែបនេះ ដូច្នេះហើយគាត់បានសម្រេចចិត្តចុះសំពៅ ធំមួយដែលធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅក្រុងភេនីសទៅក្នុងដែនសមុទ្រធំវិញ (ជាជាងធ្វើដំណើរតាមឆ្នេរ) ហើយបានធ្វើដំណើរចំងាយ ៦៥០គីឡូម៉ែត្រ ត្រង់ពីប៉ាតារ៉ាទៅក្រុងទីរ៉ុស។ ក្រុងទីរ៉ុសគឺជាទីក្រុង ដែលស្ថិតនៅក្នុងដែនសមុទ្រងមេឌីទែរីនេភាគខាងកើត ចំងាយ ១៦០ គីឡូម៉ែត្រ ពីភាគខាងជើងនៃក្រុងយេរូសាឡិម។ នៅក្រុងទីរ៉ុស សំពៅបានចត អស់ប្រាំពីរថ្ងៃដើម្បីរើទំនិញ។
លុះកាលរកឃើញពួកសិស្សហើយ នោះក៏ស្នាក់នៅទីនោះ៧ថ្ងៃ ហើយគេឃាត់ប៉ុលដោយនូវព្រះវិញ្ញាណ មិនឲ្យគាត់ឡើងទៅឯក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ
២១:៤ លោកប៉ុល ហើយនឹងមិត្តិភក្តិរបស់គាត់បានទៅសួរសុខទុក្ខពួកគ្រីស្ទាននៅក្នុងក្រុងទីរ៉ុស។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានបើកសំដែងដល់ពួកគ្រីស្ទានទាំងនេះថាលោកប៉ុលនឹងត្រូវរងទុក្ខនៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយពួកគេបានអង្វរគាត់មិនឲ្យឡើងទៅទីនោះឡើយ។ ការបើកសំដែងអំពីការរងទុក្ខនោះគឺមក ពីព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែការឆ្លើយតបចំពោះការបើកសំដែងនោះគឺមកពីមនុស្សវិញ។ ការនេះគឺដូចជា ពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលប្រាប់ដល់សិស្សរបស់ព្រះអង្គថាព្រះអង្គនឹងត្រូវរងទុក្ខនៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយលោកពេត្រុសបានទូលព្រះអង្គថាមិនត្រូវឲ្យការនោះកើតមានឡើយ (ម៉ាថាយ ១៦:២១-២៣)។ ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធកំពុងតែដឹកនាំលោកប៉ុលទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡិម (១៩:២១, ២០:២២) ហើយគាត់កំពុងតែស្តាប់តាមបំណងព្រះហឫទ័យនៃព្រះដែលបង្គាប់ឲ្យគាត់ទៅកាន់ទីនោះ។
ប៉ុន្តែ ដល់ផុតថ្ងៃទាំងនោះទៅ យើងក៏ចេញធ្វើដំណើរដើរទៀត ឯពួកគេទាំងអស់ ព្រមទាំងប្រពន្ធកូន បានជូនយើងខ្ញុំទៅខាងក្រៅទីក្រុង រួចយើងលុតជង្គង់អធិស្ឋាននៅមាត់ច្រាំង 6កាលបានលាគ្នារួចជាស្រេច នោះយើងក៏ចុះសំពៅទៅ ហើយពួកគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ
២១:៥-៦ ជាទម្លាប់មួយនៅក្នុងការដែលដើរជាមួយនឹងពួកអ្នកធ្វើដំណើរដើម្បីនឹងជូនដំណើរគេចេញ ពីទីក្រុង ប៉ុន្តែការដែលលុតជង្គង់នៅមាត់ច្រាំងដើម្បីអធិស្ឋាននោះមិនមែនជាទូទៅនោះឡើយ។ ការនេះបង្ហាញពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគ្រីស្ទានដែលពួកសិស្សទាំងនេះមានចំពោះលោកប៉ុល។
លុះសំរេចដំណើរពីក្រុងទីរ៉ុស ទៅដល់ផ្ទលេមេហើយ នោះក៏ទៅជំរាបសួរដល់ពួកជំនុំ ហើយបានសំចតនៅជាមួយនឹងគេអស់១ថ្ងៃ
២១:៧ ទីសំចតបន្ទាប់នោះគឺ ផ្ទលេមេ ចំងាយ ៤០គីឡូម៉ែត្រនៃភាគខាងត្បួងទីក្រុងទីរ៉ុស។ ជាថ្មីម្តងទៀត មានគ្រីស្ទានមួយក្រុមនៅទីនោះ។ លោកប៉ុលហើយនឹងមិត្តភក្តិរបស់គាត់អាចនឹងមាន សេចក្តីអំណរនៅក្នុងការដែលបានដឹងថាមានគ្រីស្ទាននៅក្នុងគ្រប់ទាំងក្រុងដែលសំពៅបានចូលចត ដោយព្រោះតែការនេះបង្ហាញថាដំណឹងល្អត្រូវបានប្រកាសពាសពេញអាណាចក្ររ៉ូម។
ដល់ថ្ងៃស្អែកឡើង ប៉ុល នឹងពួកគាត់បានចេញទៅឯសេសារា ក៏ចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ភីលីព ជាអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អម្នាក់ក្នុងពួកទាំង៧នាក់នោះ ហើយស្នាក់នៅនឹងគាត់
២១:៨ ទីសំចតបន្ទាប់ទៀតនោះគឺជាក្រុងសេសារា ចំងាយ ៥០ គីឡូម៉ែត្រភាគខាងត្បូងផ្ទលេមេ។ លោកប៉ុលបានទៅសួរសុខទុក្ខពួកគ្រីស្ទាននៅសេសារាកាលពីមុន (១៨:២២) ហើយពេលនេះគាត់ស្នាក់ នៅផ្ទះរបស់លោកភីលីព។
