មានមនុស្សខ្លះចុះពីស្រុកយូដា មកបង្រៀនដល់ពួកជំនុំថា បើមិនបានកាត់ស្បែក តាមទំលាប់របស់លោកម៉ូសេ នោះពុំអាចនឹងបានសង្គ្រោះឡើយ
១៥:១ លោកប៉ុល និងបាណាបាសបានសម្រេចការធ្វើដំណើរបេសកម្មដំបូងរបស់ពួកគាត់ ដែលព្រះបាន “បើកចំហទ្វារនៃសេចក្តីជំនឿដល់ពួកសាសន៍ដទៃ” (១៤:២៧)។ ពួកគាត់បានតាំងពួកជំនុំជាច្រើនឡើង ដែលមានពួកអ្នកជឿភាគច្រើនជាសាសន៍ដទៃ។ យ៉ាងណាម៉ិញ នៅពេលដែលដំណឹងពីបេសកម្មរបស់ ពួកគាត់ត្រូវបានប្រាប់សុះសាយដល់ក្រុងយេរូសាឡិមនោះ មានពួកគ្រីស្ទានសាសន៍យូដាខ្លះព្រួយបារម្ភ អំពីការនោះ។
មនុស្សទាំងនេះ ដែលបានមកដល់ក្រុងអាន់ទីយ៉ូកពីស្រុកយូដា ជាពួកគ្រីស្ទានជាសាសន៍យូដាដែលជឿថា គ្មានសេចក្តីសង្រ្គោះសម្រាប់អ្នកណាក្រៅពីមនុស្សដែលនៅក្នុងជាតិសាសន៍អ៊ីស្រាអែលនោះឡើយ។ ការដែលធ្វើជាផ្នែកមួយនៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែលនោះ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែទទួលការកាត់ស្បែកដោយព្រោះតែ នេះជាទីសំគាល់ពីសេចក្តីសញ្ញារវាងព្រះជាមួយនឹងលោកអ័ប្រាហាំ (លោកុប្បត្តិ ១៧:១-១៤)។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេបានគិតថាពួកគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃ ត្រូវតែប្រែក្លាយជាសាសន៍យូដាដោយការទទួល កាត់ស្បែកដើម្បីឲ្យបានសេចក្តីសង្រ្គោះ។ យ៉ាងណាម៉ិញ សូមចំណាំថាគ្រីស្ទានសាសន៍យូដាបានទៅ អាន់ទីយ៉ូកដោយមិនមានការណែននាំឬមិនបានទទួលអំណាចពីអ្នកដឹកនាំពួកជំនុំនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម (ខ២៤)។
ដូច្នេះ កាលប៉ុល នឹងបាណាបាសបានជជែកនឹងគេ ហើយមានសេចក្ដីដេញដោលគ្នាជាខ្លាំងរួចហើយ នោះពួកជំនុំបានដំរូវឲ្យប៉ុល នឹងបាណាបាស ព្រមទាំងអ្នកខ្លះទៀតក្នុងពួកគេ ឡើងទៅឯពួកសាវក នឹងពួកចាស់ទុំ នៅក្រុងយេរូសាឡិម ដើម្បីនឹងសួរបញ្ជាក់ពីដំណើរនោះ
១៥:២ លោកប៉ុលនិងបាណាបាសបានទាស់ជាមួយនឹងមនុស្សទាំងនេះដោយព្រោះតែពួកគេដឹងថា សេចក្តីសង្រ្គោះបានមកដោយសារព្រះគុណតាមរយៈសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ មិនមែនជាការប្រព្រឹត្ត របស់មនុស្សនោះឡើយ (រួមទាំងការកាត់ស្បែក)។ ពួកជំនុំនៅអាន់ទីយ៉ូកបានចាត់លោកប៉ុល និងបាណាបាស ហើយនឹងសមាជិកពួកជំនុំផ្សេងទៀតទៅក្រុងយេរូសាឡិមដើម្បីពិភាក្សាពីបញ្ហានេះ ជាមួយនឹងពួកសាវ័កនិងពួកចាស់ទុំ។
ដូច្នេះ ពួកជំនុំក៏ចេញជូនដំណើរអ្នកទាំងនោះទៅ រួចគេដើរកាត់ស្រុកភេនីស នឹងស្រុកសាម៉ារី ទាំងថ្លែងប្រាប់ពីរឿងដែលសាសន៍ដទៃបានប្រែចិត្តជឿ គេក៏នាំឲ្យពួកជំនុំទាំងអស់មានសេចក្ដីអំណរជាខ្លាំង
១៥:៣ ការធ្វើដំណើរពីអាន់ទីយ៉ូកទៅកាន់ស្រុកស៊ីរីទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡិមមានចំងាយប្រមាណជាង ៤៨០ គីឡូម៉ែត្រ។ លោកប៉ុលនិងបាណាបាសបានប្រើការធ្វើដំណើរនេះជាឳកាសនៅក្នុងការសួរសុខទុក្ខ ដល់ពួកជំនុំជាច្រើនតាមផ្លូវធ្វើដំណើរហើយប្រាប់ពួកគេពីការដែលព្រះបាននាំឲ្យមានសាសន៍ដទៃជាច្រើន បានធ្វើការប្រែចិត្ត មានសេចក្តីជំនឿ និងទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះ។ ពួកជំនុំទាំងនេះនៅក្នុងស្រុក សាម៉ារី និងស្រុកភីនិចដែលត្រូវបានតាំងឡើងដោយពួកសាសន៍យូដា ហេលេន ក្រោយការស្លាប់របស់លោក ស្ទេផាន (៨:៥-២៥, ១១:១៩) ហើយពួកគេមានសេចក្តីអំណរពីដំណឹងនៃការផ្លាស់ប្រែរបស់សាសន៍ដទៃ ជាច្រើន។
លុះដល់ក្រុងយេរូសាឡិមហើយ នោះពួកជំនុំ ពួកសាវក នឹងពួកចាស់ទុំក៏រាក់ទាក់ទទួលគេ រួចគេថ្លែងប្រាប់ពីគ្រប់ការទាំងអស់ ដែលព្រះបានធ្វើដោយសារខ្លួន
១៥:៤ នៅពេលដែលលោកប៉ុល និងបាណាបាសបានទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡិម ពួកគាត់ត្រូវបានទទួល រាក់ទាក់ដោយពួកសាវ័កនិងពួកចាស់ទុំ។ ពួកគាត់បានរាយរាប់ពីគ្រប់យ៉ាងដែលព្រះបានធ្វើដោយសារ ពួកគាត់នៅក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកម្មរបស់ពួកគាត់។ លោកប៉ុល និងបាណាបាសបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ ថា ការផ្លាស់ប្រែរបស់ពួកសាសន៍ដទៃ និងការតាំងឡើងនៃពួកជំនុំជាច្រើន ត្រូវបានសម្រេចដោយសារព្រះ ដែលទ្រង់បានធ្វើការនោះតាមរយៈពួកគាត់។ ព្រះបានធ្វើការនៅក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អ និងការបង្ហាត់ បង្រៀនរបស់ពួកគាត់ដើម្បីសម្រេចតាមបំណងព្រះទ័យទ្រង់ (១៤:២៧)។
នោះមានអ្នកខ្លះក្នុងពួកផារិស៊ីដែលជឿ គេឈរឡើងនិយាយថា ត្រូវតែកាត់ស្បែកឲ្យពួកសាសន៍ដទៃនោះ ហើយបង្គាប់ឲ្យកាន់តាមក្រិត្យវិន័យរបស់លោកម៉ូសេដែរ។
