កំពុងដែលអ័ប៉ុឡូសនៅក្រុងកូរិនថូស នោះប៉ុលបានដើរកាត់អស់ទាំងស្រុកខាងលើ រហូតដល់ក្រុងអេភេសូរ កាលគាត់រកឃើញសិស្សខ្លះ នោះក៏សួរថា
១៩:១ នេះគឺជាការធ្វើដំណើរបេសកកម្មទីបីរបស់លោកប៉ុល។ គាត់បានមកដល់ក្រុងអេភេសូរនៅក្នុង រដូវក្តៅ ក្នុងឆ្នាំ ៥២ គ,ស ហើយបានស្នាក់នៅអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ។ នេះគឺជារយៈពេលយូរបំផុត ដែលគាត់បានចំណាយពេលនៅទីកន្លែងណាមួយក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មរបស់គាត់។
ចាប់តាំងពីអ្នករាល់គ្នាជឿមក តើបានទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយឬនៅ គេឆ្លើយថា យើងខ្ញុំមិនបានទាំងឮនិយាយពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផង
១៩:២ នៅក្នុងក្រុងអេភេសូរ លោកប៉ុលបានជួបជាមួយនឹងអុ្នកជឿ ដប់ពីរនាក់។ ប្រហែលជា គាត់កត់សំគាល់ថាពួកគេខ្វះការយល់ដឹងហើយនឹងព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណ ដូច្នេះហើយគាត់បានសួរ ពួកគេថាតើពួកគេបានទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធហើយឬនៅ ពួកគេបានឆ្លើយថាមិនទាន់ទេ។ ការពិតដែលពួកគេមិនបានទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបង្ហាញថាពួកគេមិនទាន់បានប្រែក្លាយជារបស់ផងព្រះយេស៊ូវនៅឡើយទេ (រ៉ូម ៨:៩)។
នៅក្នុងជំពូកមុន យើងបានអានអំពីអ័ប៉ុឡុសដែលបានបង្ហាញបង្រៀនពីផ្លូវព្រះយ៉ាងត្រឹមត្រូវប៉ុន្តែថា ការយល់ដឹងរបស់គាត់គឺមិនទាន់ពេញលេញ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ មនុស្សទាំងនេះជឿលើការបង្ហាត់ បង្រៀនដែលពួកគាត់បានទទួល ប៉ុន្តែការបង្ហាត់បង្រៀនរបស់ពួកគាត់នោះគឺមិនពេញលេញទេ។ ពួកគាត់មិនទាំងបានឮនិយាយពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផង។ សូមនឹកចាំថាការនេះគឺនៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ៥២ គ,ស ហើយព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីភាគច្រើនមិនទាន់ត្រូវបានកត់ត្រានៅឡើយទេ។ ដូច្នេះហើយ នៅក្នុង ពេលនោះ ពួកអ្នកជឿមិនទាន់មានការយល់ដឹងពីកិច្ចការរបស់ព្រះទាំងស្រុងអំពីសេចក្តីសង្រ្គោះ ដែល យើងទាំងអស់គ្នាអាចមាននៅក្នុងពេលសព្វថ្ងៃនេះដោយការរៀនអាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីនោះឡើយ។
គាត់សួរគេទៀតថា ដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកដោយនូវអ្វី គេឆ្លើយថា គឺដោយនូវបុណ្យជ្រមុជរបស់លោកយ៉ូហានទេ
១៩:៣ នៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ យើងបានឃើញថា មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និតរវាងការទទួល ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងបុណ្យជ្រមុជទឹក (២:៣៨, ៨:១៤-១៧, ១០:៤៤-៤៨)។ ដូច្នេះហើយនៅពេល ដែលលោកប៉ុល បានឮថាមនុស្សទាំងនេះមិនបានទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនោះ គាត់បានសួរពី បុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ ពួកគេភ្លាម។ ពួកគេបានទទួល “បុណ្យជ្រមុជរបស់លោកយ៉ូហាន” ដែលមានន័យថាពួកគេបានធ្វើដំណើរ ទៅស្រុកយូដាប្រមាណជា ម្ភៃឆ្នាំមុនហើយទទួលបុណ្យជ្រមុជ នៅទន្លេយ័រដាន់។ បុណ្យជ្រមុជរបស់ លោកយ៉ូហានបង្ហាញថាមនុស្សម្នាក់បានប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់គាត់ (ម៉ាកុស ១:៤; លូកា ៣:៣, ៣:៨; កិច្ចការ ១០:៣៧; ១៣:២៤-២៥)។
រួចប៉ុលនិយាយថា លោកយ៉ូហានបានធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹក ពីដំណើរការប្រែចិត្ត ទាំងប្រាប់ពួកជនឲ្យជឿដល់ព្រះអង្គ ដែលយាងមកក្រោយលោកវិញ គឺដល់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ
១៩:៤ លោកប៉ុលបានប្រាប់ដល់មនុស្សទាំងអ្វីដែលលោកយ៉ូហានបាប់ទីស្ទបានប្រកាស។ លោកយ៉ូហានប្រាប់មនុស្សថាមួយអង្គដែលមកក្រោយគាត់ ទ្រង់នឹងធ្វើបុណ្យជ្រមុជឲ្យគេ ដោយ ព្រះវិញ្ញាណវិញ ហើយព្រះអង្គគឺជាព្រះគ្រីស្ទដែលពួកគេត្រូវជឿតាម (លូកា ៣:១៥-១៧; ៧:១៨-២៣; យ៉ូហាន ១:២៦-៣៤; ៣:២៥-៣០)។ ហេតុនេះហើយមើលទៅ ដូចជាមនុស្សទាំងនេះ បានធ្វើការប្រែចិត្ត ពីអំពើបាបរបស់ពួកគាត់យ៉ាងពិតប្រាកដ ប៉ុន្តែពួកគាត់មិនដែលបានដឹងថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះគ្រីស្ទ និងជាព្រះអម្ចាស់នោះឡើយ ដូច្នេះហើយពួកគាត់មិនបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក នៅក្នុងព្រះនាមព្រះអង្គ ហើយបានទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅឡើយទេ។