បទគម្ពីរ កិច្ចការ ៨:៤០ ប្រាប់យើងទាំងអស់គ្នាថា ក្រោយពេលដែលលោកភីលីពបានដឹកនាំមនុស្ស កំរៀវសាសន៍អេធីយ៉ូពីឲ្យមានសេចក្តីជំនឿនោះ “គាត់ក៏ដើរទៅទាំងផ្សាយដំណឹងល្អនៅគ្រប់អស់ទាំង ទីក្រុងរៀងទៅ រហូតទៅដល់ក្រុងសេសារា។” ពេលនេះ ប្រមាណជា ម្ភៃប្រាំឆ្នាំក្រោយមក គាត់នៅតែ បន្តរស់នៅទីនោះ។ លោកភីលីពត្រូវបានគេហៅថា “ជាអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ”។ ការនេះបង្ហាញថា គាត់ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាមនុស្សដែលស្រឡាញ់ចំពោះកិច្ចការប្រកាសដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវទៅកាន់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ យើងបានអានអំពីកិច្ចការប្រកាសដំណឹងល្អរបស់គាត់នៅក្នុងស្រុកសាម៉ារី (៨:៤-៩) ហើយនឹងតាមផ្លូវទៅកាសា (៨:២៥-៤០)។ គាត់ក៏ជាម្នាក់នៅក្នុងចំណោមអ្នកទាំងប្រាំពីរ ដែល ត្រូវបានតែងតាំងដោយពួកជំនុំនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីឲ្យបានធ្វើការបំរើដល់ពួកស្រ្តីមេម៉ាយផងដែរ។
អ្នកនោះមានកូនក្រមុំ៤នាក់ដែលចេះទាយទំនាយ
២១:៩ លោកភីលីពមានកូនស្រីបួននាក់ហើយពួកគេគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមាន អំណោយទាននៃសេចក្តីទំនាយ (យ៉ូអែល ២:២៨)។
លុះយើងបាននៅទីនោះជាយូរថ្ងៃ នោះមានហោរាម្នាក់ ឈ្មោះអ័ក្កាបុស គាត់ចុះពីស្រុកយូដាមក
២១:១០ នៅក្នុងកិច្ចការ ១១:២៧-២៨ យើងបានអានអំពីអ័ក្កាបុសដែលមកពីក្រុងយេរូសាឡិមទៅកាន់ អាន់ទីយ៉ូកហើយនឹងបានទាយអំពីគ្រោះអំណត់នៅក្នុងសម័យរាជ្យព្រះបាទក្លូឌាស។ ពេលនេះ គាត់បានមកដល់សេសារាហើយបានទាយពីការចាប់ខ្លួនរបស់លោកប៉ុលនិងការដាក់គុកនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម។
លុះមកដល់យើងហើយ គាត់ក៏យកខ្សែក្រវាត់របស់ប៉ុលមក ចងជើងចងដៃខ្លួន ប្រាប់ថា ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធមានបន្ទូលដូច្នេះថា ពួកសាសន៍យូដានឹងចាប់ចងម្ចាស់ខ្សែក្រវាត់នេះបែបយ៉ាងនេះ នៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយនឹងបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃនៃពួកសាសន៍ដទៃ
២១:១១ ពួកហោរានៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ពេលខ្លះសំដែងបង្ហាញពីសេចក្តីទំនាយរបស់ពួកគេ (១ ពង្សាវតារក្សត្រ ១១:២៩-៣៩, អេសាយ ២០:២-៦; យេរេមា ១៣:១-១១; អេសេគាល ៤, ៥) ដូចជា ហោរាអ័ក្កាបុសធ្វើត្រង់នេះដែរ។ ដោយសារកាយវិការ និងពាក្យរបស់គាត់ គាត់បានទាយប្រាប់លោកប៉ុល ជាមុនថាពួកសាសន៍យូដានឹងទាស់ជាមួយគាត់នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម ហើយពួករ៉ូម៉ាំងនឹងចាប់ខ្លួនគាត់ ព្រមទាំងដាក់គាត់នៅក្នុងគុក (ខ៣១-៣៣)។
កាលឮដូច្នោះ នោះយើង នឹងពួកអ្នកនៅទីនោះ ក៏អង្វរប៉ុល មិនឲ្យឡើងទៅឯក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ
២១:១២ ពួកគ្រីស្ទាននៅសេសារាបានឆ្លើយតបចំពោះសេចក្តីទំនាយដោយការអង្វរលោកប៉ុលមិនឲ្យឡើង ទៅក្រុងយេរូសាឡិម។ ការដែលអង្វរនេះរួមមានទាំងការយំសោកផងដែរ (ខ១៣)។ ដូចជាពួកគ្រីស្ទាននៅ ក្រុងទីរ៉ុសដែរ(ខ៤) ពួកអ្នករួមដំណើរជាមួយលោកប៉ុលនិងពួកគ្រីស្ទាននៅក្រុងសេសារាគិតថា គាត់មិនគួរឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡិមនោះឡើយ។
តែគាត់ឆ្លើយថា ហេតុអ្វីបានជាយំ ហើយធ្វើឲ្យខ្ញុំពិបាកចិត្តយ៉ាងដូច្នេះ ពីព្រោះខ្ញុំព្រមស្រេចហើយ នឹងឲ្យគេចាប់ចងខ្ញុំចុះ មិនតែប៉ុណ្ណោះសោត ថែមទាំងសុខចិត្តស្លាប់ផង នៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមទៀត គឺដោយយល់ដល់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ
២១:១៣ ហោរាអ័ក្កាបុស មិនបានប្រាប់មិនឲ្យលោកប៉ុលទៅក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ។ ការដាស់តឿនពី ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺដើម្បីរំលឹកលោកប៉ុលពីអ្វីដែលនឹងកើតមានឡើងនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមហើយដើម្បីបញ្ជាក់ប្រាប់គាត់ថាព្រះគង់នៅជាមួយគាត់។ ពេលនេះ គាត់បានត្រៀមខ្លួនជា ស្រេចសម្រាប់អ្វីដែល នឹងត្រូវកើតមានឡើងហើយ។ លោកប៉ុលនឹងមិនគេចវេះឬរត់ពួននោះឡើយ។ គាត់នឹងបន្តបម្រើ ហើយធ្វើបន្ទាល់អំពីព្រះយេស៊ូវ ហើយទទួលរាល់ទាំងលទ្ធផលដែលនឹងកើតមានឡើង ពីការនោះ។