១៥:៥ នៅក្នុងដំណឹងល្អទាំងបួន យើងបានអានថាពួកផារិស៊ីទាស់ជាមួយនឹងព្រះយេស៊ូវ។ យ៉ាងណាម៉ិញ វាមិនមែនជាការភ្ញាក់ផ្អើលទេ សម្រាប់ពួកគាត់មួយចំនួន (ដូចជាលោកប៉ុល) បានប្រែក្លាយជាគ្រីស្ទាន។ ពួកផារិស៊ីបានស្គាល់ពីបទគម្ពីរយ៉ាងល្អ ហើយពួកគេបានជឿលើការរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ហើយពួកគេ បានដឹងថាសេចក្តីទំនាយពីការយាងមករបស់ព្រះមែស្ស៊ីដែរ។ យ៉ាងណាម៉ិញ ពួកផារិស៊ីត្រូវបានបង្ហាត់ បង្រៀនឲ្យបានស្តាប់តាមក្រិត្យវិន័យលោកម៉ូសេក្នុងចំនុចលំអិតដ៏តូចៗបំផុត។ ហេតុនេះហើយបានជា ពួកគេបានគិតថា ពួកសាសន៍ដទៃត្រូវតែកាន់តាមក្រិត្យវិន័យដើម្បីឲ្យបានត្រឡប់ជា ផ្នែកនៃសេចក្តីសញ្ញា រវាងព្រះជាម្ចាស់ជាមួយនឹងអ៊ីស្រាអែល។
ពួកសាវក នឹងពួកចាស់ទុំ ក៏ប្រជុំគ្នាប្រឹក្សាពីដំណើរនោះ
១៥:៦ តើមនុស្សម្នាក់អាចទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះដោយរបៀបណា? តើដោយសារតែសេចក្តីជំនឿតែ ម៉្យាង ឬក៏ដោយសារសេចក្តីជំនឿនិងការប្រព្រឹត្ត? តើកិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូវ មានតម្លៃគ្រប់គ្រាន់នៅក្នុង ការសង្រ្គោះអ្នកដែលជឿម្នាក់បានឬត្រូវតែយើងបន្ថែមការប្រព្រឹត្តរបស់យើងទៅក្នុងកិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូវដើម្បីឲ្យទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះ? ចំនុចទាំងនេះសុទ្ធតែជាបញ្ហាដែលពួកសាវ័ក ហើយនឹងពួកចាស់ទុំ បានប្រជុំគ្នាប្រឹក្សា។
លុះបានជជែកគ្នាជាយូរទៅ នោះពេត្រុសក្រោកឡើងនិយាយថា បងប្អូនអើយ អ្នករាល់គ្នាដឹងហើយថា កាលពីដើម ព្រះបានរើសក្នុងពួកយើងរាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យពួកសាសន៍ដទៃបានឮព្រះបន្ទូលនៃដំណឹងល្អ ហើយឲ្យបានជឿដោយសារមាត់ខ្ញុំ
១៥:៧ លុះបានជជែកគ្នាជាយូរទៅ លោកពេត្រុសបាននិយាយពីរបៀបដែលព្រះបានសង្រ្គោះ ពួកសាសន៍ដទៃ “កាលពីដើម”។ គាត់សំដៅលើសេចក្តីសង្រ្គោះរបស់លោកកូនេលាស ហើយនឹង ពួកអ្នកផ្ទះរបស់គាត់ដែលបានកើតមានឡើងកាលពីដប់ឆ្នាំមុន (១០:៤៤-៤៨,១១:១៧-១៨)។ ព្រះបានចាត់លោកពេត្រុសឲ្យទៅឯពួកសាសន៍ដទៃទាំងនេះហើយពួកគាត់បានទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះនៅ ពេលដែលឮដំណឹងល្អហើយបានទទួលជឿ នោះគឺជាការដែលពួកគាត់បានទទួលស្គាល់ថាដំណឹងល្អគឺជា សេចក្តីពិត ហើយពួកគាត់បានធ្វើការប្តេជ្ញាខ្លួនឯងចំពោះព្រះយេស៊ូវថាទ្រង់ជាព្រះអម្ចាស់ ហើយជា ព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់ពួកគាត់។
ការដែលទទួលជឿតាមដំណឹងល្អដែលបានបណ្តាលឲ្យសាសន៍ដទៃទាំងនេះបានទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះ។ មិនមែនជាការដែលកាត់ស្បែកឬការកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ (ដែលពួកគេមិនបានធ្វើ) ឬការដែល កាន់តាមទំនៀមទម្លាប់ ឬពិធីសាសនា ឬកិច្ចការរបស់មនុស្សណាមួយនោះឡើយ។ ដំណឹងល្អដែលលោក ពេត្រុសបាន ប្រកាសទៅកាន់លោកកូនេលាស និងអ្នកផ្ទះរបស់គាត់តាំងប៉ុន្មាន នោះគឺជាការអត់ទោសឲ្យ រួចពីបាប ដោយសារសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ (១០:៤៣) ហើយពេលដែលពួកគេទទួលជឿការនេះ ពួកគេបានទទួលអំណោយទានជាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ (១១:១៥-១៧) ហើយនឹងជីវិតអស់កល្បជានិច្ច (១១:១៨)។
នោះព្រះដ៏ជ្រាបនូវចិត្តមនុស្សទាំងឡាយ ទ្រង់បានធ្វើបន្ទាល់ពីគេ ដោយទ្រង់ប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដល់គេ ដូចជាដល់យើងរាល់គ្នាដែរ 9ទ្រង់មិនបានរាប់ពួកយើង នឹងពួកគេខុសពីគ្នាទេ គឺបានសំអាតចិត្តគេ ដោយសារសេចក្ដីជំនឿជឿដែរ
១៥:៨-៩ “ព្រះដ៏ជ្រាបនូវចិត្តមនុស្សទាំងឡាយ” ហើយព្រះអង្គបានបញ្ជាក់ថាពួកសាសន៍ដទៃដែលនៅផ្ទះ លោកកូនេលាសពិតជាបានប្រែក្លាយជាប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គដោយការប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដល់ពួកគេ ដូចដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់ពួកសាសន៍យូដានៅក្នុងថ្ងៃបុណ្យទី៥០ (១៥:៨) ដែរ។ ព្រះបានទទួលពួកសាសន៍ដទៃដោយគេមិនបានទទួលការកាត់ស្បែកឬកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យលោកម៉ូសេនោះឡើយដោយព្រោះតែព្រះទ្រង់តែងតែសង្រ្គោះដល់មនុស្សទាំងអស់ដោយសារដំណឹងល្អ មិនមែនដោយ ការប្រព្រឹត្តរបស់មនុស្សនោះឡើយ។