កាលបានឮដូច្នោះហើយ នោះគេក៏ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវវិញ
១៩:៥ បន្ទាប់ពីមនុស្សទាំងនេះបានស្តាប់ឮពីអ្វីដែលលោកប៉ុលប្រាប់ថាព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះគ្រីស្ទ និងជាព្រះអម្ចាស់ ពួកគេបានឆ្លើយតបដោយសេចក្តីជំនឿ និងការស្តាប់បង្គាប់ ដោយការទទួលបុណ្យជ្រមុជ នៅក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវវិញ។
រួចប៉ុលដាក់ដៃលើគេ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានមកសណ្ឋិតលើគេ នោះគេចាប់តាំងនិយាយភាសាដទៃ ហើយអធិប្បាយផង ពួកអ្នកទាំងនោះមានគ្នាប្រហែលជា១២នាក់។
១៩:៦-៧ ក្រោយពេលដែលគេបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក លោកប៉ុលបានដាក់ដៃលើពួកគេ ហើយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងមកសណ្ឋិតលើពួកគេហើយគេបានចាប់ផ្តើមទាយនិងនិយាយភាសា ដទៃ( ២:៤; ៨:១៧; ១០:៤៥-៤៦)។ ការនេះបង្ហាញថាការផ្លាស់ប្រែរបស់ពួកគេបានពេញលេញហើយ ក្នុងពេលនេះ។
នៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ យើងបានឃើញថាការផ្លាស់ប្រែមានរួមផ្សំនឹងកិច្ចការបួនយ៉ាង។ តែងតែមានការផ្លាស់ប្រែចិត្តចេញពីបាប ជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ បុណ្យជ្រមុជទឹក និងអំណោយទាន ជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងមកមុនពេលទទួលបុញ្យជ្រមុទឹកនៅក្នុង ១០:៤៤-៤៨ (នៅផ្ទះរបស់លោកកូនេលាស); ហើយក្រោយពេលបុណ្យជ្រមុជទឹក នៅក្នុង ៩:១៤-១៧ (នៅស្រុកសាម៉ារី)។ ដូច្នេះហើយមិនមានលំដាប់លំដោយនៃការដែលថា កិច្ចការណាមួយ ត្រូវកើតឡើងមុនក្រោយឡើយ ប៉ុន្តែចំនុចទាំងបួននេះគឺមានសារៈសំខាន់នៅក្នុងការផ្លាស់ប្រែ។
ប៉ុលក៏ចូលទៅអធិប្បាយ ក្នុងសាលាប្រជុំ ដោយក្លាហាន ហើយក្នុងរវាង៣ខែ គាត់ចេះតែជជែកពន្យល់ ព្រមទាំងបញ្ចុះបញ្ចូលគេ ឲ្យជឿតាមអស់ទាំងសេចក្ដីពីនគរព្រះ
១៩:៨ តាមទម្លាប់របស់គាត់ លោកប៉ុលចាប់ផ្តើមបេសកកម្មរបស់គាត់ទៅទីក្រុងថ្មីណាមួយ ដោយការចូលទៅបង្រៀននៅក្នុងសាលាប្រជុំសាសន៍យូដា។ កាលពីមុន គាត់បានមកសាលាប្រជុំនេះ ម្តងហើយនៅក្នុងការបញ្ចប់ការធ្វើដំណើរបេសកកម្មទីពីររបស់គាត់ហើយពួកគេបានសុំឲ្យគាត់ស្នាក់នៅ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវចេញទៅក្រុងយេរូសាឡិម (១៨:១៩-២១)។ ពេលនេះ គាត់ត្រឡប់មកឯគេវិញ ហើយជជែកអំពី “រាជនគរនៃព្រះ” (ដែលជា ការប្រកាសអំពីព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះគ្រីស្ទ ដែលបានសម្រេចតាមសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះអំពីស្តេចមួយអង្គដែលសោយរាជ្យអស់កល្បជានិច្ច (១៨:៥, ១៨:១៩)។
លោកប៉ុលនិយាយដោយ “ក្លាហាន” ដោយព្រោះតែគាត់បានដឹងថាអាចនឹងមានការទាស់ទទឹងពី ពួកសាសន៍យូដាមួយចំនួនជាមួយនឹងសេចក្តីដែលគាត់បានប្រកាស (ដូចដែលលោកអ័ប៉ូឡូសបាននិយាយដោយក្លាហានទៅកាន់ពួកអ្នកក្រុងអេភេសូរពីមុនដែរ ១៨:២៦)។ យ៉ាងណាម៉ិញ ពេលដែល លោកប៉ុលកំពុងតែជជែកជាមួយគេនោះ មានសាសន៍យូដាជាច្រើននៅក្នុងក្រុងអេភេសូរ ដែលជា អ្នកបើកចិត្តគំនិតពីសេចក្តីដែលគាត់បានប្រកាស ហើយគាត់បានជជែកជាមួយពួកគេអស់រយៈពេលបីខែ។
លុះកាលអ្នកខ្លះកើតមានចិត្តរឹងទទឹង ហើយចចេស ព្រមទាំងនិយាយអាក្រក់ពីផ្លូវនោះ នៅមុខប្រជាជន នោះគាត់ក៏ថយចេញពីគេទៅ ញែកយកទាំងពួកសិស្សទៅផង រួចគាត់ជជែកពន្យល់ក្នុងសាលាបង្រៀនរបស់ទីរ៉ានុសជារាល់ថ្ងៃ
១៩:៩ នៅទីបំផុត មានសាសន៍យូដាមួយចំនួនដែលបដិសេធហើយនិយាយបង្ខូចពីសេចក្តីជំនឿរបស់ គ្រីស្ទាននោះបានជាលោកប៉ុលចាកចេញពីសាលាប្រជុំ “ហើយបាននាំយកពួកសិស្សទៅជាមួយគាត់”។ ការពិតដែលថាលោកប៉ុលបានបង្កើតសិស្សនៅក្នុងសាលាប្រជុំបង្ហាញថាមានពួកសាសន៍យូដាមួយចំនួនបានទទួលដំណឹងល្អដោយសេចក្តីជំនឿដែរ។
