រីឯប៉ុល បានទៅដល់ក្រុងឌើបេ នឹងលីស្ត្រា ហើយនៅទីនោះ ក៏ប្រទះឃើញសិស្សម្នាក់ ឈ្មោះធីម៉ូថេ ជាកូនរបស់ស្ត្រីសាសន៍យូដាម្នាក់ ដែលបានជឿ តែឪពុកជាសាសន៍ក្រេក
១៦:១ នេះគឺជាការចាប់ផ្តើមក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មទីពីររបស់លោកប៉ុលដែលចាប់ផ្តើមពីឆ្នាំ ៤៩ ដល់ ឆ្នាំ ៥២ គ,ស។ លោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសបានចាប់ផ្តើមដោយការវិលត្រឡប់ទៅពួកជំនុំទាំងប៉ុន្មាន ដែលលោកប៉ុល និងបាណាបាសបានតាំងឡើងក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មរយៈពេលបួនឆ្នាំមុន។
លោកប៉ុលបានវិលត្រឡប់ទៅទីក្រុង ឌើបេ ជាកន្លែងដែលគាត់បានបង្កើតសិស្សជាច្រើននៅក្នុងការធ្វើ ដំណើរបេសកកម្មដំបូងរបស់គាត់ (កិច្ចការ ១៤:២០-២១) និងលីស្រ្តា ជាកន្លែងដែលហ្វូងមនុស្សបានព្យា យាមថ្វាយបង្គំគាត់ដូចជាព្រះណាមួយហើយក្រោយមកបានចោលគាត់នឹងថ្ម (កិច្ចការ ១៤:៨-២០)។ នៅក្រុងលីស្រ្តា មានសិស្សម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ធីម៉ូថេ។ នៅក្នុង ១ កូរិនថូស ៤:១៧ លោកប៉ុល រៀបរាប់ពីធីម៉ូថេ ថា “ជាកូនស្ងួនភ្ងា ហើយស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំ ក្នុងព្រះអម្ចាស់” ។ ការនេះមានន័យថា លោកប៉ុលបានដឹកនាំធីម៉ូថេឲ្យមានសេចក្តីជំនឿរឹងមាំក្នុងព្រះគ្រីស្ទ (ប្រហែលជា ក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មទីមួយរបស់គាត់ កិច្ចការ ១៤:២០; ក៏សូមមើល ភីលីព ២:២២)។
គាត់ជាអ្នកមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អក្នុងពួកជំនុំនៅលីស្ត្រា នឹងអ៊ីកូនាម ឯប៉ុល ចង់ឲ្យអ្នកនោះទៅជាមួយផង បានជាគាត់នាំយកទៅកាត់ស្បែកឲ្យ ដោយព្រោះពួកសាសន៍យូដាដែលនៅស្រុកទាំងនោះ ដ្បិតគេដឹងគ្រប់គ្នាថា ឪពុកគាត់ជាសាសន៍ក្រេក
១៦:២-៣ គ្រីស្ទានដែលនៅក្នុងដំបន់បាននិយាយល្អពីធីម៉ូថេ ហើយប៉ុលពិតជាមានសេចក្តីស្ញើចសរសើរ ចំពោះគាត់ហើយចង់ឲ្យគាត់បានចូលរួមក្រុមបេសកកម្មជាមួយគាត់។ ធីម៉ូថេនឹងបានជាអ្នកជំនួយដល់ បេសកជនដូចជា លោកយ៉ូហានម៉ាកុស បានធ្វើក្នុងការធ្វើដំណើរបេសកកម្មលើទីមួយដែរ។