ការពិតដែលថាពួកសាវ័ករបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រប់គ្នាបានស្ម័គ្រចិត្តនៅក្នុងការស្លាប់ចំពោះទីបន្ទាល់របស់ពួកគាត់បង្ហាញពីកម្លាំងនៅក្នុងសេចក្តីជំនឿនិងការប្តេជ្ញាចំពោះសេចក្តីដែលពួកគាត់បានប្រកាស។ ពួកគាត់ទាំងអស់គ្នាដឹងថាសេចក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់ពិភពលោកនោះគឺអាចសម្រេចបានដោយសារព្រះយេស៊ូវតែមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់លោកិយ (២៣:៦, ២៤:១៥, ២៦:៦-៧, ២៨:២០) ហើយពួកគាត់បានលះបង់ជីវិតរបស់ពួកគាត់ដើម្បីប្រកាសសេចក្តីពិត។
នោះយើងក៏ឈប់និយាយ ដោយថា សូមតាមព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ចុះ ពីព្រោះគាត់មិនយល់ព្រមតាមយើងទេ។
២១:១៤ ពួកគ្រីស្ទានមិនចង់បាត់បង់សាវ័កជាទីស្រឡាញ់របស់ពួកគេនោះឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេគោរពតាម ការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់នៅក្នុងការធ្វើដំណើរទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡិមដែលជាបំណងព្រះទ័យនៃព្រះ។ ដូច្នេះហើយពួកគេបានអធិស្ឋានថា “សូមតាមព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ចុះ” (ដូចដែលព្រះយេស៊ូវ បានអធិស្ឋាននៅក្នុងសួនច្បារកេតសេម៉ានី នៅក្នុង លូកា ២២:៤២ ដែរ)។ នេះគឺជាចំនុចសំខាន់នៅក្នុង បទគម្ពីរកិច្ចការគឺ មិនថាមានការលំបាកយ៉ាងណាដែលពួកអ្នកបម្រើព្រះអង្គត្រូវប្រឈមមុខនោះឡើយ ព្រះតែងតែគ្រប់គ្រង ហើយដឹកនាំការទាំងនោះឲ្យបានសម្រេចតាមបំណងព្រះទ័យព្រះអង្គ (២:២៣-២៤, ៣:១៣-១៥, ៤:១០, ៥:៣០-៣១)។
លុះផុតថ្ងៃទាំងនោះមក កាលយើងបានរៀបអីវ៉ាន់ស្រេចហើយ នោះក៏ឡើងទៅឯក្រុងយេរូសាឡិម ក៏មានសិស្សខ្លះពីសេសារាទៅជាមួយនឹងយើងដែរ បាននាំទាំងមនុស្សម្នាក់ ឈ្មោះម៉្នាសុន ជាសិស្សចាស់ ពីកោះគីប្រុស ដែលយើងរាល់គ្នាត្រូវស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះគាត់ទៅផង
២១:១៥-១៦ លោកប៉ុលបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិមគឺជាចុងបញ្ចប់នៃការធ្វើដំណើរបេសកកម្មទីបីរបស់ គាត់ដែលបានចាប់ផ្តើមពីក្រុងអាន់ទីយ៉ូកកាលបួនឆ្នាំមុន (១៨:២២)។ គាត់បានស្នាក់នៅជាមួយនឹង ម្ន៉ាសុន ដែល ជាអ្នកស្រុក គីប្រុស(ដូចបាណាបាសដែរ)។ ម្ន៉ាសុន គឺជា “សិស្សដំបូង” មានន័យថា គាត់បានប្រែក្លាយ ជាគ្រីស្ទានម្នាក់នៅពេលដែលពួកជំនុំដំបូងបានចាប់ផ្តើមប្រមាណជាង២៧ ឆ្នាំមុននៅ ក្រុងយេរូសាឡិម។
គ្រាដល់ក្រុងយេរូសាឡិមហើយ នោះពួកជំនុំក៏ទទួលយើងដោយអំណរ
២១:១៧ ពួកគ្រីស្ទាននៅក្រុងយេរូសាឡិម (“ពួកបងប្អូន”)បានទទួលលោកប៉ុលនិងពួកអ្នកតំណាង របស់ពួក ជំនុំដែលនៅ ម៉ាសេដូន ស្រុកអាខៃ និងស្រុកអាស៊ី។ យើងបានដឹងដោយសារសេចក្តីសំបុត្រ របស់លោកប៉ុលថា គោលដៅសំខាន់របស់គាត់នៅក្នុងការមកឯក្រុងយេរូសាឡិមនោះគឺ ដើម្បីនាំយកប្រាក់ដែលគាត់បានប្រមូលពីពួកជំនុំជាច្រើនដូចដែលគាត់បានតាំងឡើង។
ថ្ងៃស្អែកឡើងប៉ុលក៏ចូលទៅសួរយ៉ាកុបជាមួយនឹងយើង ក្នុងកាលដែលពួកចាស់ទុំទាំងអស់ប្រជុំគ្នានៅ ទីនោះ
២១:១៨ ពួកសាវ័កបានចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡិមដោយការស្តាប់បង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវឲ្យ បានធ្វើជាទីបន្ទាល់របស់ព្រះអង្គរហូតដល់ចុងបំផុតផែនដី (១:៨)។ ពេលនេះ ពួកជំនុំកំពុងតែ ត្រូវបានដឹកនាំដោយក្រុមពួកចាស់ទុំរួមជាមួយលោកយ៉ាកុប ដែលជាប្អូនរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលជាអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកដឹកនាំ។ មកទល់ពេលនេះមានគ្រីស្ទានរាប់ពាន់នាក់នៅក្នុង ស្រុកយូដាដែលមានជំនួននៃក្រុមពួកអ្នកដឹកនាំជាច្រើនដែលត្រូវការឃ្វាលពួកគេ។
កាលគាត់បានជំរាបសួរដល់គេរួចហើយ នោះគាត់ថ្លែងប្រាប់ ពីអស់ទាំងការនិមួយៗ ដែលព្រះទ្រង់បានធ្វើក្នុងពួកសាសន៍ដទៃ ដោយសារគាត់ គេឮដូច្នោះ ក៏សរសើរដំកើងដល់ព្រះ