ក្រោយពេលចាកចេញពីសាលាប្រជុំហើយ លោកប៉ុលបានជួលសាលាបង្រៀនមួយពីបុរសម្នាក់ដែលមាន ឈ្មោះថា ទីរ៉ានុស។ លោកប៉ុលបានបង្រៀននៅទីនោះជារៀងរាល់ថ្ងៃក្នុងពេលថ្ងៃ (ចាប់ពីម៉ោង ១១ ព្រឹកដល់៤ល្ងា) នៅពេលដែលមនុស្សភាគច្រើនសម្រាកពីការងាររបស់គេ ហើយមានពេលទំនេរអាច មកស្តាប់គាត់បង្រៀន។
គាត់ធ្វើដូច្នោះ អស់២ឆ្នាំ ដល់ម៉្លេះបានជាអស់អ្នក ដែលនៅស្រុកអាស៊ី បានឮព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ទាំងសាសន៍យូដា នឹងសាសន៍ក្រេកផង
១៩:១០ រយៈពេលពីរឆ្នាំនេះគឺជាពេលវេលាដែលមានផលផ្លែខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងបេសកកម្មរបស់ លោកប៉ុល។ លោកបានសរសេរសំបុត្រទៅកាន់គ្រីស្ទាននៅក្រុងកូរិនថូសណោក្នុងពេលនេះ ហើយប្រាប់ពួកគេថា “ដ្បិតមានទ្វារយ៉ាងធំ ហើយស្រួលបានបើកចំហរឲ្យខ្ញុំ” (១ កូរិនថូស ១៦:៨-៩)។ នៅក្នុងពេលនេះ លោកប៉ុលបានប្រកាសដំណឹងល្អដោយគ្មានការបៀតបៀន ហើយលទ្ធផលពីការនេះ គឺថាទាំងពួកសាសន៍យូដានិងសាសន៍ក្រេកទាំងអស់ដែលរស់នៅក្នុងខេត្តអាស៊ីបានស្តាប់ឮ “ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់” គឺជា ដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវ ព្រះមែស្ស៊ីរបស់អ៊ីស្រាអែល និងជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់ពិភពលោក។
ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់នេះត្រូវបានប្រកាសពាសពេញខេត្តអាស៊ីដោយព្រោះតែមនុស្សបានចូលមកក្រុង អេភេសូរពីកន្លែងផ្សេងៗទៀតនៅក្នុងខេត្ត ហើយបានស្តាប់ឮលោកប៉ុលប្រកាសដំណឹងល្អ ហើយពួកគេបាននាំយកដំណឹងនោះទៅស្រុកកំណើតរបស់គេវិញ។ ហើយក៏ មានអ្នករួមការងារជាមួយនឹង ប៉ុល បាននាំយកដំណឹងល្អទៅប្រកាសនៅក្នុងក្រុងផ្សេងទៀតនៅខេត្តអាស៊ីដែរ។ ឧទាហរណ៍ អេប៉ាប្រាសបាននាំយកដំណឹងល្អទៅទីក្រុង កូឡូស ឡៅឌឺសេ ហេរ៉ាប៉ូលហើយបានតាំងពួកជំនុំជាច្រើន នៅទីនោះ (កូឡូស ១:៧-៨;២:១; ៤:១២-១៣)។ ពួកជំនុំទាំងប្រាំពីរ នៅក្នុងវិវរណៈ (អេភេសូរ ស្មឺណា ពើការម៉ុស ធាទេរ៉ា សើដេស ភីឡាដិលភា ឡៅឌីសេ)ក៏ជាពួកជំនុំដែលត្រូងបានតាំងឡើងនៅក្នុង ពេលនេះផងដែរ។
ហើយព្រះទ្រង់ធ្វើការឫទ្ធិបារមីយ៉ាងប្លែកៗ ដោយសារដៃប៉ុល ដល់ម៉្លេះបានជាគេគ្រាន់តែយកកន្សែង ឬក្រមា ពីខ្លួនគាត់ ទៅដាក់លើមនុស្សមានជំងឺ នោះគេក៏បានជា ហើយមានអារក្សអសោចិ៍ចេញពីមនុស្សដែរ។
១៩:១១-១២ នៅក្នុងពេលនេះ ព្រះបានធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងវិសេសដោយសារលោកប៉ុល។ នៅពេលដែលលោកប៉ុលធ្វើត្រសាល គាត់បានពាក់ក្រមាហើយប្រើកន្សែងដើម្បីជូតញើសរបស់គាត់ចេញ។ មនុស្សជាច្រើនបានយកកន្សែងនិងក្រមាទាំងនេះទៅដាក់លើពួកអ្នកឈឺហើយពួកគេក៏បានជា ហើយអស់អ្នកដែលមានអារក្សអាសោចិ៍ត្រូវបានប្រោសឲ្យរួចដែរ។
ការនេះរំលឹកដល់យើងទាំងអស់គ្នាពីស្រ្តីដែលមានជំងឺធ្លាក់ឈាមជាយព្រះពស្ត្រព្រះយេស៊ូវ ហើយត្រូវបានជាពីជំងឺមួយរំពេច (លូកា ៨:៤៤)។
ការអស្ចារ្យទាំងនេះគឺមិនមែនដោយព្រោះតែសម្លៀកបំពាក់របស់លោកប៉ុលមានអំណាចនោះឡើយ ប៉ុន្តែដោយព្រោះតែព្រះបានទតឃើញថាមនុស្សមានជំនឿ ហើយព្រះអង្គបានប្រោសគេឲ្យបានជា។ ព្រះបានធ្វើការដោយសារលោកប៉ុលដើម្បីបញ្ជាក់ដល់មនុស្ស ទាំងនោះថាគាត់គឺជាសាវ័ក ហើយបង្ហាញពីការអនុញ្ញាតរបស់ព្រះអង្គចំពោះអំណាចក្នុងព័ន្ធកិច្ច និងសេចក្តីប្រកាសរបស់លោកប៉ុល (២ កូរិនថូស ១២:១២)។
រីឯមានមនុស្សសាសន៍យូដាខ្លះ ជាគ្រូមន្តអាគម ដែលដើរចុះឡើង គេក៏ចាប់តាំងអំពាវនាវ ដល់ព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ពីលើមនុស្សដែលមានអារក្សអសោចិ៍ចូលថា អញបង្គាប់ឯង ដោយនូវព្រះយេស៊ូវ ដែលប៉ុលប្រកាសប្រាប់នោះ 14ក្នុងពួកមនុស្សដែលធ្វើដូច្នោះ មាន៧នាក់ ជាកូននៃសាសន៍យូដាម្នាក់ ដែលធ្វើជាសង្គ្រាជឈ្មោះស្កេវ៉ា
១៩:១៣-១៤ ស្កេវ៉ាគឺជា សាសន៍យូដាម្នាក់ ហើយជាមេលើពួកសង្ឃម្នាក់នៅក្រុងអេភេសូ។ គាត់មានកូនប្រុសប្រាំពីរនាក់ដែលមិនបានជឿលើដំណឹងល្អដែលលោកប៉ុលប្រកាសនោះឡើយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញពីព្រះចេស្តានៃព្រះដែលបានធ្វើការដោយសារដៃប៉ុលនោះ ពួកគេបានព្យាយាមប្រើព្រះនាមព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងការបណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់ដែរ។