មនុស្សទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះដោយសារសេចក្តីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេក៏ត្រូវបានសំអាត ដោយសារសេចក្តីជំនឿលើព្រះដែរ។ ព្រះ “សំអាតចិត្តគេ ដោយសារសេចក្តីជំនឿជឿ” មិនមែន ដោយការកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ គ្រប់ទាំងពិធីបុណ្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលមាននៅក្នុង ក្រឹត្យវិន័យលោកម៉ូសេ មិនអាចនឹងសំអាតចិត្តបានឡើយ។ ប៉ុន្តែតាមសេចក្ដីសញ្ញាថ្មី ដែលព្រះយេស៊ូវ បានតាំងឡើងដោយសារព្រះលោហិតរបស់ព្រះអង្គនោះ ចិត្តមនុស្សត្រូវបានសំអាត ហើយបានធ្វើឲ្យថ្មីឡើងដោយព្រះ (អេសេគាល ៣៦:២៦)។
ចុះហេតុអ្វីបានជាល្បងព្រះ ដោយបំពាក់នឹមនៅកពួកសិស្សដូច្នេះ ដែលទោះទាំងពួកឰយុកោយើង ឬយើងរាល់គ្នាក៏ពុំអាចនឹងទ្រទ្រាំបានផង
១៥:១០ ព្រះបានបង្ហាញរួចហើយថាព្រះទ្រង់ទទួលយកពួកសាសន៍ដទៃគឺដោយអាងលើសេចក្តីជំនឿ ហើយថាព្រះអង្គបានសំអាតចិត្តគេដើម្បីឲ្យគេបានស្គាល់ទ្រង់ ហើយនឹងបានស្រឡាញ់ដែរ។ ដូច្នេះហើយ ពេលនេះការដែលពួកសាសន៍យូដាបន្ថែមនូវការទាមទារលើពួកសាសាន៍ដទៃនោះគឺប្រៀបបានដូចជា ការល្បងលព្រះជាម្ចាស់ឬជាការសង្ស័យចំពោះការសម្រេចព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គនៅក្នុងការទទួលយកពួកគេហើយ។
ពួកសាសន៍យូដាបានប្រើពាក្យថា “នឹម” សំដៅទៅលើក្រឹត្យវិន័យលោកម៉ូសេ។ ក្រឹត្យវិន័យគឺល្អ ហើយ សុចរិតព្រមទាំងបរិសុទ្ធ (រ៉ូម ៧:១២) ដោយព្រោះតែជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីលក្ខណៈរបស់ព្រះ ហើយប្រទានឲ្យ មនុស្សនូវកម្រិតដ៏ច្បាស់លាស់ពីការត្រូវហើយនឹងខុស។ យ៉ាងណាម៉ិញ ការនេះមិនមែនជារបៀប ដែលអាចនឹងសម្រេចសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយដោយព្រោះតែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ (លើកតែព្រះយេស៊ូវ) ដែលបានកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យបានទាំងអស់នោះឡើយ។
នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ យើងបានឃើញពីរបៀបដែលអ៊ីស្រាអែលនៅតែបន្តក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយតែងតែបរាជ័យក្នុងការកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យ។ ពេលនេះ ពួកផារិស៊ីចង់ឲ្យពួកសាសន៍ដទៃទទួល នឹមមួយនេះដែលពួកសាសន៍យូដា មិនអាចនឹងទ្រាំទ្របានទាល់តែសោះ។ អ្វីដែលជាចំនុចសំខាន់នោះ គឺមិនមែនជាក្រឹត្យវិន័យដែលជាបន្ទុកនោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺជាថាពួកសាសន៍យូដាដែលមិនអាចទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះដោយសារក្រឹត្យវិន័យនោះទៅវិញទេ។ ពួកគ្រីស្ទានសាសន៍យូដាបានដឹងថា ពួកគេទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះដោយសារសេចក្តីជំនឿលើព្រះព្រះយេស៊ូវ មិនមែនដោយការកាន់ តាមក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ ដូច្នេះហើយបានជាពួកគេមិនគួររំពឹងថា ពួកសាសន៍ដទៃព្យាយាមទទួលបាន សេចក្តីសង្រ្គោះដោយការកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ។
ក្រឹត្យវិន័យមិនត្រូវបានប្រទានមកដើម្បីបង្ហាញដល់មនុស្សពីរបៀបគេអាចនឹងសង្រ្គោះខ្លួនគេបាននោះឡើយ ប៉ុន្តែដើម្បីបង្ហាញពួកគេថាពួកគេត្រូវការការសង្គ្រោះ។ គោលបំណងនៃក្រិត្យវិន័យគឺដើម្បីបង្ហាញពី កម្រិតនៃសេចក្តីសុចរិតនៃព្រះទៅវិញទេ ដើម្បីឲ្យយើងអាចមើលឃើញថា យើងទាំងអស់គ្នាគឺខ្វះមិន ដល់កម្រិតនោះហើយក៏ជាមនុស្សមានបាប (សូមនឹកចាំថាការដែលធ្វើ “បាប” មានន័យថា ”ខ្វះមិនដល់”)។ នៅពេលដែលយើងទទួលស្គាល់ថាយើងជាមនុស្សមានបាប នោះយើងនឹង បានយល់ថាហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវការ ការអត់ទោសដែលព្រះយេស៊ូវបានទានឲ្យជាមិនបាន។ នេះជា របៀបដែលក្រឹត្យវិន័យដឹកនាំមនុស្សម្នាក់ឲ្យបានមកឯព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីឲ្យបានទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះពី ព្រះអង្គ (កាឡាទី ៣:២៤-២៥)។
ក្រឹត្យវិន័យបង្ហាញយើងទាំងអស់គ្នាថាយើងជាមនុស្សមានបាបដែលត្រូវការការអត់ទោសបាប។ ដំណឹងល្អប្រាប់យើងទាំងអស់គ្នាពីរបៀបដែលមនុស្សមានបាបអាចទទួលបានការអត់ទោស។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ទទួលដំណឹងល្អដោយសេចក្តីជំនឿនោះ នឹងបានសង្រ្គោះជាមិនខាន ហើយ ក្រឹត្យវិន័យបានត្រូវសម្រេចគោលដៅនៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់ហើយ។ ចាប់ពីពេលនោះទៅមុខ គ្រីស្ទានមិនមែនរស់នៅដោយអាងក្រឹត្យវិន័យនោះឡើយ ប៉ុន្តែដោយសារសេចក្តីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទវិញ។
យើងជឿថា បានសង្គ្រោះដោយព្រះគុណនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ដូចជាគេដែរ