២១:១៩ កាលពីពេលមុនដែលលោកប៉ុលនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមគឺកាលពីប្រាំឆ្នាំមុននៅពេលដែល គាត់វិលត្រឡប់មកវិញពីការធ្វើដំណើរទីពីរគាត់ (១៨:១៨-២២)។ ពេលនេះ គាត់បានជួបជាមួយ ពួកអ្នកដឹកនាំនៅក្រុងយេរូសាឡិមជាថ្មីម្តងទៀត ហើយបានធ្វើការរាយការណ៍អំពីបេសកកម្មរបស់គាត់ ទៅកាន់អ្នកទាំងនោះក្នុងរយៈពេលប្រាំឆ្នាំកន្លងទៅ។
លោកប៉ុលបានចំណាយពេលនេះ(ឆ្នាំ ៥២-៥៧ គ,ស) ប្រកាសដំណឹងល្អហើយបង្រៀននៅក្នុងទីក្រុង អេភេសូរ (១៩:១-២០:២១) ហើយក៏មានឥទ្ធិពលដល់ទីក្រុងផ្សេងទៀតនៅក្នុងបណ្តាខេត្តអាស៊ីផងដែរ (១៩:១០, ១៩:២២, ១៩:២៦)។ ក្រោយនោះមក គាត់បានទៅសួរសុខទុក្ខនិងចម្រើនកម្លាំងដល់ពួកជំនុំ ទាំងប៉ុន្មានដែគាត់បានតាំងឡើងក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មទីពីររបស់គាត់នៅក្នុងស្រុកអាខៃនិងម៉ាសេដូន។ ជាទូទៅនៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ លោកប៉ុលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាព្រះទ្រង់ធ្វើការដោយសារព័ន្ធកិច្ច របស់គាត់ (១៥:១២-១៤, ១៤:២៧, ២០:២៤)។ លោកប៉ុលដឹងយ៉ាងច្បាស់ព័ន្ធកិច្ចរបស់គាត់ នោះមិនមែនជាអ្វីដែលគាត់បានធ្វើហើយព្រះទ្រង់ជួយនោះឡើយ ប៉ុន្តែជាអ្វីដែល “ព្រះបានធ្វើ” ទៅវិញទេ។ គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានសម្រេចដោយព្រះគុណនៃទ្រង់ ដូច្នេះហើយព្រះអង្គសក្តិសមក្នុងការទទួល គ្រប់ទាំងសិរីរុងរឿង។
២១:២០ក ពួកចាស់ទុំនៅក្រុងយេរូសាឡិម “បានសរសើរដំកើងព្រះ”។ ពួកគ្រីស្ទានសាសន៍យូដាទាំង នេះបានអរព្រះគុណដល់ព្រោះចំពោះអ្វីដែលព្រះអង្គបានធ្វើក្នុងចំណោមពួកសាសន៍ដទៃ។ ពួកគាត់បាន ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះវត្តមានរបស់ព្រះមាននៅក្នុងព័ន្ធកិច្ចរបស់លោកប៉ុល ហើយវាគឺព្រះ ដែលបាន បណ្តាលឲ្យមនុស្សជាច្រើនមានសេចក្តីជំនឿ និងការអស្ចារ្យជាច្រើនកើតមានឡើង (១៩:៩-១៧, ១៩:២០)។ ដូច្នេះហើយ គេសរសើរដំកើងព្រះអង្គ។
រួចនិយាយទៅប៉ុលថា បងអើយ បងដឹងថា មានសាសន៍យូដាប៉ុន្មានម៉ឺនបានជឿហើយ គេសុទ្ធតែមានសេចក្ដីឧស្សាហ៍ខ្មីឃ្មាតកាន់តាមក្រិត្យវិន័យទាំងអស់គ្នា
២១:២០ខ ព្រះបានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យដោយសារលោកប៉ុលនៅក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អនៅក្នុងទឹកដី របស់ពួកសាសន៍ដទៃ ជាមួយគ្នានោះដែរព្រះក៏បានធ្វើការយ៉ាងអស្ចារ្យដោយសារពួកគ្រីស្ទាននៅក្នុង ក្រុងយេរូសាឡិមនៅក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អដល់សាសន៍យូដារបស់ពួកគេផងដែរ។ ពួកចាស់ទុំក្នុង ពួកជំនុំនៅក្រុងយេរូសាឡិមប្រាប់លោកប៉ុលថាមានសាសន៍យូដារាប់ពាន់នាក់ដែលបានទទួលជឿលើព្រះយេស៊ូវថាជាព្រះមែស្ស៊ីរបស់អ៊ីស្រាអែល។
ពួកអ្នកជឿថ្មីទាំងនេះគឺសុទ្ធតែជាពួកអ្នកដែល “ខ្មីឃ្មាតកាន់តាមក្រិត្យវិន័យ” ដែលមានន័យថាពួកគេជា ពួកអ្នកដែលគោរពឲ្យតម្លៃលើក្រិត្យវិន័យ និងទំនៀមទម្លាប់សាសន៍យូដាយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។ ពួកគេមិនបានសម្លឹងមើលថាក្រិត្យវិន័យជាផ្លូវ ដែលនាំឲ្យបានសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយ (មិនដូចជា ពួកគេមិនបានសម្លឹងមើលថាក្រិត្យវិន័យជាផ្លូវ ដែលនាំឲ្យបានសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយ (មិនដូចជា ពួកគ្រីស្ទានសាសន៍យូដា នៅក្នុង ១៥:១) ប៉ុន្តែពួកគេបានយកចិត្តទុកដាក់និងគោរពឲ្យតម្លៃ ចំពោះក្រិត្យវិន័យដោយព្រោះតែជាខ្នាតដ៏អស់កល្បជានិច្ចរបស់ព្រះនៃសេចក្តីសុចរិត។ ដូច្នេះហើយក្រិត្យវិន័យគឺមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការបង្ហាត់បង្រៀនសិស្ស។
ក៏បានឮនិយាយពីបងថា បងបង្រៀនដល់សាសន៍យូដាទាំងអស់ ដែលនៅជាមួយនឹងសាសន៍ដទៃ ឲ្យគេលះចោលលោកម៉ូសេចេញ ព្រមទាំងហាមប្រាមគេ កុំឲ្យកាត់ស្បែកកូន ឬប្រតិបត្តិតាមទំលាប់ពីបុរាណផង