តែអារក្សអសោចិ៍ឆ្លើយទៅគេថា យើងស្គាល់ព្រះយេស៊ូវហើយ ក៏ស្គាល់ប៉ុលបន្តិចបន្តួចដែរ តែឯឯងរាល់គ្នា តើជាអ្នកណាវិញ
១៩:១៥ នៅពេលដែលកូនទាំងប្រាំពីរនាក់របស់ស្កេវ៉ាព្យាយាមបណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់នោះ វាបានសួរថា “តើឯងជាអ្នកណា?” ការនេះបង្ហាញដល់យើងទាំងអស់គ្នាពីអត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគ្រូបណ្តេញខ្មោច គឺសំខាន់ណាស់នៅក្នុងពិភពខាងព្រលឹងវិញ្ញាណ។ នៅក្នុងដំណឹងល្អទាំងបួន យើងអានពីរបៀបដែលព្រះយេស៊ូវមានអំណាចក្នុងការបណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់ ដោយព្រោះតែព្រះអង្គគឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ (ម៉ាថាយ ៨:២៨-២៩; ម៉ាកុស ១:២៤)។ លោកប៉ុលមានអំណាចនៅក្នុងការបណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់ដោយព្រោះតែព្រះកំពុងតែធ្វើការដោយសារដៃគាត់ (ខ១១)។ ប៉ុន្តែវិញ្ញាណអាក្រក់មិនស្គាល់កូនៗរបស់ស្កេវ៉ាវនោះឡើយ។ ពួកគេមិនមែនជាដំណាងរបស់ព្រះយេស៊ូវដូច្នេះហើយពួកគេគ្មានអំណាចខាងព្រលឹងវិញ្ញាណនោះឡើយ។
អំណាចខាងព្រលឹងវិញ្ញាណពិតប្រាកដមិនមែនបានមកដោយសារតែគ្រឿងមន្តអាគមឬដោយមន្តអាគមណាមួយឡើយ។ អំណាចខាងព្រលឹងវិញ្ញាណពិតប្រាកដគឺបានមកពីព្រះយេស៊ូវ។ ហេតុផលដែលលោកប៉ុល អាចបណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់បានគឺដោយព្រោះតែព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះអម្ចាស់របស់លោកប៉ុល ហើយក្នុងនាមជាបាវបម្រើរបស់ព្រះយេស៊ូវគាត់បណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់នៅក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ។ វិញ្ញាណអាក្រក់ស្តាប់តាមដោយព្រោះតែពួកវាស្គាល់ព្រះចេស្តារបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ការនេះនៅតែជា ការពិតក្នុងពេលសព្វថ្ងៃនេះ។ ព្រះចេស្តានៃព្រះយេស៊ូវអាចបណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់ ចេញក្នុងគ្រប់ ពេលវេលាទាំងអស់។
រួចមនុស្សដែលមានអារក្សអសោចិ៍ចូលក៏ស្ទុះទៅលើគេ ទាំងបង្គ្រប ហើយឈ្នះគេ ដល់ម៉្លេះបានជាគេរត់ចេញពីផ្ទះនោះទាំងអាក្រាត ហើយមានរបួសផង
១៩:១៦ វិញ្ញាណអាក្រក់ដែលនៅក្នុងមនុស្សនោះគឺមានកម្លាំងជាងកូនរបស់ស្កេវ៉ាទាំងប្រាំពីរនាក់។ ដោយអំណាចរបស់វិញ្ញាណអាក្រក់នោះ មនុស្សនោះបានយកឈ្នះពួកគេហើយពួកគេបានមានរបួស ហើយរត់ចេញពីផ្ទះទាំងប្រញាប់ ដែលបានធ្វើរបូតសំលៀកបំពាក់របស់គេដែលបានរហែកនោះ ថែមទៀត។
ឯអស់មនុស្សនៅក្រុងអេភេសូរ ទាំងសាសន៍យូដា នឹងសាសន៍ក្រេកផង បានដឹងរឿងនោះ ក៏កើតមានចិត្តភ័យខ្លាចទាំងអស់គ្នា ហើយព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវក៏បានថ្កើងឡើង
១៩:១៧ នៅពេលដែលពួកសាសន៍យូដានិងសាសន៍ក្រេកដែលរស់នៅក្នុងក្រុងអេភេសូបានឮពីការ ដែលកើតមានឡើងនោះពួកគេមានការភ័យខ្លាច។ ពួកគេបានដឹងថាវិញ្ញាណអាក្រក់មានអំណាច ហើយអាចនឹងវាយប្រហារពួកគេដូចគ្នាដែរ។ ប៉ុន្តែពួកគេក៏បានដឹងថាព្រះយេស៊ូវមានព្រះចេស្តា លើសជាងវិញ្ញាណអាក្រក់ទៅទៀត។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេបានសរសើរដំកើងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ដោយព្រោះតែពួកគេបានដឹងថាព្រះអង្គមានអំណាចព្រះចេស្តាដ៏វិសេស។ ការពិតដែលថា ព្រះនាមព្រះយេស៊ូវបាន “ថ្កើងឡើង” បង្ហាញថាមានការផ្លាស់ប្រែជាច្រើន ដែលកើតមានឡើង ក្នុងចំណោមពួកសាសន៍យូដានិងសាសន៍ក្រេកដែលនៅក្នុងទីក្រុងនោះ។
មានមនុស្សជាច្រើនដែលបានជឿ គេមកលន់តួ ព្រមទាំងសំដែងប្រាប់ពីការដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្តផង
១៩:១៨ ដោយសារព័ន្ធកិច្ចររបស់ព្រះយេស៊ូវ យើងបានរៀនថាការឆ្លើយតបយ៉ាងត្រឹមត្រូវចំពោះការ ដែលបានឃើញព្រះចេស្តានៃព្រះដែលធ្វើការនោះគឺជា ការផ្ប្រែចិត្ត (លូកា ១០:១៣)។ ការផ្ប្រែចិត្តគេជាការផ្លាស់ប្តូរគំនិត និងចិត្តដែលដឹកនាំទៅកាន់ការផ្លាស់ប្រែគោលដៅនៅក្នុងជីវិត។ វាគឺជាការផ្លាស់ប្រែចេញពីអំពើបាប ហើយបែរមករកព្រះ។