ការពិតដែលថាម្តាយរបស់ធីម៉ូថេជាសាសន៍យូដាហើយឪពុកជាសាសន៍ក្រិកពិតជាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការដែលបានយល់ថាហេតុអ្វីបានជាលោកប៉ុលនាំធីម៉ូថេទៅធ្វើពិធីកាត់ស្បែក។ យោងតាម ច្បាប់សាសន៍យូដា លោកធីម៉ូថេត្រូវបានរាប់ថាជាសាសន៍យូដាម្នាក់ ដោយព្រោះតែគាត់គឺជា កូនប្រុសស្រ្តីសាសន៍យូដា ប៉ុន្តែដោយព្រោះតែគាត់មិនទាន់កាត់ស្បែកនោះ ពួកសាសន៍យូដារាប់ថា គាត់ជាសាសន៍យូដាដែលគ្មានច្បាប់ទម្លាប់ម្នាក់។
លោកប៉ុលបានដឹងថាការកាត់ស្បែកមិនមានសារៈសំខាន់ចំពោះសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយ ប៉ុន្តែវាមាន ប្រយោជន៍សម្រាប់ធីម៉ូថេក្នុងការទទួលការកាត់ស្បែកដើម្បីឲ្យគាត់ត្រូវបានទទួលដោយពួកសាសន៍យូដា ហើយដែលគាត់មានឯកសិទ្ធពេញលេញក្នុងការចូលទៅក្នុងសាលាប្រជុំដែលគាត់នឹងត្រូវចូលរួមជាមួយនឹងប៉ុលហើយនឹងស៊ីឡាស។ សូមចំណាំថា ប្រសិនបើលោកធីម៉ូថេបាននៅជាមួយនឹងពួកសាសន៍ដទៃ ១០០% លោកប៉ុលនឹងមិនធ្វើពិធីកាត់ស្បែកឲ្យគាត់នោះឡើយ។ តាមការពិតទៅ លោកប៉ុលបានទទូច ដល់ទីតុស ដែលជាសាសន៍ក្រិកជាអ្នកធ្វើការជាមួយគាត់ ថាមិនត្រូវទទួលការកាត់ស្បែកនោះឡើយ (កាឡាទី ២:៣-៥; ១ កូរិនថូស ៧:១៧-២៤)។
កំពុងដែលដើរកាត់អស់ទាំងទីក្រុង នោះក៏ប្រគល់សេចក្ដីបញ្ញត្តទាំងប៉ុន្មានដល់គេ ជាសេចក្ដីដែលពួកសាវក នឹងពួកចាស់ទុំ ដែលនៅក្រុងយេរូសាឡិម បានជំនុំសំរេចគេឲ្យកាន់តាម យ៉ាងនោះ ពួកជំនុំទាំងប៉ុន្មាន មានសេចក្ដីជំនឿ រឹតតែខ្លាំង ហើយចំនួននៃពួកសិស្ស ចេះតែចំរើនកើនឡើងជារាល់ថ្ងៃ។
១៦:៤ គ្រប់ទាំងទីក្រុងដែលពួកគាត់បានទៅ លោកប៉ុល និងស៊ីឡាសបាននាំយកសេចក្តីសំបុត្រពី លោកយ៉ាកុបទៅដល់ពួកជំនុំទាំងប៉ុន្មាន ហើយបានពន្យល់ពីការសម្រេចរបស់ពួកសាវ័ក និង ពួកចាស់ទុំនៅក្រុងយេរូសាឡិម។
១៦:៥ ការសម្រេចិត្តរបស់ពួកសាវ័កនិងពួកចាស់ទុំគឺដោយប្រាជ្ញា ហើយពេលដែលពួកជំនុំទាំងប៉ុន្មាន បានឮនោះពួកគេបានរីកចំរើន ទាំងក្នុងសេចក្តីជំនឿ ហើយនឹងទាំងចំនួនកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ពួកអ្នកជឿ រីកចំរើនកាន់តែខ្លាំងឡើងក្នុងការប្តេជ្ញារបស់គេចំព្រោះព្រះយេស៊ូវ ហើយពួកជំនុំក៏រីកចំរើន កាន់តែខ្លាំងឡើង ហើយខ្លាំងឡើងដែលមានមនុស្សជាច្រើនបានផ្លាស់ប្រែ។
កាលបានដើរកាត់ស្រុកព្រីគា នឹងដែនខេត្តកាឡាទី នោះព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ទ្រង់ឃាត់ មិនឲ្យផ្សាយព្រះបន្ទូលនៅស្រុកអាស៊ីទេ