២១:២១ ពួកគ្រីស្ទាននៅក្រុងយេរូសាឡិមបានស្តាប់ឮពីការនិយាយអាក្រក់អំពីលោកប៉ុល។ សត្រូវរបស់ លោកប៉ុលបានផ្សព្វផ្សាយការកុហកថាលោកប៉ុលបង្រៀនដល់ពួកអ្នកជឿសាសន៍យូដាឲ្យលះចោលក្រិត្យវិន័យលោកម៉ូសេ ការកាត់ស្បែក និងទំនៀមទម្លាប់របស់សាសន៍យូដាចេញ។ ការនោះមិនមែនជាការពិតនោះឡើយ។ លោកប៉ុលបានបង្រៀនដល់ពួកសាសន៍ដទៃថាក្រិត្យវិន័យមិន មែនជាផ្លូវដែលនាំឲ្យបានសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយ ហើយថាការកាត់ស្បែកមិនមានសារៈសំខាន់ ឲ្យបានសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលបានបង្រៀនថាពួកសាសន៍យូដា ត្រូវតែលះចោលក្រិត្យវិន័យឬការកាត់ស្បែកឬទំនៀមទម្លាប់សាសន៍យូដានោះឡើយ។ ការពិតដែលថាលោកប៉ុលមិនបានលះចោលទំនៀមទម្លាប់សាសន៍យូដានោះគឺត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងការកាត់ស្បែករបស់ធីម៉ូថេ (១៦:១-៣) ហើយនឹងការដែលគាត់បានធ្វើសេចក្តីសម្បថណាសារ៉ែត (១៨:១៨)។
ដូច្នេះ តើដូចម្តេច មុខជានឹងមានគេប្រជុំគ្នាទាំងហ្វូងជាមិនខាន ដ្បិតគេនឹងឮថា បងមកដល់ហើយ
២១:២២ ពួកចាស់ទុំដឹងថាពួកអ្នកជឿសាសន៍យូដាដែលខ្មីឃ្មាតកាន់តាមក្រិត្យវិន័យនឹងបានស្តាប់ឮថាលោកប៉ុលបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិមហើយ ដូច្នេះហើយការដែលចំបាច់បន្ទាន់ នោះគឺជាការដែលត្រូវបកស្រាយប្រាប់គេថាលោកប៉ុលមិនបានបង្រៀនដល់ពួកគ្រីស្ទានសាសន៍យូដាឲ្យបោះបង់ចោលក្រិត្យវិន័យនិងទំនៀមទម្លាប់សាសន៍យូដានោះឡើយ។
ដូច្នេះ ចូរបងធ្វើតាមពាក្យយើងវិញ ដ្បិតមានមនុស្ស៤នាក់ក្នុងពួកយើង នៅជាប់ក្នុងបំណន់នៅឡើយ ចូរបងនាំយកគេទៅលាបំណន់ជាមួយគ្នា ហើយចេញសោហ៊ុយឲ្យគេផង ដើម្បីឲ្យគេបានកោរសក់ចេញ នោះមនុស្សទាំងអស់នឹងដឹងថា សេចក្ដីដែលគេឮនិយាយពីបង នោះមិនពិតទេ គឺខ្លួនបងតែងប្រព្រឹត្តទៀងត្រង់ ហើយកាន់តាមក្រិត្យវិន័យដែរ
២១:២៣-២៤ ពួកចាស់ទុំបានប្រាប់ពីរបៀបដែលលោកប៉ុលអាចបង្ហាញពីការគោរពឲ្យតម្លៃរបស់គាត់ និងការកាន់តាមក្រិត្យវិន័យព្រមទាំងការរក្សាតាមទំនៀមទម្លាប់សាសន៍យូដារបស់គាត់។ ពួកគាត់បានសុំឲ្យលោកប៉ុលទៅធ្វើតាមទម្លាប់នៃការលាងសំអាតនៅព្រះវិហារ ហើយជួយចេញសោហ៊ុយ ឲ្យសាសន៍យូដាបួននាក់ដែលបានធ្វើសម្បថណាសារ៉ែតឲ្យបានលាបំណន់ផងដែរ។
កិច្ចការរដំបូងរបស់លោកប៉ុលនោះគឺជាការធ្វើពិធីលាងសំអាតខ្លួន។ ដោយព្រោះតែគាត់ទើបតែមកដល់ ក្រុងយេរូសាឡិមវិញគឺត្រឡប់មកពីទឹកដីរបស់សាសន៍ដទៃ គាត់ត្រូវបានរាប់ថាជាមិនស្អាតតាមទម្លាប់។ ដូច្នេះហើយ គាត់ត្រូវប្រារព្ធពិធីលាងសំអាតដើម្បីឲ្យគាត់អាចចូលរួមពិធីសម្រាប់គ្រីស្ទានសាសន៍ យូដាបួននាក់ទៀតនៅក្នុងព្រះវិហារបាន។ ពិធីលាងសំអាតនេះរួមមានទាំងការសំដែងនៅចំពោះមុខសង្ឃ នៅក្នុងព្រះវិហារហើយទទួលការប្រោសទឹកនៅថ្ងៃទីបីនិងថ្ងៃទីប្រាំពីរ (ជនគណនា ១៩:២)។
កិច្ចការរបស់លោកប៉ុលទីពីរនោះគឺចេញថ្លៃសោហ៊ុយឲ្យមនុស្សដែលបានបន់សម្បថណាសារ៉ែត។ យោងតាម បទគម្ពីរ ជនគណនា ៦:១៤-១៥ នៅចុងបញ្ចប់នៃសេចក្តីសម្បថ ពួកគេម្នាក់ៗត្រូវថ្វាយយញ្ញបូជា “គឺកូនចៀមឈ្មោល១ឥតខ្ចោះអាយុ១ខួបសំរាប់ជាដង្វាយដុត និងកូនចៀមញី១ឥតខ្ចោះអាយុ១ខួប សំរាប់ជាដង្វាយលោះបាប ហើយចៀមឈ្មោល១ឥតខ្ចោះ សំរាប់ជាដង្វាយមេត្រី ១៥ និងកញ្ច្រែង១ផ្ទុកដោយនំបុ័ងឥតដំបែ នំធ្វើពីម្សៅយ៉ាងម៉ដ្តលាយដោយប្រេង នំក្រៀបឥតដំបែរប្រោះដោយប្រេង ហើយដង្វាយម្សៅ និងដង្វាយច្រួចនោះផង។ ” ដូច្នេះហើយ ការដែលចេញថ្លៃសោហ៊ុយទាំងនេះអាចនឹងត្រូវចំណាយប្រាប់របស់លោកប៉ុលជាច្រើន។
ឯពួកសាសន៍ដទៃដែលជឿ នោះយើងបានផ្ញើសំបុត្រទៅហើយ ដោយសំរេចថា មិនចាំបាច់ឲ្យគេកាន់តាមសេចក្ដីទាំងនោះទេ ត្រូវប្រយ័តតែនឹងរបស់អ្វី ដែលថ្វាយទៅរូបព្រះ ហើយឈាម នឹងសត្វសំឡាប់ដោយច្របាច់ក ហើយនឹងសេចក្ដីកំផិតប៉ុណ្ណោះ
២១:២៥ ពួកចាស់ទុំនៅក្នុងពួកជំនុំបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាអ្វីដែលពួកគាត់បានសុំឲ្យលោកប៉ុល ធ្វើនោះមិនមែនជាការផ្លាស់ប្តូរអ្វីដែលអង្គប្រជុំនក្នុងក្រុងយេរូសាឡិមបានសម្រេចំពោះគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃនោះឡើយ (១៥:១៩-២០)។