ព្រះចេស្តានៃព្រះត្រូវបានបង្ហាញដោយការអស្ចារ្យដែលបានកើតមានឡើងនៅក្នុងក្រុងអេភេសូហើយការនេះបានធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនបានទទួលជឿលើព្រះយេស៊ូវហើយឲ្យមានការផ្លាស់ប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់គេដែលទុកចិត្តលើមន្តអាគមនិងជំនឿផ្សេងៗ (ខ១៧-២០)។ កាលពីមុន ពួកគេមិនបានស្គាល់ព្រះយេស៊ូវទេ ហើយបានទុកចិត្តលើមន្តអាគម។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ពួកគេបានដឹងថាការទុកចិត្តរបស់ពួកគេលើមន្តអាគមនោះមិនមែនជាការល្អទេ ដូច្នេះហើយជំហានដំបូងនោះគឺជាការផ្លាស់ប្រែចិត្តរបស់ពួកគេនោះគឺជាសារភាពនិងប្រកាសប្រាប់ពីការមន្តអាគមរបស់ពួកគេ។ ការប្រកាសប្រាប់ពីមន្តអាគមរបស់គេនោះគឺសំខាន់ណាស់ នៅពេលដែលមនុស្សជាច្រើនជឿថាគន្លឹះសំខាន់នៃមន្តអាគមស័ក្តិសិទ្ធគឺជាការអាថ៌កំបាំងនៃវិជ្ជាអាថ៌កំបាំង។ នៅពេលដែលវិជ្ជាទាំងនោះត្រូវបានប្រកាសជាសាធារណៈនោះ គឺត្រូវបានរាប់ថាគ្មានអំណាចតទៅទៀតឡើយ។
ឯមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តវិជ្ជាប្លែកៗនោះ ក៏មានច្រើននាក់បានយកក្បួនដំរារបស់ខ្លួន មកដុតចោលនៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងអស់គ្នា គេបានគិតថ្លៃក្បួនទាំងនោះមើល ឃើញមានដំឡៃអស់៥ម៉ឺនរៀល
១៩:១៩ ជំហានទីពីរនៃការប្រែចិត្តនោះគឺជានាំយកក្បួនដំរាមន្តអាគមរបស់ពួកគេ ហើយដុតបំផ្លាញ ចោល។ ពួកគេបានធ្វើការនេះជាសាធារណៈដើម្បីឲ្យគ្រប់គ្នាបានដឹងថា ពួកគេបានប្រែចិត្តចេញពី អំពើបាបរបស់គេ ដែលបានទុកចិត្តលើមន្តអាគមហើយបានចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មីនៅក្នុងសេចក្តីជំនឿលើ ព្រះយេស៊ូវហើយ។ ការដែលដុតក្បួនដំរា បញ្ចាក់ថាការប្រែរបស់ពួកគេគឺធ្វើឡើងដោយភាពស្មោះត្រង់ (សូមមើលការបកស្រាយ ២:៣៨)។ ពួកគេអាចលក់ក្បួនដំរាទាំងនោះហើយទទួលបានប្រាក់ជាច្រើន ប៉ុន្តែពួកគេបានដុតក្បួនទាំងនោះវិញដើម្បីប្រាកដថាគ្មានអ្នកណាផ្សេងទៀតប្រើប្រាស់ហើយទទួលការឈឺចាប់ឬត្រូវបញ្ឆោតដោយការទាំងនោះឡើយ។
តម្លៃនៃក្បួនដំរាទាំងនោះមានតម្លៃ ប្រាំម៉ឺន ប្រាក់ ដែលជាចំនួនប្រាក់ឈ្នួលចំនួនប្រាំម៉ឺនថ្ងៃ (១៣៧ឆ្នាំ) នៃថ្លៃឈ្នួលធ្វើការរបស់មនុស្សម្នាក់។ តម្លៃដ៏ថ្លៃនៃក្បួនដំរាទាំងនេះបង្ហាញថាមន្តអាគមគឺមាន ភាពល្បីល្បាញយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងក្រុងអេភេសូ ហើយថាមានមនុស្សរាប់ពាន់នាក់បានប្រែចិត្ត ហើយបានមានសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ។
គឺយ៉ាងដូច្នោះឯង ដែលព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានចំរើនកើនឡើង ហើយបានឈ្នះដោយអំណាច។
១៩:២០ ខនេះសង្ខេបពីចំនុចសសំខាន់នៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ: ការរីករំរើននៃដំណឹងល្អដែលមិនអាច បញ្ឈប់បាន។ ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានបង្កើតផលផ្លែគ្រាដែលមនុស្សឆ្លើយតបដោយសេចក្តីជំនឿ លើព្រះយេស៊ូវនៅពេលដែលពួកគេបានស្តាប់ឮដំណឹងល្អពីការប្រកាសរបស់ប៉ុល។
ក្រោយការទាំងនោះមក ប៉ុលគិតសំរេចក្នុងចិត្តថាកាលណាបានដើរកាត់ស្រុកម៉ាសេដូន នឹងស្រុកអាខៃហើយ នោះគាត់នឹងទៅឯក្រុងយេរូសាឡិម ក៏និយាយថា ក្រោយដែលខ្ញុំបានទៅឯណោះហើយ នោះត្រូវឲ្យខ្ញុំទៅមើលក្រុងរ៉ូមដែរ
១៩:២១ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានដឹកនាំលោកប៉ុលឲ្យវិលត្រឡប់ទៅស្រុកម៉ាសេដូននិងស្រុកអាខៃ ដើម្បីឲ្យបានទៅសួរសុខទុក្ខពួកជំនុំដែលគាត់បានតាំងឡើងនៅក្នុងក្រុងភីលីព ថែស្សាឡូនីច បេរា អាថែន និងក្រុងកូរិនថូស។ ក្រោយនោះមក លោកប៉ុលនឹងទៅទីក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីនាំយកប្រាក់ ដែលគាត់បានប្រមូលបានសម្រាប់ពួកគ្រីស្ទានក្រីក្រនៅទីនោះ(២៤:១៧; រ៉ូម ១៥:២៥-៣១; ១ កូរិនថូស ១៦:១-៣; ២ កូរិនថូស ៨-៩)។ ប៉ុលក៏បានដឹងថាបំណងព្រះទ័យព្រះនោះគឺឲ្យគាត់ត្រូវទៅទីក្រុងរ៉ូម ហើយការនោះគឺជាចំនុចសំខាន់នៅ ក្នុងប៉ុន្មានជំពូកចុងក្រោយក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ (២០:២៣, ២១:១១-១៣, ២៣:១១, ២៧:២៣-២៥)។