១៦:៦ លោកប៉ុល ស៊ីឡាសនិងធីម៉ូថេបានធ្វើដំណើរទៅភាគខាងលិចដើម្បីនាំយកដំណឹងល្អ ទៅប្រកាសនៅខេត្តរបស់រ៉ូម៉ាំងដែលនៅ “អាស៊ី”។ សូមចំណាំថា “អាស៊ី” មិនមែនសំដៅលើទ្វីប ដែលយើងរាល់គ្នាសព្វថ្ងៃនេះហៅថាអាស៊ីនោះឡើយ ប៉ុន្តែជាខេត្តរបស់រ៉ូម៉ាំងដែលនៅក្នុងដំបន់ អាស៊ីបូព៌ា(ដែលជាប្រទេសទួគីក្នុងសម័យនេះ)។ អេភេសូជាទីក្រុងរបស់ខេត្តនេះ។ លោកលូកាមិនបានប្រាប់ថាព្រះវិញ្ញាណហាមឃាត់ពួកបេសកជនមិនឲ្យទៅទីនោះដោយរបៀបណាទេ។ អាចតាមរយៈការជាក់ស្តែង ការយល់សប្តិ ជាសេចក្តីទំនាយ ឬតាមស្ថានភាពណាមួយ។
បានជានាំគ្នាចុះទៅឯស្រុកមីស៊ាវិញ ហើយខំចូលទៅក្នុងស្រុកប៊ីធូនា ប៉ុន្តែព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះយេស៊ូវមិនអនុញ្ញាតឲ្យចូលទេ
១៦:៧ បេសកជនបានធ្វើដំណើរទៅប៉ែកខាងជើងឈាងខាងលិចទៅព្រំប្រទល់ស្រុកមីស៊ា ហើយបានព្យាយាមចូលទៅប៉ែកខាងជើងនៃស្រុកប៊ីធូនា ប៉ុន្តែជាថ្មីម្តងទៀតព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ មិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគាត់ចូលទៅនោះឡើយ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធត្រូវបានហៅថា “ព្រះវិញ្ញាណ នៃព្រះយេស៊ូវ” គឺជាឃ្លាដែលបញ្ជាក់ពីការដែលព្រះយេស៊ូវដឹកនាំនៅក្នុងការរីកចំរើននៃដំណឹងល្អ តាមរយៈកិច្ចការនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។
រួចគេដើរហួសពីស្រុកមីស៊ា ចុះទៅឯទ្រអាសវិញ
១៦:៨ លោកប៉ុល និងស៊ីឡាសបានធ្វើព័ន្ធកិច្ចនៅក្នុងស្រុកស៊ីរី គីលីគា និងកាឡាទីនៅប៉ែកខាងកើត; ហើយពេលនេះពួកគាត់នៅក្នុងស្រុកមីស៊ា។ ពួកគាត់មិនអាចទៅភាគខាងជើង (ចូលទៅក្នុងប៊ីធូនា) ឬទៅប៉ែកខាងត្បូង (ចូលទៅក្នុងអាស៊ី) បានឡើយ ដូច្នេះហើយពួកគាត់មានតែបន្តដំណើរទៅប៉ែក ខាងលិចហើយបានទៅដល់ទីក្រុងទ្រអាសវិញប៉ុណ្ណោះ។
នៅយប់នោះ ប៉ុលបានឃើញក្នុងការជាក់ស្តែង ជាមនុស្សពីស្រុកម៉ាសេដូនម្នាក់ឈរអង្វរគាត់ថា សូមអញ្ជើញឆ្លងមកជួយយើងខ្ញុំ ដែលនៅស្រុកម៉ាសេដូននេះផង
១៦:៩ លោកប៉ុលគឺនៅក្នុងក្រុងទ្រអាសហើយមិនដឹងច្បាស់ថានឹងត្រូវទៅកន្លែងទៀតឡើយ។ នៅក្នុងយប់នោះ គាត់បានទទួលនូវការជាក់ស្តែងពីព្រះជាម្ចាស់។ នៅក្នុងការជាក់ស្តែងនោះ មនុស្សម្នាក់នៅក្នុងស្រុកម៉ាសេដូនបានសូមឲ្យជួយ។ របៀបដែលលោកប៉ុលអាចជួយបាននោះគឺ ដោយការនាំយកដំណឹងល្អពីសេចក្តីសង្រ្គោះទៅកាន់ស្រុកម៉ាសេដូន។