នោះប៉ុលក៏នាំយកអ្នកទាំងនោះទៅ លុះស្អែកឡើង កាលបានញែកជាបរិសុទ្ធជាមួយនឹងគេហើយ ក៏ចូលទៅក្នុងព្រះវិហារ ដើម្បីប្រាប់ពីកំណត់ដែលត្រូវបានបរិសុទ្ធ ចាំទំរាំដល់បានថ្វាយដង្វាយសំរាប់គេគ្រប់គ្នា។
២១:២៦ លោកប៉ុលបានទទួលតាមការស្នើសុំដោយស្រប (កូរិនថូស ៩:២០)។ ថ្ងៃបន្ទាប់គាត់បានទៅព្រះវិហារដើម្បីចាប់ផ្តើមពិធីលាងសំអាត ដែលអាចនឹងចប់ក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។
កាលជិតគ្រប់៧ថ្ងៃនោះហើយ នោះពួកសាសន៍យូដាពីស្រុកអាស៊ី គេឃើញប៉ុលក្នុងព្រះវិហារ ក៏ញុះញង់ដល់បណ្តាមនុស្សទាំងប៉ុន្មាន រួចលូកដៃទៅចាប់យកគាត់ ហើយស្រែកថា
២១:២៧ នៅពេលដែលរយៈនៃការលាងសំអាតប្រាំពីរថ្ងៃជិតដល់ពេលបញ្ចប់ហើយនោះ លោកប៉ុលបានទៅព្រះវិហារដើម្បីនឹងលាងសំអាតខ្លួនគាត់ ដែលអាចនឹងអនុញ្ញាតឲ្យគាត់ ចូលរួមក្នុងពិធីប្រារព្ធរបស់មនុស្សទាំងបួននាក់ដែលបានស្បថសម្បថណាសារ៉ែត។
នៅពេលដែលលោកប៉ុលនៅក្នុងព្រះវិហារនៅឡើយ មានពួកសត្រូវរបស់គាត់ដែលជាសាសន៍យូដា មកពីក្រុងអេភេសូរ (១៩:៩) បានឃើញគាត់។ យើងស្គាល់មនុស្សទាំងនេះបានមកពីក្រុងអេភេសូរ ដោយព្រោះតែគេស្គាល់ទ្រភីមអ្នកស្រុកអេភេសូរ (ខ២៩)។ មនុស្សទាំងនោះបាននៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីនឹងប្រារព្ធពិធីបុណ្យថ្ងៃទី ៥០ ហើយភ្លាមនោះពួកគេបានចាប់ផ្តើមបង្ករភាពវឹកវរនៅក្នុងចំណោម ហ្វូងមនុស្សឲ្យទាស់នឹងលោកប៉ុល។
នែ អ្នករាល់គ្នា ជាសាសន៍អ៊ីស្រាអែលអើយ មកវ៉ឺយជួយគ្នា នេះហើយជាមនុស្សដែលបង្រៀន ដល់មនុស្សទាំងអស់ នៅគ្រប់ទីតំបន់ ឲ្យទាស់នឹងសាសន៍យើង នឹងក្រិត្យវិន័យ ហើយទីនេះដែរ ឥឡូវនេះ បាននាំទាំងសាសន៍ក្រេកចូលមកក្នុងព្រះវិហារ ធ្វើបង្អាប់ទីបរិសុទ្ធនេះថែមទៀតផង
២១:២៨ ពួកសាសន៍យូដាពីក្រុងអេភេសូបានចោទប្រកាន់លោកប៉ុលថាបានបង្រៀនទាស់នឹង (១) ពួកសាសន៍យូដា; (២) ក្រិត្យវិន័យ (៣) ព្រះវិហារ (“ទីនេះ”) ហើយ (៤) បង្អាប់ដល់ព្រះវិហារ។
ការចោទប្រកាន់ទី១ និងទីពីរគឺជាសេចក្តីកុហកដដែលដែលពួកអ្នកស្រុកយូដាបានចោទប្រកាន់លោកប៉ុល (ខ២១)។ ការចោទប្រកាន់ទីពីរ (បង្រៀនទាស់នឹងក្រិត្យវិន័យ) គឺជាចំនុចដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតសម្រាប់ លោកប៉ុលនៅក្នុងពេលនេះ។ ពីដើមមក ថ្ងៃបុណ្យទី៥០គឺជាការប្រារព្ធពិធីបុណ្យផលដំបូងនៃការប្រមូល ផលចម្រូត។ ប៉ុន្តែរហូតមកទល់ពេលនេះ វាបានប្រែក្លាយទៅជាការប្រារព្ធពិធីបុណ្យអំពីការ ដែលលោក ម៉ូសេទទួលក្រិត្យវិន័យលើភ្នំស៊ីណៃវិញ។ ដោយព្រោះហេតុនេះ ប្រជាជនសាសន៍យូដាជាច្រើនមាន សេចក្តីខ្ជាប់ខ្ជួនចំពោះក្រិត្យវិន័យនៅក្នុងការប្រារព្ធពិធីនេះ។ ការចោទប្រកាន់ទីបី (ប្រមាថដល់ ព្រះវិហារ) ដែលបានបង្ករឲ្យព្រះយេស៊ូវត្រូវសុគត (ម៉ាកុស ១៤:៥៧-៥៨) និងលោកស្ទេផានត្រូវស្លាប់ (កិច្ចការ ៦:១៣)។ ការចោទប្រកាន់ទីបួន (បង្អាប់ដល់ព្រះវិហារ) ដោយព្រោះតែសត្រូវលោកប៉ុលបានគិតថា លោកប៉ុលបាននាំទ្រភីម ដែលជាសាសន៍ដទៃពីក្រុងអេភេសូរ ចូលទៅទីលានខាងក្នុងនៃព្រះវិហារ (ខ២៩)។
ការចោទប្រកាន់ទាំងបួនគឺសុទ្ធតែក្លែងក្លាយទាំងអស់។ លោកប៉ុលមិនដែលបានបង្រៀនទាស់ជាមួយនឹង សាសន៍យូដា ក្រិត្យវិន័យឬព្រះវិហារនោះឡើយ។ អ្វីដែលលោកប៉ុលបានបង្រៀនគឺថាសេចក្តីសុចរិត បានមកដោយសារសេចក្តីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ (រ៉ូម ៣:២២; ភីលីព ៣:៩) មិនមែនដោយ ការកាត់ស្បែក ការប្រតិបត្តិតាមក្រិត្យវិន័យ ឬថ្វាយដង្វាយនៅក្នុងព្រះវិហារនោះឡើយ។ ការនេះបានធ្វើឲ្យពួកសាសន៍យូដាមានការអាក់អន់ចិត្ត ដោយសារតែពួកគេ គិតថា ជាតិសាសន៍ ក្រិត្យវិន័យ និងព្រះវិហារ របស់ពួកគេជាអ្វីដែលបានធ្វើឲ្យពួកគេត្រឹមត្រូវនៅចំពោះព្រះ។
ដោយព្រោះពីថ្ងៃមុន គេឃើញទ្រភីម ជាអ្នកស្រុកអេភេសូរ នៅជាមួយនឹងគាត់ក្នុងទីក្រុង