គាត់ចាត់អ្នកជំនួយគាត់២នាក់ គឺធីម៉ូថេ នឹងអេរ៉ាស្ទុស ឲ្យទៅស្រុកម៉ាសេដូន តែខ្លួនគាត់ស្នាក់នៅក្នុងស្រុកអាស៊ីបន្តិចទៀត។
១៩:២២ នៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ យើងបានឃើញថាជាទូទៅតែងតែចាត់ឲ្យមានគ្រីស្ទានជាគូ ឲ្យចេញទៅធ្វើបេសកកម្មដើម្បីឲ្យពួកគេអាចជួយគ្នាបាន (៩:៣៨, ១១:៣០, ១៥:២៧, ១៥:៣៩-៤០)។ ដូច្នេះហើយលោកប៉ុលចាត់ធីម៉ូថេ (១៦:១-៥) និង អេរ៉ាស្ទុស (រ៉ូម ១៦:២៣; ២ ធីម៉ូថេ ៤:២០) ឲ្យទៅស្រុកម៉ាសេដូនជាមុនដើម្បីឲ្យបានរៀបចំពួកជំនុំសម្រាប់ការមកដល់របស់លោកប៉ុល។
នៅគ្រានោះ កើតមានវឹកវរជាធំ ពីដំណើរផ្លូវនោះ
១៩:២៣ ពេលនោះគឺជានិទាឃរដូវនៅក្នុងឆ្នាំ ៥៤ គ,ស, លោកប៉ុលបានគ្រោងនឹងចាកចេញពីក្រុងអេភេសូរ ក្រោយ ការបំពេញបេសកកម្មដែលមានផលផ្លែជាច្រើនក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនៅទីនោះ (២០:១)។ ក្រោយមកការវឹកវរបានកើតមានឡើង ដែលបង្ករឡើងដោយមនុស្សម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ដេមេទ្រាស ដែលទាស់ជាមួយនឹងសេចក្តីជំនឿគ្រីស្ទាន (“ដំណើរផ្លូវ”)។
ដ្បិតមានមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះដេមេទ្រាស ជាជាងប្រាក់ ដែលធ្វើអាស្រមព្រះឌីអានពីប្រាក់ គាត់ជួយដល់ពួកជាងទាំងប៉ុន្មាន ឲ្យបានកំរៃជាច្រើន
១៩:២៤ ការថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយរបស់រ៉ូម៉ាំងឌីអានគឺមានពាសពេញចក្រភពរ៉ូម៉ាំង ហើយជារៀងរាល់ឆ្នាំទីក្រុង អេភេសូរមានពិធីបុណ្យមួយដែលជាការគោរពដល់ព្រះនោះ។ ពិធីបុណ្យនេះគឺត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅក្នុងវិហារដ៍ធំ នៅក្នុងក្រុងអេភេសូរ។ នៅកណ្តាលវិហារនោះគឺជារូបសំណាករបស់ព្រះឌីអាន (ខ៣៥) ដែលមនុស្សជាច្រើនគិតថា នោះជាការចាត់មកពីសេយូស (ព្រះក្លែងក្លាយរបស់ក្រេក)។ ពួកជាងប្រាក់បានធ្វើអាស្រមតូចៗ ដែលជាដំណាងឲ្យវិហាររបស់ឌីអាន ហើយបានលក់នៅទីនោះ ដល់ពួកអ្នកដែលថ្វាយបង្គំព្រះនោះ។
កាលគាត់បានប្រមូលគេ ព្រមទាំងពួកអ្នកដែលមានរបរដូចគ្នាទាំងប៉ុន្មានមក នោះគាត់និយាយថា អ្នករាល់គ្នាអើយ អ្នកដឹងថា យើងបានផលចំណេញពីរបរនេះមក
១៩:២៥ ហេតុដែលដេមេទ្រាសទាស់ជាមួយនឹងលោកប៉ុលនោះគឺដោយភាពលោភលន់។ ដេមេទ្រាស និងពួកជាងប្រាក់ផ្សេងទៀតទទួលបានប្រាក់កម្រៃពីការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ ប៉ុន្តែពេលដែកលោកប៉ុលប្រកាស ដំណឹងល្អនោះ មនុស្សជាច្រើនបានជឿលើព្រះយេស៊ូវ ហើយឈប់ថ្វាយបង្គំព្រះឌីអាន និងឈប់ទិញរូបសំណាក វិហារទាំងនោះ។ ដូច្នេះហើយ ហេតុដែលដេមេទ្រាសចង់បញ្ឈប់លោកប៉ុលពីការប្រកាសដំណឹងល្អដោយព្រោះតែ ផលកម្រៃរបស់គាត់កំពុងតែត្រូវបានថមថយចុះ។ សូមចំណាំពីការដែលលោកលូកាតែងតែកត់ត្រាពីសេចក្តីស្រឡាញ់ ចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិតែងតែបង្ខាំងមនុស្សមិនឲ្យឆ្លើយតបបានត្រឹមត្រូវចំពោះព្រះ និងអ្នកប្រកាសដំណឹងរបស់ព្រះអង្គ (លូកា ១៦:១-១៤; កិច្ចការ ១:១៧-២០,៥:១-១, ៨:២០-២២, ១៦:១៦-១៨)។
អ្នកក៏ឃើញ ហើយឮថា ឈ្មោះប៉ុលនេះបានបញ្ចុះបញ្ចូល ព្រមទាំងបង្វែរមនុស្សសន្ធឹកទៅហើយ មិនត្រឹមតែនៅអេភេសូរប៉ុណ្ណេះ គឺស្ទើរតែនឹងគ្រប់សព្វនៅស្រុកអាស៊ីផង ដោយពាក្យថាអស់ទាំងព្រះដែលដៃមនុស្សធ្វើ នោះមិនមែនជាព្រះទេ
១៩:២៦ លោកប៉ុលបានបង្រៀនថា “ព្រះដែលមនុស្សធ្វើដោយដៃនោះមិនមែនជាព្រះទេ” ហើយការនេះបានធ្វើឲ្យ “មនុស្សជាច្រើនសន្ធឹក” ប្រែចេញពីការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ ការនេះបង្ហាញពីឥទ្ធិពលនៃកិច្ចការរបស់លោកប៉ុល ដែលធ្វើនៅក្នុងដំបន់នោះ។ លោកប៉ុលមិនមានទ្រព្យសម្បត្តិឬអំណាចខាងនយោបាយឡើយ ប៉ុន្តែគាត់បានមាន ឥទ្ធិពល “ស្ទើរតែពេញស្រុកអាស៊ី” ដោយការប្រកាសដំណឹងល្អរបស់គាត់។ ដោយសារបេសកកម្មរបស់លោកប៉ុល នៅក្រុងអេភេសូ ដំណឹងល្អត្រូវបានប្រកាសពាសពេញខេត្តអាស៊ី ហើយមានមនុស្សជាច្រើនបានជឿលើព្រះយេស៊ូវ ហើយក៏មានពួកជំនុំជាច្រើនត្រូវបានតាំងឡើងផងដែរ។
ដូច្នេះ មានអន្តរាយកើតដល់យើង មិនត្រឹមតែសមាគមនេះ ដោយគេលែងរាប់អានប៉ុណ្ណោះ គឺក្រែងគេលែងទាំងគោរពប្រតិបត្តិ ដល់ព្រះវិហាររបស់ព្រះឌីអានដ៏ធំថែមទៀតផង រួចសិរីល្អនៃព្រះរបស់យើង ដែលគ្រប់ស្រុកអាស៊ី នឹងលោកីយទាំងមូលក៏ថ្វាយបង្គំ នឹងត្រូវសាបសូន្យទៅ