១៥:១១ មានផ្លូវតែមួយប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងការទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះ គឺ “ដោយសារព្រះគុណនៃ ព្រះយេស៊ូវជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង”។ គ្មានការបែងចែកនោះឡើយមិនថាមនុស្សម្នាក់នោះជាសាសន៍យូដា ឬជាសាសន៍ដទៃ។ លោកពេត្រុសបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ពួកសាសន៍យូដាទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះ ដោយព្រះគុណនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ដូចជាពួកសាសន៍ដទៃដែលទទួលបានដូចគ្នាដែរ។
តើមានន័យយ៉ាងដូចម្តេចនៅក្នុងការដែលថា “ទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះដោយសារព្រះគុណ”? ពាក្យថា “ព្រះគុណ” បង្ហាញថាសេចក្តីសង្រ្គោះគឺជាអំណោយទាននៃព្រះ មិនមែនជាការដែលមនុស្សអាចសម្រេច បាននោះឡើយ។ ការដែល “បានសង្រ្គោះដោយសារព្រះគុណ” មានន័យថា គឺដោយសារគុណរបស់ទ្រង់ (នោះគឺជា សេចក្តីសប្បុរសនៃទ្រង់ សេចក្តីយុត្តិធម៌នៃទ្រង់ សេចក្តីស្រឡាញ់នៃទ្រង់ ការអត់ទោសរបស់ ទ្រ់ង សេចក្តីល្អនៃទ្រង់ ហើយនឹងកិច្ចការរបស់ទ្រង់) ដែលយើងទាំងអស់គ្នាទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះ។ ដូច្នេះហើយ គឺជាលក្ខណៈហើយនឹងកិច្ចការនៃព្រះដែលជួយសង្រ្គោះយើង មិនមែនជាលក្ខណៈ និងកិច្ចការរបស់យើងនោះឡើយ។ ព្រះគុណនេះត្រូវបានបង្ហាញដោយសារការរស់នៅ ការសុគត និងការរស់ពីសុគតឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ ព្រះអង្គបានទទួលរង ការដាក់ទោសនៃអំពើបាបរបស់យើង ហើយបានប្រទាននូវការអស់ទោស ការប្រោសលោះ សេចក្តីសង្រ្គោះ និងជីវិតអស់កល្បជានិច្ចដល់អស់អ្នកណាដែលទុកចិត្តលើព្រះអង្គ។
ឯពួកជំនុំទាំងអស់គ្នា ក៏នៅស្ងៀមស្តាប់បាណាបាស នឹងប៉ុល ដែលគេរ៉ាយរឿងប្រាប់ពីទីសំគាល់ នឹងការអស្ចារ្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះបានធ្វើក្នុងពួកសាសន៍ដទៃ ដោយសារខ្លួន
១៥:១២ លោកប៉ុល នឹងបាណាបាសបានប្រាប់ដល់ពួកអ្នកដឹកនាំអំពីការធ្វើដំណើរបេសកកម្មរបស់ពួកគាត់រួចហើយ (ខ៤)។ ពេលនេះ ពួកគាត់ប្រាប់ដល់អង្គប្រជុំទាំងមូលម្តង។ ជាថ្មីម្តងទៀត ពួកគាត់បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើតាមរយៈពួកគាត់។ ទីសំគាល់ និងការអស្ចារ្យ ដែលព្រះបានធ្វើតាមរយៈពួកគាត់នៅក្នុងចំណោមពួកសាសន៍ដទៃបានបញ្ជាក់ពីការអនុញ្ញាត្តិ របស់ព្រះអង្គនៅក្នុងបេសកកម្ម របស់ពួកគាត់ចំពោះសាសន៍ដទៃ។
កាលឈប់អធិប្បាយហើយ នោះយ៉ាកុបឆ្លើយឡើងថា អ្នករាល់គ្នាជាបងប្អូនអើយ សូមស្តាប់ខ្ញុំសិនកាលឈប់អធិប្បាយហើយ នោះយ៉ាកុបឆ្លើយឡើងថា អ្នករាល់គ្នាជាបងប្អូនអើយ សូមស្តាប់ខ្ញុំសិន
១៥:១៣ សុន្ទរកថាសំខាន់ទាំងពីរនៅក្នុងការប្រជុំនេះគឺត្រូវបានធ្វើឡើងដោយលោកពេត្រុស និងយ៉ាកុប។ លោកពេត្រុសបានតំណាងឲ្យពួកសាវ័ក លោកយ៉ាកុប (ជាប្អូនរួមផ្ទៃរបស់ព្រះយេស៊ូវ) ជាតំណាងឲ្យពួកចាស់ទុំ។ ពួកសាវ័កនិងពួកចាស់ទុំគឺជាពួកអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងពួកជំនុំ។
ស៊ីម៉ូនបានថ្លែងប្រាប់ពីបែបយ៉ាងណា ដែលព្រះទ្រង់ប្រោសដល់ពួកសាសន៍ដទៃជាមុនដំបូង ដើម្បីរើសយករាស្ត្រ១ពួកពីគេ ទុកសំរាប់ព្រះនាមទ្រង់
១៥:១៤ នៅពេលដែលលោកកូនេលាសហើយនឹងអ្នកផ្ទះរបស់គាត់បានជឿលើដំណឹងល្អហើយទទួល ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនោះ ការនោះបង្ហាញថាព្រះទ្រង់បានរើសយកមនុស្សទាំងនោះឲ្យបានប្រែក្លាយជា ”រាស្រ្ត” របស់ព្រះអង្គ (λαός)។ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ចំនុចដែលថា λαός សំដៅលើអ៊ីស្រាអែល (ដែលជា ប្រជារាស្រ្តរបស់ព្រះ)។ “ជាតិសាសន៍ជាច្រើន” ឬ “ពួកសាសន៍ដទៃ” (ἐθνῶν) ជាពាក្យ ដែលផ្ទុយពី ពាក្យថា “រាស្រ្ត” (λαός)។ ឧទាហរណ៏ដូចជា លោកម៉ូសេបាននិយាយទៅកាន់ ពួកអ៊ីស្រាអែលនៅក្នុង ចោទិយកថា ១៤:២
“ដ្បិតឯងជាសាសន៍ (λαός) បរិសុទ្ធដល់ព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃឯង ហើយព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់បានរើសឯង ពីអស់ទាំងសាសន៍ (ἐθνῶν) ដែលនៅផែនដី ទុកជាសាសន៍ (λαός) របស់ផងទ្រង់។”
នៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាចាស់ យើងអានថា ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលគឺជាសាសន៍ដែលបានជ្រើសរើសពី ជាតិសាសន៍ជាច្រើនផ្សេងទៀតដើម្បីឲ្យបានធ្វើជាសាសន៍ (រាស្រ្ត) របស់ព្រះ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ លោកយ៉ាកុបបានប្រកាសយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះបានរើសយករាស្រ្ត១ពួកពីសាសន៍ជាច្រើន សម្រាប់ព្រះនាមព្រះអង្គ។ ការនេះមានន័យថាពួកសាសន៍ដទៃអាចធ្វើជា រាស្រ្តរបស់ផង ព្រះ (λαός) យ៉ាងពេញលក្ខណៈដូចជាពួកអ៊ីស្រាអែលដែរ។ ដូច្នេះហើយ ដើម្បីឲ្យបានធ្វើ ជា “រាស្រ្តរបស់ព្រះ” (λαός) មិនមែនដោយព្រោះតែបានកើតជាជាតិសាសន៍ណាមួយទេ ប៉ុន្តែគឺដោយសារតែសេចក្តីជំនឿលើ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលបានសុគត រស់ពីសុគតឡើងវិញ ហើយត្រូវបានដំកើងឡើងជាព្រះអម្ចាស់ និងព្រះអង្គសង្រ្គោះវិញ។
ហើយសេចក្ដីទំនាយរបស់ពួកហោរា ក៏ត្រូវនឹងដំណើរនោះដែរ ដូចជាមានសេចក្ដីចែងទុកមកថា «ក្រោយនោះ អញនឹងត្រឡប់មក លើកទីលំនៅរបស់ហ្លួងដាវីឌ ដែលរលំនោះឡើង អញនឹងសង់ត្រង់កន្លែងបាក់បែក ហើយដំឡើងឲ្យត្រង់ឡើងវិញ ដើម្បីឲ្យសំណល់មនុស្ស បានស្វះស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ព្រមទាំងសាសន៍ដទៃទាំងប៉ុន្មាន ដែលបានហៅតាមឈ្មោះអញនោះផង នេះហើយជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះដែលធ្វើការទាំងនោះ» គ្រប់ការដែលព្រះទ្រង់ធ្វើ នោះទ្រង់បានជ្រាប តាំងពីអស់កល្បរៀងមក
១៥:១៥-១៨ ការផ្លាស់ប្រែរបស់សាសន៍ដទៃហើយនឹងការដែលគេត្រូវបានរួមបញ្ចូលទៅក្នុងភាពជារាស្រ្ត របស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានប្រកាសឲ្យបានដឹងនៅក្នុងសេចក្តីទំនាយដែលមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរអស់រយៈពេលជាយូរណាស់មកហើយ។ លោកយ៉ាកុប បានដកស្រង់ចេញពី អេម៉ុស ៩:១១-១២ ដើម្បីបង្ហាញថា ព្រះបានមានបន្ទូលថាព្រះអង្គនឹងរាប់បញ្ចូលពួកសាសន៍ដទៃជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ។
នៅក្នុងសេចក្តីទំនាយនេះ ព្រះបានសន្យាថា ក្រោយពេលការនិរទេសចេញ ព្រះអង្គបានដំឡើង ត្រសាលរបស់ស្តេចដាវីឌឡើងវិញ (ដែលជា នគររបស់ទ្រង់) ហើយបានសាងសង់ឡើងវិញនូវ អ្វីដែលបានបាក់បែក។ ការតាំងឡើងវិញនៃនគរ របស់ដាវីឌបានកើតមានឡើងនៅពេលដែលព្រះគ្រីស្ទ (ដែលជាជំនួវង្សរបស់ដាវីឌ) បានតាំងនគររបស់ ព្រះអង្គឡើងដែលនឹងស្ថិតស្ថេរនៅអស់កល្បជានិច្ច (២ សាំយ៉ូអែល ៧:១២; កិច្ចការ ១៣:៣២-៣៤)។ ហោរាអេម៉ុសបានប្រាប់យើងទាំងអស់គ្នាថាគោលដៅ នៃការដែលតាំងរាជ្យនគររបស់ស្តេចដាវីឌឡើងវិញ (ដោយសារកិច្ចការរបស់ព្រះគ្រីស្ទ) គឺដើម្បីឲ្យពួកសាសន៍ដទៃអាចនឹងស្វែងរកព្រះយេហូវ៉ាបាន។ នេះជាអ្វី ដែលបានចាប់ផ្តើមកើតឡើងនៅក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មរបស់លោកប៉ុលនិងបាណាបាស។
ចាប់តាំងពីដើមមក ពួកគ្រីស្ទានសាសន៍យូដាបានដឹងថាសេចក្តីសន្យាទាំងប៉ុន្មានដែលបានតាំងជាមួយ ស្តេចដាវីឌ ត្រូវបានម្រេចនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ (២:២២-៣៦)។ អ្វីដែលពួកគេបានចាប់ផ្តើមមើលឃើញក្នុង ពេលនេះ ហើយជាអ្វីដែលយ៉ាកុបបានឃើញមានចែងប្រាប់ជាមុននៅក្នុងអេម៉ុស គឺថាសេចក្តីសន្យាទាំង នេះគឺរួមទាំងពួកសាសន៍ដទៃដែរ។ នៅក្នុងពួកសាសន៍ដទៃ ព្រះបានជ្រើសរើសរាស្រ្តមួយសម្រាប់ព្រះអង្គ ជារាស្រ្តជាថ្មីរបស់ព្រះដែលត្រូវបានតាំងឡើងដោយព្រះ ជាសាសន៍យូដានិងសាសន៍ដទៃនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ជាអ៊ីស្រាអែលពិតប្រាកដ។
ដូច្នេះ បើតាមគំនិតខ្ញុំ នោះមិនត្រូវធ្វើឲ្យពួកសាសន៍ដទៃ ដែលងាកបែរមកឯព្រះវិញ មានចិត្តខ្វល់ឡើយ គឺត្រូវសរសេរផ្ញើទៅ ឲ្យគេគ្រាន់តែចៀសវាងចេញពីរូបព្រះ ដែលនាំឲ្យស្មោកគ្រោក១ ពីសេចក្ដីកំផិត១ ពីសត្វដែលសំឡាប់ដោយច្របាច់ក១ ហើយពីឈាម១ប៉ុណ្ណោះ
១៥:១៩-២០ នៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ពួកហោរាបានប្រកាសថា ព្រះទ្រង់នឹងរួមបញ្ចូល ពួកសាសន៍ដទៃឲ្យបានធ្វើជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គ (ខ១៥-១៧) ព្រមទាំងលោកពេត្រុស (ខ៧-១១) លោកប៉ុល និងបាណាបាស (ខ១២) បានឃើញព្រះធ្វើការនេះ។ ដោយព្រោះតែព្រះ បានបង្ហាញថាព្រះអង្គបានទទួលសាសន៍ដទៃជារាស្រ្តរបស់ព្រះអង្គដោយអាងលើសេចក្តីជំនឿដោយគ្មានការកាត់ស្បែកនិងការស្តាប់តាមក្រឹត្យវិន័យលោកម៉ូសេនោះឡើយ លោកយ៉ាកុបបានសម្រេចថាពួកជំនុំ “មិនត្រូវធ្វើឲ្យពួកសាសន៍ដទៃដែលងាកបែរមកឯព្រះវិញ មានចិត្តខ្វល់ឡើយ” គាត់មានន័យថា ពួកជំនុំមិនគួររំពឹងថាពួកគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃរស់នៅដូចជាពួកសាសន៍យូដាឡើយ ដោយព្រោះតែ ការដែលកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យនិងការកាត់ស្បែកមិនមែនជាការដែលតម្រូវដើម្បីឲ្យបានសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយ សេចក្តីសង្រ្គោះនោះគឺបានដោយសារព្រះគុណតាមរយៈសេចក្តីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ (ខ៩, ១១, អេភេសូ ២:៨)។