លុះគាត់បានឃើញការជាក់ស្តែងនោះរួចហើយ នោះយើងក៏រកឱកាសនឹងទៅឯស្រុកម៉ាសេដូនភ្លាម ដោយយល់ឃើញថា ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ហៅយើង ឲ្យទៅផ្សាយដំណឹងល្អដល់គេ
១៦:១០ “មនុស្សពីស្រុកម៉ាសេដូន” អាចជាលោកលូកា ដោយព្រោះតែគាត់បានចូលរួមជាមួយនឹង ពួកបេសកជនក្នុងពេលនេះ។ ការនេះបង្ហាញពីការពិតដែលលោកលូកាបានកត់ត្រាថា “យើង” (ជំនួសឲ្យពាក្យថា “ពួក (គេ) គាត់” ខ៤, ៦-៨) ក្នុងជំពូកនេះ។
ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានដឹកនាំ លោកប៉ុលហើយនឹងក្រុមរបស់គាត់ឲ្យបានទៅឯក្រុងទ្រអាស ដើម្បីឲ្យបានជួបជាមួយនឹងគ្រូពេទ្យសាសន៍ក្រិចម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថាលូកា។ ការនេះពិតជា មានសារៈសំខាន់ដោយព្រោះតែបានប្រទានដល់ លោកប៉ុល ឲ្យមានគ្រូពេទ្យម្នាក់ដែលអាចជួយ ដល់សុខភាពរបស់គាត់ ហើយបានជួយឲ្យលោកលូកាបានរួមចំណែកនៅក្នុងបេសកកម្មផងដែរ។ ព្រះបានធ្វើការនៅក្នុងជីវិតរបស់លោកលូកា (ដូចដែលព្រះអង្គបានធ្វើការនៅក្នុងជីវិតរបស់លោកយ៉ូហាន ម៉ាកុសដែរ សូមមើលការបកស្រាយនៅក្នុង ១:៣៩) ដើម្បីនឹងកែប្រែលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់មនុស្ស ម្នាក់ដែលគាត់អាចធ្វើការកត់ត្រាដំណឹងល្អមួយក្នុងចំណោមដំណឹងល្អទាំងបួន ហើយនឹងបទគម្ពីរនេះ គឺជាបទគម្ពីរកិច្ចការ។
កាលបានចុះសំពៅចេញពីទ្រអាសទៅ នោះក៏ដំរង់ទៅឯកោះសាម៉ូត្រាស ហើយថ្ងៃក្រោយបានដល់នាប៉ូល ពីទីនោះ យើងក៏ទៅដល់ក្រុងភីលីព ជាទីក្រុងលេខ១ក្នុងដែនខេត្តម៉ាសេដូន ដែលជាស្រុកចំណុះ ហើយយើងសំចតនៅទីនោះបានបួនដប់ថ្ងៃ។
១៦:១១ ពួកបេសកជនបានស្តាប់តាមការបើកសំដែងមកពីព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានចុះសំពៅទៅកាន់ ខេត្តម៉ាសេដូន។
១៦:១២ ពួកគាត់បានមកដល់ក្រុងភីលីព ដែលជាទីក្រុងសំខាន់របស់ម៉ាសេដូន។ ទីក្រុងនោះគឺជាទីក្រុង ដែលរុងរឿង ហើយមានឋានៈជាអាណានិគមរ៉ូម៉ាំង។ ការនេះមានន័យថាទីក្រុងនោះមានរដ្ឋាភិបាលរបស់ ខ្លួនគេ ប្រជាជនដែលរស់នៅទីក្រុងនោះមិនត្រូវការបង់ពន្ធឲ្យរ៉ូមនោះឡើយ ហើយពួកគេមានសិទ្ធក្នុង ការកាន់កាប់ដីធ្លីដូចជាពលរដ្ឋនៅទីក្រុងរ៉ូម។