១៩:២៧ ហេតុដែលដេមេទ្រាសទាស់ជាមួយនឹងសេចក្តីជំនឿគ្រីស្ទានគឺដោយព្រោះតែភាពលោភលន់របស់គាត់។ ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យបានមនុស្សជាច្រើនទាស់ប្រឆាំងជាមួយប៉ុលនោះ គាត់បាននិយាយថាការប្រកាសរបស់លោកប៉ុល នឹងបំផ្លាញកិត្តិនាម និងប្រជាប្រិយភាពនៃព្រះវិហាររបស់ពួកគេ ហើយនិងព្រះរបស់ពួកគេផងដែរ។ គាត់បានព្យាយាមធ្វើឲ្យមានភាពវឹកវរដោយនាំមនុស្សជាច្រើនឲ្យមានការប្តេជ្ញាចំពោះព្រះឌីអាន ដោយព្រោះតែ ការនេះនឹងនាំឲ្យមានកម្រៃជាច្រើនសម្រាប់គាត់ ហើយនឹងមានការទាស់ជាខ្លាំងចំពោះលោកប៉ុល។
កាលគេឮសេចក្ដីនោះហើយ គេក៏មានពេញដោយសេចក្ដីកំហឹង ហើយស្រែកប្រកាសថា ព្រះឌីអាននៃពួកក្រុងអេភេសូរយើង ទ្រង់ធំវិសេស នោះក៏កើតមានវឹកវរពេញក្នុងក្រុង គេស្រុះចិត្តគ្នាចាប់កន្ត្រាក់កៃយុស នឹងអើរីស្តាក ជាអ្នកស្រុកម៉ាសេដូន ដែលដើរដំណើរជាមួយនឹងប៉ុល នាំម្នីម្នាចូលទៅក្នុងរោងជំនុំ
១៩:២៨-២៩ ពួកជាងប្រាក់ចាប់ផ្តើមស្រែកជាខ្លាំងថា “ព្រះឌីអានរបស់ពួកក្រុងអេភេសូរយើង ទ្រង់ធំវិសេស!”។ ពួកគេបានចាប់បង្ខាំងមនុស្សពីរនាក់ដែលបានដើរជាមួយនឹងលោកប៉ុល (២០:៤, ២៧:២)។ ការនេះបង្ហាញថា ការទាស់ប្រឆាំងនោះមិនមែនត្រឹមតែជាមួយលោកប៉ុលតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការគំរាមកំហែងដល់ពួកជំនុំ នៅក្រុងអេភេសូរទាំងមូលហើយជាការព្យាយាមបញ្ឈប់ការប្រកាសដំណឹងល្អនៅក្នុងដំបន់នោះផងដែរ។ ពួកគេបានប្រញាប់ចូលទៅក្នុងរោងជំនុំ គឺជាអគារសាធារណៈដ៏ធំនៅក្នុងក្រុងអេភេសូរ ហើយហ្វូងមនុស្សបានដើរតាម និងប្រជុំគ្នានៅទីនោះ។
ឯប៉ុល គាត់គិតចូលទៅឯបណ្តាជនដែរ តែពួកសិស្សមិនព្រមឲ្យទៅទេ
១៩:៣០ យើងបានឃើញពីភាពក្លាហានរបស់លោកប៉ុលដែលថានៅពេលដែលគាត់បានឮពីអ្វីដែល កើតមានឡើងនោះ គាត់ចង់ចូលទៅរោងជំនុំដើម្បីនឹងនិយាយជាមួយហ្វូងមនុស្ស។ គាត់មិនមានការភ័យខ្លាច ចំពោះការទាស់ប្រឆាំងនោះឡើយ ប៉ុន្តែគាត់បានឃើញថានោះគឺជាឳកាសនៅក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អវិញ។ យ៉ាងណាម៉ិញ ពួកគ្រីស្ទាននៅក្រុងអេភេសូបានឃើញពីគ្រោះថ្នាក់ចំពោះលោកប៉ុលក្នុងការដែលព្យាយាម និយាយជាមួយនឹងហ្វូងមនុស្សដែលមានកំហឹងហើយបានបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់មិនឲ្យធ្វើការនោះឡើយ។
ហើយមានពួកចៅហ្វាយនៅស្រុកអាស៊ីខ្លះដែលស្រឡាញ់គាត់ ក៏ចាត់គេមកអង្វរថា សូមកុំឲ្យចូលទៅក្នុងរោងជំនុំនោះឡើយ
១៩:៣១ ពួក “ចៅហ្វាយនៅស្រុកអាស៊ី” គឺជាសាសន៍រ៉ូម៉ាំងដែលមកពីគ្រួសារដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិបំផុត នៅក្នុងខេត្តអាស៊ី។ តួរនាទីរបស់ពួកគេគឺជាតំណាងហើយបង្ហាញពីការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះផលប្រយោជន៍ និងគុណតម្លៃរបស់រ៉ូមហើយនឹងជាតិសាសន៍រ៉ូមនៅក្នុងដំបន់។ ពិតជាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ដែលពួកគេបានរាប់លោកប៉ុលថាជា មិត្តសម្លាញ់។ ការនេះបង្ហាញថាលោកប៉ុលត្រូវបានគេគោរពដោយមនុស្ស ដែលមានអំណាច និងឥទ្ធិពលទាំងនេះដែលពួកគេមិនបានរាប់ថាសេចក្តីប្រកាសរបស់លោកប៉ុលនោះ គឺជាទោសឧក្រិដ្ឋនោះឡើយ។
ពួកចៅហ្វាយនៅស្រុកអាស៊ីបានចាត់គេឲ្យទៅប្រាប់លោកប៉ុលកុំឲ្យគាត់ចូលទៅរោងជំនុំឡើយ។ ពួកគេចង់ ការពារលោកប៉ុល ហើយពួកគេដឹងថាប្រសិនបើគាត់ (ជាសាសន៍រ៉ូម) ត្រូវបានសម្លាប់ដោយហ្វូងមនុស្សនោះ ទីក្រុងអេភេសូរ ហើយនឹងពួកចៅហ្វាយទាំងអស់នឹងត្រូវដាក់ទោសដោយដំណាងជាតិរ៉ូមជាមិនខាន។
ឯបណ្តាជន ខ្លះស្រែកយ៉ាងនេះ ខ្លះស្រែកយ៉ាងនោះ ដ្បិតមនុស្សក្នុងចំណោមនោះ កំពុងជ្រួលជ្រើមជាខ្លាំង ច្រើនមិនដឹងជាគេប្រជុំគ្នាដោយហេតុអ្វីផង
១៩:៣២ នៅក្នុងរោងជំនុំ មានការភាន់ច្រឡំយ៉ាងខ្លាំង។ មានមនុស្សជាច្រើននាំគ្នាស្រែកពីនេះពីនោះ ហើយមនុស្ស ភាគច្រើននៅក្នុងហ្វូងមនុស្សមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីនោះឡើយ។
ពួកសាសន៍យូដាក៏ច្រានអ័លេក្សានត្រុសចេញពីហ្វូងមនុស្សទៅខាងមុខ គាត់ក៏ធ្វើគ្រឿងសំគាល់នឹងដៃ ចង់ដោះសានឹងបណ្តាមនុស្ស