យ៉ាងណាម៉ិញ លោកយ៉ាកុបបានដឹងថាប្រសិនបើពួកគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃមិនកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យនោះ អាចនឹងបណ្តាលឲ្យមានផលលំបាកសម្រាប់ការប្រកបជិតស្និតរវាងគ្រីស្ទានសាសន៍យូដានិងគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃ។ ដូច្នេះហើយគាត់បានលើកឡើងពីចំនុចនៃការហាមឃាត់បួនយ៉ាងសម្រាប់គ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃ ក្នុងការកាន់តាម។ ពួកគេមិនចាំបាច់កាន់តាមគ្រប់តាំងក្រឹត្យវិន័យ (ដើម្បីឲ្យទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះនោះ ឡើយ) ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេកាន់តាមច្បាប់ទាំងបួននេះបាន ការនោះនឹងអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេមាន ការប្រកបជិតស្និតជាមួយនឹងពួកគ្រីស្ទានសាសន៍យូដាដោយមិនមានការបង្អាក់ដល់ពួកគេឡើយ។
ការដែលបរិភោគជាមួយគ្នាពិតជាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ជាផ្នែកមួយនៃការប្រកបជិតស្និតសម្រាប់ គ្រីស្ទាន។ ដូច្នេះហើយ ច្បាប់ចំនួនបីគឺទាក់ទងនឹងទម្លាប់នៃការបរិភោគរបស់គ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃ ដែលខុសគ្នាពីសាសន៍យូដា (លេវីវិន័យ ១៧)។ នៅក្នុងព្រះវិហាររបស់សាសនាសាសន៍ដទៃ អ្វីដែលតែងតែធ្វើឡើងទូទៅនៅក្នុង ការថ្វាយសាច់សត្វទៅចំពោះរូបសំណាក់ ហើយពួកសាសន៍ដទៃ តែងតែបរិភោគសាច់សត្វដែលត្រូវបាន ថ្វាយទៅព្រះក្លែងក្លាយទាំងនោះ។ ពួកគេក៏បរិភោគសាច់សត្វ ដែលបានងាប់ដោយច្របាច់កដែរ ហើយសាច់សត្វដែលនៅមានឈាមនៅក្នុងនោះផងដែរ។ លោកយ៉ាកុបបានដឹងថាការនេះគឺជាការបង្អាក់ដល់សាសន៍យូដា (លោកុប្បត្តិ ៩:៤)។ ដូច្នេះហើយ ដោយព្រោះតែសេចក្តីរួបរួមនៅក្នុងចំណោមគ្រីស្ទាន គាត់បានសូមឲ្យគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃ ចៀសវាងពីការទាំងបីនេះ។
លោកយ៉ាកុបក៏បានប្រាប់ដល់សាសន៍ដទៃឲ្យបានចៀសផុតពី “សេចក្តីកំផិត”។ ពាក្យនៅក្នុងភាសាក្រិច (πορνείας) សំដៅទៅលើស្រីសំផឹង (ជាការមនុស្សទូទៅតែងប្រព្រឹត្តនៅក្នុងព្រះវិហារពួកសាសន៍ដទៃ) ប៉ុន្តែក៏រួមបញ្ចូលនូវ ទាំងការរួមសង្វាសទាំងអស់ នៅខាងក្រៅការរៀបការផងដែរ។ លោកយ៉ាកុបប្រហែល ជាចង់បង្ហាញថា ពួកគេត្រូវតែគួរគោរពការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រ ដែលមានចែងនៅក្នុង លេវីវិន័យ ១៨ ដែលជា ការហាមឃាត់មិនឲ្យរៀបការជាមួយនឹងបងប្អូននៅក្នុងគ្រួសារជាដើម។ ការនេះជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យ សាសន៍យូដាអាក់អន់ចិត្ត ប៉ុន្តែមិនដែលរាប់ថាខុសឆ្គងក្នុងចំណោមពួកសាសន៍ដទៃនោះឡើយ។
ព្រោះតាំងពីចាស់បុរាណមក មានគេប្រកាសប្រាប់ពីលោកម៉ូសេនៅគ្រប់ទីក្រុងទាំងអស់ ហើយគេមើលគម្ពីរលោក នៅអស់ទាំងសាលាប្រជុំ រាល់តែថ្ងៃឈប់សំរាកដែរ។
១៥:២១ ច្បាប់ទម្លាប់ដែលពួកអ្នកជឿសាសន៍ដទៃត្រូវកាន់តាមមិនមែនជាច្បាប់ថ្មី ដែលយ៉ាកុបបានបង្កើត ឡើងនោះឡើយ ប៉ុន្តែជាការដកស្រង់ចេញពីក្រឹត្យវិន័យលោកម៉ូសេដែលត្រូវបានបង្ហាត់បង្រៀននៅក្នុង សាលាប្រជុំអស់រយៈពេលជាង ១៥០០ ឆ្នាំមកហើយ។
នោះពួកសាវកនឹងពួកចាស់ទុំ ព្រមទាំងពួកជំនុំគ្រប់គ្នាក៏យល់ព្រមថា គួរនឹងរើសយកអ្នកខ្លះក្នុងពួកគេ គឺយូដាស ដែលហៅថា បាសាបាស១ នឹងស៊ីឡាស១ ជាពួកអ្នកមុខក្នុងពួកជំនុំ ដើម្បីនឹងចាត់ឲ្យ ទៅឯអាន់ទីយ៉ូក ជាមួយនឹងប៉ុល ហើយនឹងបាណាបាស គេក៏ធ្វើសំបុត្រផ្ញើដោយសារអ្នកទាំងនោះ បែបដូច្នេះថា សំបុត្រយើងខ្ញុំ ជាពួកសាវក ពួកចាស់ទុំ នឹងពួកបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ផ្ញើមកជំរាបសួរ ដល់ពួកបងប្អូនសាសន៍ដទៃ ដែលនៅក្រុងអាន់ទីយ៉ូក ស្រុកស៊ីរី នឹងស្រុកគីលីគា ឲ្យបានជ្រាប
១៥:២២-២៣ ពេលនេះអង្គប្រជុំបានធ្វើការសម្រេចចិត្តមួយហើយ វាជាការសំខាន់ខ្លាំងណាស់ នៅក្នុងការប្រាប់ដល់ពួកជំនុំទាំងអស់គ្នាអំពីការនេះ។ មនុស្សពីរនាក់បានមកពីពួកជំនុំនៅក្រុងយេរូសាឡិម ត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យបានទៅអាន់ទីយ៉ូកជាមួយនឹងប៉ុល និងបាណាបាសរួម ជាមួយនឹងសំបុត្រមកពី ពួកសាវ័ក និងពួកចាស់ទុំ។
ដ្បិតយើងខ្ញុំបានឮថា មានអ្នកខ្លះចេញពីពួកយើងខ្ញុំមក នាំឲ្យអ្នករាល់គ្នាខ្វល់ចិត្ត ហើយឲ្យវល់គំនិត ដោយពាក្យសំដីដែលគេថា ត្រូវតែកាត់ស្បែក ហើយកាន់តាមក្រិត្យវិន័យផង តែយើងខ្ញុំមិនបានបង្គាប់គេទេ