២១:២៩ លោកលូកាពន្យល់អំពីការចោទប្រកាន់ទីបួនទាស់ជាមួយនឹងលោកប៉ុល។ ពួកសាសន៍ដទៃ ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឲ្យចូលទៅទីលានខាងក្នុងនៃព្រះវិហារនោះឡើយ ហើយពួកសាសន៍រ៉ូម បានផ្តល់សិទ្ធដល់ពួកសាសន៍យូដានៅក្នុងការសម្លាប់អ្នកណាមួយដែលល្មើសនិងច្បាប់នេះ។ ប៉ុន្តែសូមចំណាំថាពួកសាសន៍យូដាបានឃើញទ្រភីមនៅជាមួយនឹងប៉ុល “នៅក្នុងក្រុង” មិនមែនជាទីលាននៃព្រះវិហារនោះឡើយ។ ក្នុងនាមជាគណៈផារិស៊ីម្នាក់ដែលបានរស់នៅក្នុងក្រុង យេរូសាឡិមជាច្រើនឆ្នាំនោះ លោកប៉ុលបានស្គាល់ច្បាប់នេះច្បាស់ ដូច្នេះហើយគាត់មិនបាននាំ លោកទ្រភីមចូលទៅក្នុងទីលានដែលហាមឃាត់នៅក្នុងព្រះវិហារនោះឡើយ។
នោះក្រុងទាំងមូលក៏កើតជ្រួលជ្រើម បណ្តាជនទាំងឡាយ គេរត់មកមូលគ្នា កាលចាប់ប៉ុលបានហើយ នោះគេទាញកន្ត្រាក់គាត់ចេញទៅខាងក្រៅព្រះវិហារ រួចបិទទ្វារភ្លាម
២១:៣០ ហ្វូងមនុស្សមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំងដោយព្រោះតែគេបានគិតថាលោកប៉ុលបានបង្អាប់ដល់ ព្រះវិហារដោយការដែលបាននាំសាសន៍ដទៃម្នាក់ចូលទៅក្នុងទីលានខាងក្នុង។ ពួកគេចង់វាយសម្លាប់ លោកប៉ុល ប៉ុន្តែមិនមែននៅក្នុងទីធ្លាព្រះវិហារនោះឡើយដោយព្រោះតែអាចនឹងបង្អាប់ដល់ព្រះវិហារ (២ ពង្សាវតារក្សត្រ ១១:១៥)។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេបានចាប់កន្ត្រាក់គាត់ទៅខាងក្រៅព្រះវិហារ បន្ទាប់មកពួកអ្នកយាមទា្វរក៏បានបិទទ្វារភ្លាម។
តែកំពុងដែលគេរកចន្លោះសំឡាប់គាត់ នោះដំណឹងក៏ឮផ្សាយទៅដល់មេទ័ពធំថា មានកើតវឹកវរពេញក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម
២១:៣១ មេទ័ពធំដែលគ្រប់គ្រងលើកងពលទាហានរ៉ូមនៅក្នុងក្រុងយេរូឡិមគឺជាលោកក្លូឌាស -លូស៊ា (២៣:២៦)។ គាត់គឺជាមន្ត្រីរ៉ូម៉ាំងដែលមានដំណែងធំបំផុតនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម (សូមចំណាំថា ចៅហ្វាយក្រុងរ៉ូមនៅក្នុងស្រុកយូដាគឺស្ថិតនៅក្នុងក្រុងសេសារា ៨:៤០)។ មួយ “កងពល” មាន ចំនួនទាហានរ៉ូមចំនួន មួយពាន់នាក់ហើយបន្ទាយរបស់ពួកគេគឺស្ថិតនៅភាគខាងជើងឈាងខាងលិច នៃទីធ្លាព្រះវិហារ។ មើលពីប៉មយាមពីចំងាយមក ពួកទាហានរ៉ូមបានឃើញពួកសាសន៍យូដាចាប់ទាញ កន្រ្តាក់ហើយវាយលោកដំលោកប៉ុល ពួកគេបានរាយការណ៍ជាប្រញាប់ដល់មេទ័ពធំរបស់ពួកគេ។
លោកក៏យកទាហាន នឹងមេទ័ពរង នាំរត់ចុះទៅឯគេភ្លាម កាលឃើញលោក នឹងទាហានមកដល់ គេក៏ឈប់លែងវាយប៉ុល
២១:៣២ ហ្វូងមនុស្សបានចាប់ផ្តើមវាយដំលោកប៉ុលដល់ស្លាប់។ មេទ័ពធំរ៉ូមហើយនឹងទាហានរបស់ គាត់មួយចំនួនបានរត់ចូលទៅឃាត់មិនឲ្យការនោះកើតមានឡើង។
លោកចូលទៅចាប់គាត់ ហើយបង្គាប់ឲ្យដាក់ច្រវាក់២ខ្សែ រួចស៊ើបសួរពីគាត់ជាអ្នកណា ហើយបានធ្វើអ្វីខ្លះ
២១:៣៣ ទាហានរ៉ូមចង់រក្សាឲ្យមានសេចក្តីសុខសាន្តនិងសណ្តាប់ធ្នាប់នៅក្នុងទីក្រុង ដូច្នេះហើយ ពួកគេបានចាប់ខ្លួនលោកប៉ុលដើម្បីបញ្ឈប់មិនឲ្យមានភាពវឹកវរកើតមានឡើង។ ពួកគេមិនបានចាប់ខ្លួន គាត់ដោយព្រោះតែពួកគេគិតថាគាត់មានទោសពីបទឧក្រិដ្ឋណាមួយនោះឡើយ ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យគាត់ អាចទទួលបានការកាត់ ក្តីដ៏ត្រឹមត្រូវមួយ(ជាជាងត្រូវគេសម្លាប់ដោយហ្វូងមនុស្សដែលមានកំហឹង)។ ការដែលធ្វើដូច្នេះពួកគេពិតជា បានជួយសង្រ្គោះជីវិតលោកប៉ុល។ នៅពេលដែលលោកប៉ុលត្រូវបានជាប់ ចំណង ដោយច្រវាក់ពីរខ្សែជាប់ ជាមួយនឹងទាហានទាំងសងខាងនោះ គាត់ប្រហែលបាននឹកចាំពីសេចក្តីទំនាយរបស់អ័ក្កាបុស (ខ១១)។
តែក្នុងហ្វូងមនុស្ស ខ្លះស្រែកយ៉ាងនេះ ខ្លះស្រែកយ៉ាងនោះ ដូច្នេះ លោកពុំអាចនឹងដឹងអ្វីជាប្រាកដបាន ដោយព្រោះមានសូរស៊ានអឺងកងជាខ្លាំង បានជាលោកបង្គាប់ឲ្យនាំគាត់ចូលទៅក្នុងបន្ទាយ
២១:៣៤ លោកក្លូឌាស-លូស៊ាបានព្យាយាមស្វែងយល់ពីហេតុផលដែលហ្វូងមនុស្សវាយដំលោកប៉ុល។ ប៉ុន្តែពួកគេបានស្រែកផ្សេងៗពីគ្នាហេតុនេះហើយ បានជាគាត់សម្រេចិត្តនាំយកលោកប៉ុលទៅសួរនាំ។ ចាប់ពីពេលនេះរហូតដល់ចប់បទគម្ពីរកិច្ចការ លោកប៉ុលស្ថិតក្រោមការឃុំឃាំងរបស់ទាហាន និងរដ្ឋអំណាចរ៉ូម។
លុះបានដល់ទៅជណ្តើរបន្ទាយហើយ នោះពួកទាហានត្រូវលើកសែងគាត់ឡើង ដោយព្រោះ ហ្វូងមនុស្សច្រឡោតឡើងជាខ្លាំង ដ្បិតមានបណ្តាជនសន្ធឹកណាស់ដែលដើរតាមមក ទាំងស្រែកថា ឲ្យសំឡាប់វាទៅ។