១៩:៣៣ នៅទីបំផុត ពួកសាសន៍យូដាបានសូមឲ្យមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះអ័លេក្សានត្រុសនិយាយទៅកាន់ហ្វូងមនុស្ស។ អេលេក្សានត្រុសគឺជាដំណាងសាសន៍យូដាម្នាក់ ដែលចង់បញ្ជាក់ថា ពួកសាសន៍យូដាមិនមានទាក់ទងជាមួយនឹង គ្រីស្ទានបេសកចននោះឡើយ ដើម្បីកុំឲ្យពួកសាសន៍យូដានៅក្នុងក្រុងអេភេសូត្រូវបៀតបៀន។
កាលគេបានដឹងថា គាត់ជាសាសន៍យូដា គេក៏ស្រែកឡើងព្រមគ្នាចំនួនប្រហែលជា២ម៉ោងថា ព្រះឌីអាននៃពួកក្រុងអេភេសូរយើង ទ្រង់ធំវិសេស
១៩:៣៤ ប៉ុន្តែហ្វូងមនុស្សមិនព្រមស្តាប់គាត់នោះឡើយដោយព្រោះតែគេបានដឹងថាសាសន៍យូដាមិនថ្វាយ បង្គំព្រះឌីអាន។ តែពួកហ្វូងមនុស្សបានស្រែកសរសើរដល់ព្រះឌីអានអស់ប្រហែលជាពីរម៉ោងទៅវិញ។
កាលលោកភូឈួយបានធ្វើបង្អន់ដល់ហ្វូងមនុស្ស នោះក៏និយាយថា នែ ពួកក្រុងអេភេសូរអើយ តើមានអ្នកឯណាដែលមិនដឹងថា ពួកអ្នកនៅក្រុងនេះ ជាអ្នកថែរក្សាព្រះវិហារនៃព្រះឌីអានដ៏ធំ ដែលធ្លាក់មកពីព្រះសេយូសនោះ ដូច្នេះ ដែលសេចក្ដីនោះជាពិតហើយ នោះគួរតែឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើដោយស្រួលទៅចុះ មិនត្រូវឲ្យធ្វើដោយរលះរលាំងដូច្នេះឡើយ
១៩:៣៥-៣៥ “លោកភូឈួយ” គឺជាអ្នកធំដែលមិនមែនជាមន្ត្រីរបស់រ៉ូម៉ាំងនៅក្នុងទីក្រុង។ គាត់ត្រូវបានជ្រើសរើស ដោយប្រជាជន ប៉ុន្តែគាត់ក៏នៅក្រោមអំណាចរបស់ដំណាងជាតិរ៉ូមហើយក៏មានភារកិច្ចនៅក្នុងការថែរក្សា សេចក្តីសុខសាន្តនៅក្នុងទីក្រុងដែរ។ គាត់បានធ្វើឲ្យពួកជំនុំទាំងអស់បានស្ងប់ស្ងាត់ដោយការប្រាប់ពួកគេថា អ្នករាល់គ្នាដឹងហើយថាក្រុងអេភេសូរ គឺជាទីតាំងនៃការថ្វាយបង្គំព្រះឌីអានដ៏ធំ ដូច្នេះហើយ គ្មានហេតុផលដែលពួកគេត្រូវបង្ករឲ្យមានភាពចលាចលនោះឡើយ។
អ្នករាល់គ្នាបាននាំមនុស្សទាំងនេះមក ដែលមិនមែនជាចោរលួចវិហារ ឬប្រមាថដល់ព្រះនៃអ្នករាល់គ្នាទេ
១៩:៣៧ លោកភូឈួយបានបញ្ជាក់ថា កៃយុសនិង អើរីស្តាកជាមនុស្សឥតកំហុសហើយមិនបានល្មើស នឹងច្បាប់ណាមួយឡើយ។ ជាថ្មីម្តងទៀត លោកលូកាកត់ត្រាថារដ្ឋអំណាចនៅក្នុងទីក្រុងទទួលស្គាល់ថា ពួកគ្រីស្ទានគឺជាប្រជារាស្រ្តល្អដែលមិនបានល្មើសនឹងច្បាប់ណាមួយហើយមិនមែនជាសត្រូវរបស់រ៉ូមនោះឡើយ។ សូមនឹកចាំថា លោកប៉ុលបានទទួលការយល់ព្រមពីពួកចៅហ្វាយក្រុងនៅក្នុងក្រុងភីលីព (១៦:៣៥-៤០) និងនៅក្រុងកូរិនថូស (១៨:១២-១៧) ហើយគាត់នឹងទទួលការយល់ព្រមម្តងទៀតក្រោយពេលដែល គាត់ត្រូវចាប់ខ្លួននៅក្រុងយេរូសាឡិមដែរ។
ដូច្នេះ បើសិនជាដេមេទ្រាស នឹងពួកជាងដែលមកជាមួយគ្នានេះ មានរឿងអ្វីនឹងអ្នកណា នោះមានទីសំរាប់ជំនុំជំរះក្តីស្រាប់ ហើយមានទាំងពួកចៅក្រមផង ត្រូវឲ្យគេប្តឹងប្តល់គ្នាទៅចុះ តែបើអ្នករាល់គ្នាចង់សួរពីដំណើរណាទៀត នោះត្រូវតែបានសំរេចក្នុងជំនុំ ដែលប្រជុំតាមច្បាប់វិញ
១៩:៣៨-៣៩ លោកភូឈួយប្រាប់ដល់ហ្វូងមនុស្សថាប្រសិនបើគេចង់ប្តឹងប្តល់ទាស់នឹងពួកគ្រីស្ទាន ឲ្យបានស្របច្បាប់នោះ សាលាកាត់ក្តីគឺបើកទ្វារស្រាប់ ហើយមានពួកចៅក្រមរ៉ូម៉ាំងដែលអាចនឹងស្តាប់រឿងក្តី ថែមទៀត។ ក៏មានច្បាប់ទម្លាប់របស់អង្គជំនុំរបស់ទីក្រុងដែលតែងតែប្រជុំគ្នាបីដងជារៀងរាល់ខែដើម្បីនឹងដោះស្រាយ ជម្លោះផងដែរ។ ដូច្នេះហើយ បណ្តឹងរបស់ដេមេទ្រាសគួរតែបានដោះស្រាយតាមផ្លូវច្បាប់នៅទីនោះ មិនមែនដោយការធ្វើឲ្យមានភាពវឹកវរយ៉ាងធំនៅក្នុងទីក្រុងនោះឡើយ។
ដ្បិតខ្លាចក្រែងយើងត្រូវទោសជាពួកបះបោរ ដោយព្រោះរឿងដែលកើតមកនៅថ្ងៃនេះ ដ្បិតគ្មានហេតុណាមួយ ដែលយើងអាចនឹងដោះសាពីការប្រជុំនេះបានទេ
១៩:៤០ លោកភូឈួយបានស្តីបន្ទោសដល់ហ្វូងមនុស្សយ៉ាងត្រឹមត្រូវនៅក្នុងការបង្ករឲ្យមានភាពចលាចល និងគំរាមពួកគេថាពួកគេអាចនឹងត្រូវទទួលទោសពីរ៉ូមដោយព្រោះតែទង្វើរ របស់ពួកគេ។ ជាថ្មីទៀត លោកលូកាបានកត់ត្រាពីទង្វើរល្មើសច្បាប់ដែលមិនមែនជាទង្វើររបស់ពួកគ្រីស្ទាននោះឡើយ ប៉ុន្តែដោយពួកមនុស្សដែលទាស់នឹងពួកគ្រីស្ទានទៅវិញទេ។
កាលមានប្រសាសន៍សេចក្ដីទាំងនេះរួចហើយ នោះលោកឲ្យគេទៅវិញទៅ។
១៩:៤១ ព្រះបានប្រើលោកភូឈួយនេះដើម្បីនឹងធ្វើឲ្យហ្វូងមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ហើយបញ្ចប់នូវការគំរាមកំហែង ដល់លោកប៉ុលនិងគ្រីស្ទានផ្សេងទៀតនៅក្រុងអេភេសូរ។ ព្រះបានថែរក្សារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គជាថ្មីថែមទៀត។