១៥:២៤ សេចក្តីសំបុត្រនោះបានប្រាប់យ៉ាងច្បាស់ថា ពួកជំនុំនៅក្រុងយេរូសាឡិមមិនបានផ្ដល់ ការណែនាំដល់មនុស្សទាំងនោះ ដែលបានបង្ករឲ្យមានបញ្ហាដល់ពួកជំនុំនៅក្នុងក្រុងអាន់ទីយ៉ូក (ខ១, កាឡាទី ១:៧, ៥:១០)។ អ្នកទាំងនោះគឺជាគ្រីស្ទានដែលមកពីពួកជំនុំក្រុងយេរូសាឡិម ប៉ុន្តែពួកគេមិនត្រូវបានចាត់មក ឲ្យធ្វើជាតំណាងរបស់ពួកជំនុំនោះឡើយ។
ដូច្នេះ យើងខ្ញុំបានព្រមព្រៀងគ្នាយល់ឃើញថា គួរនឹងរើសអ្នកខ្លះ ចាត់មកឯអ្នករាល់គ្នា ជាមួយនឹងបាណាបាស ហើយនឹងប៉ុល ជាសំឡាញ់ស្ងួនភ្ងានៃយើងខ្ញុំ ដែលបានប្រថុយជីវិត ដោយយល់ដល់ព្រះនាមនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទនៃយើងរាល់គ្នា ដូច្នេះ យើងខ្ញុំបានចាត់យូដាស នឹងស៊ីឡាសមក ឲ្យជំរាបដល់អ្នករាល់គ្នាផ្ទាល់មាត់ ពីសេចក្ដីនោះឯង
១៥:២៥-២៧ លោកយ៉ាកុបបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាមនុស្សទាំងនោះដែលបានបង្ករឲ្យមានភាពវឹកវរ នៅក្នុងពួកជំនុំអាន់ទីយ៉ូកមិនមានអំណាចដែលចេញពីពួកអ្នកដឹកនាំក្នុងពួកជំនុំដែលនៅក្រុងយេរូសាឡិមឡើយ។ ពេលនេះ គាត់បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាយូដាស និងស៊ីឡាសដែលមានអំណាចពីពួកអ្នកដឹកនាំ ពួកជំនុំនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ អ្នកទាំងពីរនាក់ត្រូវបានចាត់ឲ្យមកជាមួយនឹងលោកបាណាបាស និងប៉ុល ដើម្បីបង្ហាញថាមានការយល់ស្របពីពួកអ្នកដឹកនាំនៅក្រុងយេរូសាឡិម ហើយនឹងបេសកជននៅក្រុងអាន់ ទីយ៉ូក។ យូដាសនិងស៊ីឡាសនឹងចំណាយពេលជាមួយនឹងពួកជំនុំនៅអាន់ទីយ៉ូក ហើយក្រោយមកប៉ុលនឹង នាំយកសេចក្តីសំបុត្រទៅកាន់ពួកជំនុំជាច្រើនទៀតនៅក្នុងស្រុកស៊ីរីនិងគីលីគា។
អំឡុងពេលនេះ អ្នកដែលនាំយកសំបុត្រក៏មានតួនាទីក្នុងការបញ្ជាក់ថា សេចក្តីសំបុត្រនោះគឺ ពិតប្រាកដ និងការបកស្រាយពីសេចក្តីលំអិតបន្ថែមនៅក្នុងសេចក្តីសំបុត្រនោះ ហើយជាចម្លើយសម្រាប់សំនួរ។ ដូច្នេះហើយ លក្ខណៈរបស់អ្នកដែលនាំយកសំបុត្រនោះគឺពិតជាមានសារៈខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះហើយ ពួកជំនុំក្រុងយេរូសាឡិមបានចាត់ប៉ុល និងបាណាបាស ជាមនុស្សដែលពួកជំនុំនៅអាន់ទីយ៉ូក ស្រុកស៊ីរី និងគីលីគាគ្រប់គ្នាស្គាល់ ឲ្យបាននាំយកសំបុត្រនោះទៅដល់ពួកគេ។ លោកយ៉ាកុបបញ្ជាក់ថា លក្ខណៈ ដ៏ល្អរបស់អ្នកទាំងពីរនេះត្រូវបានហៅថា “សំឡាញ់ស្ងួនភ្ងានៃយើងខ្ញុំ” ហើយថាពួកគាត់បានប្រថុយ ជីវិតរបស់ពួកគាត់ដើម្បីបុព្វហេតុនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ (១៣:៥០, ១៤:១៩-២០)។ ដូច្នេះហើយ ពួកជំនុំទាំងប៉ុន្មានអាចទុកចិត្តនូវសេចក្តីដែលពួកគាត់ប្រកាសបាន។
ពីព្រោះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នឹងយើងខ្ញុំរាល់គ្នា បានយល់ឃើញថា មិនគួរគប្បីនឹងដាក់បន្ទុកអ្វីទៀតលើ អ្នករាល់គ្នា ក្រៅពីសេចក្ដីទាំងនេះដែលត្រូវតែកាន់នោះឡើយ គឺឲ្យចៀសវាងចំពោះរបស់ដែលបានថ្វាយ ដល់រូបព្រះ១ ឈាម១ សត្វដែលសំឡាប់ដោយច្របាច់ក១ នឹងសេចក្ដីកំផិត១ បើអ្នករាល់គ្នាចៀសវាង ពីរបស់ទាំងនេះ នោះបានល្អហើយ សូមឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានប្រកបដោយ សេចក្ដីសុខចុះ។
១៥:២៨-២៩ លោកយ៉ាកុបបានទទួលស្គាល់ថាព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានដឹកនាំពួកគាត់នៅក្នុងការធ្វើការ សម្រេចចិត្ត ដូចដែលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានបញ្ជាក់ថាព្រះបានទទួលពួកសាសន៍ដទៃ (ខ៨)។ ក្រោយមក គាត់ប្រាប់ថាពួកសាសន៍ដទៃនូវការសម្រេចដែលបានធ្វើឡើង។
កាលពួកជំនុំបានឲ្យអ្នកទាំងនោះទៅហើយ នោះគេទៅដល់អាន់ទីយ៉ូក ក៏ប្រជុំពួកសិស្សទាំងប៉ុន្មាន ហើយប្រគល់សំបុត្រនោះដល់ពួកជំនុំ
១៥:៣០ លោកប៉ុល និងបាណាបាសបានវិលត្រឡប់ទៅអាន់ទីយ៉ូកជាមួយនឹងយូដាស និងស៊ីឡាស ដែលនាំយកសំបុត្រមកជាមួយផងដែរ។
លុះបានអានមើលសំបុត្រស្រេចហើយ ពួកនោះក៏មានសេចក្ដីរីករាយដោយពាក្យកំសាន្តនោះ
១៥:៣១ ការពិតដែលថាពួកជំនុំនៅអាន់ទីយ៉ូកមានសេចក្តីរីករាយដែលបង្ហាញថាការហាមឃាត់ ទាំងបួនចំនុចគឺមិនមែនជាបន្ទុកសម្រាប់ពួកគ្រីស្ទានសាសន៍ដទៃនោះឡើយ។
សេចក្តីជំនឿគ្រីស្ទានមិនមែនជាសាសនាណាមួយនោះឡើយ គឺជាសេចក្តីជំនឿមួយទៅវិញទេ។ សាសនាគឺផ្តោតលើអ្វីដែលមនុស្សត្រូវធ្វើ ប៉ុន្តែសេចក្តីជំនឿគឺផ្តោលើអ្វីដែលព្រះបានធ្វើរួចទៅហើយ។ នៅពេលដែលគ្រីស្ទានបានយល់ថាព្រះយេស៊ូវបានសម្រេចអស់ទាំងសេចក្តីសុចរិតសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នារួចហើយ ហើយថាយើងទាំងអស់គ្នាបានទទួលសេចក្តីសង្រ្គោះដោយសេចក្តីជំនឿលើព្រះអង្គ (ហើយមិនមែនដោយការប្រព្រឹត្តរបស់យើង) ការនោះនឹងនាំឲ្យមានសេចក្តីអំណរ!