២១:៣៥-៣៦ ដោយព្រោះតែកំហឹងនិងភាពច្រឡោតរបស់ហ្វូងមនុស្ស លោកប៉ុលត្រូវបានពួកទាហានចាប់លើកសែង។ ហ្វូងមនុស្សនៅតែបន្តស្រែកថា “យកវាចេញទៅ”។ ពួកគេមិនបានចង់ឲ្យយកលោក ប៉ុលចេញឲ្យឆ្ងាយពីទីធ្លាព្រះវិហារនោះឡើយ”។ ពាក្យរបស់ពួកគេមានន័យថា “យកវាចេញពីផែនដីនេះទៅ”។ ពួកគេចង់ឲ្យគាត់ស្លាប់។ ម្ភៃប្រាំពីរឆ្នាំមុន ហ្វូងមនុស្សផ្សេងទៀតក៏បានស្រែកថា “សំឡាប់វាទៅ!” នៅទីកន្លែងដែលស្ថិតក្បែរនោះដែរ (យ៉ូហាន ១៩:១៥)។
កាលគេរៀបនឹងនាំប៉ុលចូលទៅក្នុងបន្ទាយ នោះគាត់និយាយទៅមេទ័ពធំថា តើលោកបើកឲ្យខ្ញុំជំរាបបន្តិចបានឬទេ លោកសួរថា ឯងចេះនិយាយភាសាក្រេកដែរឬ ដូច្នេះ តើឯងមិនមែនជាសាសន៍អេស៊ីព្ទនោះ ដែលនាំឲ្យបះបោរអំពីមុន ព្រមទាំងនាំពួកមនុស្សកាប់ចាក់គ្នា៤ពាន់នាក់ ឲ្យទៅនៅទីហោរស្ថានទេឬអី
២១:៣៧-៣៨ លោកក្លូឌាស-លូស៊ាបានគិតថាលោកប៉ុលគឺជាសាសន៍អេស៊ីព្ទម្នាក់ដែលបាននាំឲ្យមាន ការបះបោរទាស់ជាមួយរ៉ូមកាលពីបីឆ្នាំមុន។ សាសន៍អេស៊ីព្ទនេះគឺជាហោរាក្លែងក្លាយដែលបានដឹកនាំ មនុស្ស៤,០០០នាក់ទៅភ្នំដើមអូលីវហើយហើយបានប្រកាសថាជញ្ជាំងក្រុងយេរូសាឡិមនិងរលំចុះដោយការបង្គាប់របស់គាត់ ហើយពួកគេនឹងអាចផ្តួលរំលំរ៉ូមបាន។ យ៉ាណាម៉ិញ លោកភីលីចដែលជាចៅហ្វាយ ក្រុងរ៉ូម បានបញ្ជារឲ្យទាហានរ៉ូមវាយប្រហារលើពួកបះបោរនោះ។ ពួករ៉ូមបានសម្លាប់ពួកគេយ៉ាងច្រើននាក់ ប៉ុន្តែសាសន៍អេស៊ីព្ទហើយនឹងពួកអ្នកដើរតាមគេមួយចំនួនបានរត់ភៀសខ្លួនទៅក្នុងទីរហោស្ថានបាត់ទៅ។
តែប៉ុលឆ្លើយតបថា ខ្ញុំជាសាសន៍យូដា មកពីក្រុងតើសុស ដែលនៅស្រុកគីលីគា ឯស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាក្រុងឥតមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះនោះទេ ដូច្នេះ សូមលោកបើកឲ្យខ្ញុំនិយាយទៅជនទាំងឡាយបន្តិចសិន
២១:៣៩ នៅក្នុងពេលនេះ នៅពេលដែលជីវិតរបស់គាត់ស្ថិតនៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដោយសារហ្វូងមនុស្ស ដែលមានកំហឹងហើយគាត់ត្រូវបានជាប់សង្ស័យថាជាឧក្រិដ្ឋជនដ៏មានគ្រោះថ្នាក់នោះ លោកប៉ុលមាន គំនិតមួយ:គឺប្រកាសដំណឹងល្អ!
ទោះបីជាគាត់ទើបតែត្រូវបានវាយប្រហារដោយហ្វូងមនុស្សទាំងនោះក៏ដោយ លោកប៉ុលនៅតែក្លាហាន។ គាត់មានព្រះចេស្តានៃព្រះបន្ទូលនៃព្រះ ហើយនឹងព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដូច្នេះគាត់បានត្រៀមខ្លួននៅក្នុង ការធ្វើទីបន្ទាល់ដល់ពួកគេជាស្រេច។ គាត់បានដឹងថាការចោទប្រកាន់ទាស់នឹងគាត់គឺក្លែងក្លាយទេ ហើយថាគាត់មិនបានប្រព្រឹត្តិបទល្មើសណាមួយនោះឡើយ។ គាត់គឺជាសាសន៍យូដាដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់។ សេចក្តីជំនឿរបស់គាត់នោះគឺដូចជាសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកឰយុកោរបស់គាត់ដែរ ហើយគាត់បានដឹងថាដំណឹងល្អគឺជាការសម្រេចនៃក្រិត្យវិន័យ។ គាត់បានដឹងថាព្រះអម្ចាស់ ហើយជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់គាត់ គឺជាព្រះគ្រីស្ទដែលបានសម្រេចអស់ទាំងសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះដោយសារពួកហោរា។ នេះជាអ្វីដែលគាត់ចង់ប្រាប់ទៅដល់ពួកសាសន៍យូដាទាំងអស់ឲ្យបានដឹង។
លោកក៏បើកឱកាសឲ្យ រួចប៉ុលឈរលើជណ្តើរ ធ្វើគ្រឿងសំគាល់នឹងដៃដល់បណ្តាជន លុះបានស្ងប់ស្ងាត់ហើយ នោះគាត់និយាយទៅគេជាភាសាហេព្រើរថា
២១:៤០ កាលពីមុន លោកប៉ុលចង់និយាយទៅកាន់ហ្វូងមនុស្សដែលបានបង្ករឲ្យមានភាពវឹកវរ នៅក្នុង ក្រុងអេភេសូរ (១៩:៣០) ប៉ុន្តែពួកអ្នកដែលនៅជាមួយគាត់បានសូមអង្វរកុំឲ្យគាត់ធ្វើដូច្នោះ។ យ៉ាងណាម៉ិញ ពេលនេះលោកប៉ុលត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យនិយាយវិញ។ គាត់បានធ្វើសញ្ញាដោយដៃរ បស់គាត់ដើម្បីឲ្យមនុស្សទាំងអស់ស្តាប់គាត់ហើយហ្វូងមនុស្សបានស្ងាត់ទៅ។ លោកប៉ុលបាននិយាយ ទៅកាន់ពួកគេជាភាសាអារ៉ាប់ (ជាជាងភាសាក្រិក) ដើម្បីបង្ហាញថាគាត់ក៏ជាសាសន៍យូដាម្នាក់ដូចជា ពួកគេដែរ។