ឯយូដាស នឹងស៊ីឡាស ដែលជាគ្រូអធិប្បាយដែរ គេបានប្រដៅទូន្មានជាច្រើនដល់ពួកជំនុំ ព្រមទាំងតាំងឲ្យគេមានចិត្តខ្ជាប់ខ្ជួនឡើង កាលនៅទីនោះជាយូរបន្តិច នោះពួកជំនុំឲ្យគេត្រឡប់ទៅឯពួកសាវកវិញដោយសុខសាន្ត
១៥:៣២-៣៣ យូដា និងស៊ីឡាសបានស្នាក់នៅដើម្បីនឹងលើកទឹកចិត្តដល់ពួកជំនុំនៅអាន់ទីយ៉ូកជាយូរ បន្តិចមុនពេលដែលពួកគេវិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡិមវិញ។
ឯប៉ុល នឹងបាណាបាស បានបង្អង់នៅឯក្រុងអាន់ទីយ៉ូកនោះដែរ ទាំងបង្រៀន ហើយប្រកាសប្រាប់ដំណឹងល្អ គឺជាព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ ជាមួយនឹងមនុស្សឯទៀតជាច្រើន។
១៥:៣៥ លោកប៉ុល និងបាណាបាសបានបន្តកិច្ចការបម្រើរបស់ពួកគេនៅក្នុងពួកជំនុំអាន់ទីយ៉ូក (១១:២៥-២៦)។
កាលក្រោយបន្តិចថ្ងៃមក នោះប៉ុលនិយាយនឹងបាណាបាសថា ចូរយើងត្រឡប់ទៅសួរពួកបងប្អូន នៅ អស់ទាំងក្រុង ជាទីដែលយើងបានផ្សាយព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ផង ដើម្បីឲ្យដឹងពីគេថាជាយ៉ាងដូចម្តេច
១៥:៣៦ លោកប៉ុលបានលើកពីយោបល់ទៅកាន់លោកបាណាបាសថាពួកគាត់គួរតែទៅសួរសុខទុក្ខ ពួកជំនុំដែលពួកគេបានតាំងឡើងនៅក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មរបស់ពួកគាត់ទៅកោះគីប្រុស និងកាឡាទី ដែលពួកគាត់បានបញ្ចប់កាលពីបីឆ្នាំមុន។
ឯបាណាបាស គាត់គិតចង់យកយ៉ូហាន ដែលហៅថា ម៉ាកុស ទៅជាមួយផង
១៥:៣៧ លោកបាណាបាសនិងយល់ស្របហើយចង់នាំយកយ៉ូហានម៉ាកុសទៅជាមួយទៀត។ លោកបាណាបាសគឺជា “កូននៃការលើកទឹកចិត្ត” (៤:៣៦) ដែលគាត់ចង់នាំយកប្អូនជីដូនមួយ របស់គាត់លោកម៉ាកុស ដើម្បីឲ្យមានឱកាសទីពីរក្នុងការធ្វើជាបេសកជនម្នាក់ (៩:២៦-២៧, ១១:២២-២៥, ១១:៣០; កូឡូស ៤:១០)។
តែប៉ុលមិនចូលចិត្តនឹងយកគាត់ទៅទេ ពីព្រោះជាន់មុន គាត់បានចាកចោលគេ ពីកាលនៅស្រុកប៉ាមភីលាម្តងហើយ មិនបានទៅធ្វើការជាមួយគ្នាតទៅឡើយ
១៥:៣៨ លោកប៉ុលគិតថាប្រសិនបើមិននាំយកម៉ាកុសទៅជាមួយនោះប្រសើរជាជាង។ ប្រហែលជា គាត់មិនចង់មានក្តីរំពឹងចំពោះគាត់ ហើយអាចនឹងប្រឈមថាគាត់នឹងចាកចោលពួកគាត់មុនការម្រេច ដូចដែលការចាកចោលរបស់គាត់បានបង្ករបញ្ហាក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មលើកទីមួយរបស់ពួកគាត់ហើយមើលទៅ (១៣:១៣)។
ដូច្នេះ គេមានការណ៍ទាស់ទែងគ្នាជាខ្លាំង ដល់ម៉្លេះបានជាបែកចេញពីគ្នា ឯបាណាបាស គាត់យកម៉ាកុសចុះសំពៅទៅឯកោះគីប្រុស តែប៉ុល គាត់រើសយកស៊ីឡាសវិញ ហើយចេញដំណើរទៅ ដោយមានពួកជំនុំផ្ទុកផ្តាក់ក្នុងព្រះគុណនៃព្រះអម្ចាស់
១៥:៣៩ ទោះបីជាប៉ុលនិងបាណាបាសបែកផ្លូវគ្នាក៏ដោយ លទ្ធផលវិជ្ជមានគឺថា ពេលនេះក្រុមបេសកកម្ម តែមួយក្រុម បានក្លាយជាក្រុមបេសកកម្មពីរក្រុម។ តំបន់នៃការធ្វើដំណើរបេសកកម្មលើកទីមួយ ត្រូវបានបែងចែកជាពីរ រវាងលោកប៉ុលនិងបាណាបាស។ លោកបាណាបាសទៅកោះគីប្រុស (ស្រុកកំណើតគាត់) ជាមួយនឹងម៉ាកុស (១៥:៣៩)។ លោកប៉ុលបាននាំយកស៊ីឡាសហើយធ្វើដំណើរកាត់ ស្រុកស៊ីរីនិងគីលីគា (ស្រុកកំណើតគាត់) ទៅកាន់កាឡាទី។
យើងមិនបានឮពីអ្វីផ្សេងទៀតអំពីលោកបាណាបាសនិងម៉ាកុសនៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការទៀតទេ ប៉ុន្តែ ច្បាស់ណាស់ថាម៉ាកុសពិតទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីការដែលបានចំណាយពេលជាមួយនឹង “កូននៃការលើកទឹកចិត្ត”។ គាត់បានរីកចំរើនខាងព្រលឹងវិញ្ញាណកាន់តែខ្លាំងឡើង ហើយប្រមាណជា ១៥ ឆ្នាំក្រោយមកលោកប៉ុលបានសរសេរថា “ចូរឲ្យអ្នកនាំម៉ាកុសទៅជាមួយផង ដ្បិតគាត់ជាអ្នកមាន ប្រយោជន៍ក្នុងការងារខ្ញុំ” (២ ធីម៉ូថេ ៤:១១)។
១៥:៤០ លោកស៊ីឡាសគឺជាជម្រើសដ៏ល្អក្នុងការធ្វើជាដៃគូថ្មីសម្រាប់លោកប៉ុល ដោយព្រោះតែគាត់គឺជាអ្នកដឹកនាំម្នាក់ ដែលទទួលបានការគោរពនៅក្នុងពួកជំនុំក្រុងយេរូសាឡិម ជាហោរាម្នាក់ ហើយអាចប្រកាសនឹង បង្ហាត់បង្រៀនព្រះបន្ទូលនៃព្រះ។ ក្នុងនាមជាសាសន៍យូដាម្នាក់ គាត់អាចចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំ។ ក្នុងនាមជាបុរសដែលមានសញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំង (១៦:៣៧-៣៨) គាត់បានរីករាយជាមួយនឹងអត្ថប្រយោជន៍ និងការការពារដូចដែលលោកប៉ុលបានទទួលដែរ។ លោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសបានចាកចេញពីអាន់ទីយ៉ូក ជាមួយនឹងការផ្ទុកផ្តាក់របស់ពួកជំនុំ។ ជាថ្មីម្តងទៀត ពួកគេនឹងទុកចិត្តលើព្រះគុណនៃព្រះអម្ចាស់ពេញក្នុងបេសកកម្មរបស់ពួកគាត់។
នោះគាត់ដើរកាត់ស្រុកស៊ីរី នឹងស្រុកគីលីគា ក៏តាំងឲ្យពួកជំនុំទាំងប៉ុន្មានបានខ្ជាប់ខ្ជួនឡើង។
១៥:៤១ នេះគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃបេសកកម្មទីពីរបរស់លោកប៉ុលនៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការដែលមាន រយៈពេលបីឆ្នាំចាប់តាំងពីឆ្នាំ ៤៩ដល់ ឆ្នាំ ៥២ គ,ស។ លោកប៉ុលបាននាំយកសំបុត្រពីយ៉ាកុបទៅកាន់ ពួកជំនុំនៅស្រុកស៊ីរីនិងគីលីគា (ខ២៣)។ ពួកជំនុំទាំងនេះប្រហែលជាត្រូវបានតាំងឡើងដោយលោកប៉ុល ពីឆ្នាំ ៣៤ដល់ ឆ្នាំ ៤៤ គ,ស (៩:៣០, កាឡាទី ១:២១) មុនពេលដែលគាត់បានចូលរួមជាមួយ នឹងពួកជំនុំអាន់ទីយ៉ូក។ លោកប៉ុលបានចម្រើន កម្លាំងដល់ពួកជំនុំទាំងនេះដោយការបង្ហាត់បង្រៀន ហើយដោយការលើកទឹកចិត្ត។