ដល់ថ្ងៃឈប់សំរាក យើងដើរចេញពីទីក្រុង ទៅឯមាត់ទន្លេ ជាកន្លែងដែលគេធ្លាប់អធិស្ឋាន ក៏អង្គុយនិយាយនឹងពួកស្រីៗដែលប្រជុំគ្នា
១៦:១៣ ជាធម្មតានៅពេលដែលប៉ុលទៅដល់ទីក្រុងណាមួយគាត់តែងតែទៅសាលាប្រជុំរបស់ សាសន៍យូដាក្នុងថ្ងៃសប្ប័ទដើម្បីស្វែងរកឳកាសក្នុងការប្រកាសដំណឹងល្អទៅកាន់សាសន៍យូដា។ យ៉ាងណាម៉ិញ មើលទៅហាក់បីដូចជានៅក្នុងទីក្រុងភីលីពមិនមានសាលាប្រជុំរបស់សាសន៍យូដា នោះឡើយ។ ដើម្បីប្រជុំគ្នាជាសាលាប្រជុំមួយ ត្រូវមានបុរសសាសន៍យូដាយ៉ាងហោចដប់នាក់ ដែលនាំគ្រួសាររបស់ពួកគាត់។ ដូច្នេះហើយការពិតដែលថានៅទីក្រុងភីលីពគ្មានសាលាប្រជុំបង្ហាញថា មិនមានសាសន៍យូដាច្រើន រស់នៅក្នុងទីក្រុងនោះឡើយ។ តែយ៉ាងណាម៉ិញមានទីកន្លែងមួយខាងក្រៅទី ក្រុងដែលពួកស្រីៗទៅអធិស្ឋាន ថ្វាយបង្គំ ហើយអានបទព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។ ពួកបេសកជនបានឃើញ ទីកន្លែងនេះហើយបានអង្គុយ ជាមួយនឹងពួកស្រីៗ ហើយបានប្រាប់ពួកគាត់អំពីព្រះយេស៊ូវ។
នោះមានស្ត្រីម្នាក់ ជាអ្នកជំនួញល័ខពណ៌ស្វាយ ឈ្មោះលីឌា ពីក្រុងធាទេរ៉ា ជាអ្នកដែលថ្វាយបង្គំព្រះ នាងប្រុងស្តាប់ ហើយព្រះអម្ចាស់ទ្រង់បើកចិត្តនាង ឲ្យយកចិត្តទុកដាក់តាមសេចក្ដី ដែលប៉ុលអធិប្បាយ
១៦:១៤ មនុស្សដែលលោកប៉ុលបានផ្លាស់ប្រែដំបូងគេនៅក្នុងទីក្រុងភីលីពគឺជាលីឌា។ នាងជា “អ្នកដែលថ្វាយបង្គំព្រះ” (គឺថា ជាសាសន៍ដទៃដែលបានជឿលើព្រះប៉ុន្តែមិនទាន់បានផ្លាស់ប្រែទៅក្នុង សាសនាសាសន៍យូដា) ហើយជាអ្នកជំនួញដែលជួញល័ខពណ៌ស្វាយ។ ស្រុកកំណើតរបស់គាត់គឺ ក្រុងធាទេរ៉ា ជាក្រុងដែលល្បីល្បាញសម្រាប់ល័ខពណ៌ស្វាយនោះ (វិវរណៈ ២:១៨-២៩) ហើយមាន ទីតាំងនៅក្នុងផ្នែកមួយនៃអាស៊ីបូព៌ា ដែលមានឈ្មោះថា លីឌា។ ដូច្នេះហើយ គាត់ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះ តាមតំបន់កំណើតរបស់គាត់។
លោកប៉ុលបានប្រកាស ហើយលីឌាបានស្តាប់តាម ប៉ុន្តែគឺជាព្រះអម្ចាស់ទេដែលបាន “បើកចំហចិត្តគាត់” ដែលបានបណ្តាលឲ្យគាត់យល់ហើយទទួលស្តាប់តាមដំណឹងល្អ។ ការនេះគឺជាកិច្ចការដែលព្រះបានធ្វើ នៅក្នុងពួកអ្នកជឿគ្រប់ៗគ្នា។ សេចក្តីសង្រ្គោះគឺជាអំណោយទានមកពីព្រះ។ ព្រះអង្គបានសម្រេចការនោះ សម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នាដោយការរស់នៅ ការសុគតនិងការរស់ពីសុគតឡើងវិញរបស់ព្រះរាជបុត្រាព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គអនុញ្ញាតឲ្យយើងទាំងអស់គ្នាបានទទួលដោយការប្រទានឲ្យមានការបើកសំដែង និងការយល់ដឹងដល់យើងទាំងអស់គ្នាដោយសារកិច្ចការនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអង្គ។
កាលនាងបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ព្រមទាំងពួកគ្រួនាងរួចហើយ នោះក៏អញ្ជើញយើងថា បើអស់លោកយល់ឃើញថា ខ្ញុំស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះអម្ចាស់ពិត នោះសូមលោកអញ្ជើញទៅនៅឯផ្ទះខ្ញុំកុំខាន នាងក៏បង្ខំដល់យើង។
១៦:១៥ នៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ ពួកអ្នកជឿភាគច្រើនទទួលពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកភ្លាមៗក្រោយពេល ដែលពួកគាត់ទទួលស្តាប់តាមដំណឹងល្អដោយសេចក្តីជំនឿ។ លីឌា ហើយនឹងពួកគ្រួរបស់គាត់បានទទួល ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកជាមួយគ្នា។
ល័ខពណ៌ស្វាយគឺជារបស់ដែលមានតម្លៃខ្ពស់ ក្រណាត់ពណ៌ស្វាយត្រូវបានពាក់ដោយខ្សែរាជវង្ស ហើយនឹងអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ។ ដូច្នេះហើយ មុខជំនួញរបស់លីឌាបានធ្វើឲ្យគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិ គ្រប់គ្រាន់នៅក្នុងការដែលអាចសង់ផ្ទះធំបាន។ ការនេះបានអនុញ្ញាតឲ្យគាត់បានផ្តល់ទីស្នាក់នៅសម្រាប់ ពួកបេសកជនបាន (រ៉ូម ១២:១៣; ១ ធីម៉ូថេ ៣:២; ហេព្រើរ ១៣:២; ១ ពេត្រុស ៤:៩; ៣ យ៉ុហាន ៥-៨)។ ផ្ទះរបស់លីឌាបានប្រែក្លាយជាទីកន្លែងដែលពួកជំនុំថ្មីនៅក្នុងទីក្រុងភីលីពប្រជុំគ្នា (ខ៤០)។
រួចកាលយើងកំពុងតែទៅឯទីអធិស្ឋាន នោះមានបាវស្រីម្នាក់មកជួបនឹងយើង នាងនោះមានអារក្សភីថង់ចូល ក៏បានចំរើនឲ្យចៅហ្វាយនាងជាច្រើន ដោយការទាយ
១៦:១៦ បាវស្រីនេះគឺជាប្រភពចំណូលដល់ចៅហ្វាយរបស់នាងដោយការដែលនាងទាយដោយ ព្រោះតែវិញ្ញាណអាក្រក់ដែលសណ្ឋិតក្នុងខ្លួននាងដែលបានធ្វើឲ្យនាងអាចធ្វើការទាយបាន។
នាងដើរតាមប៉ុល នឹងយើងខ្ញុំ ទាំងស្រែកថា អ្នកទាំងនេះជាអ្នកបំរើនៃព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ដែលប្រាប់យើងពីផ្លូវសង្គ្រោះ
១៦:១៧ វិញ្ញាណអាក្រក់នោះបានដឹងថាពួកបេសកជនគឺជា “អ្នកបំរើនៃព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត”។ អែល អេលីយ៉ុង គឺជាឈ្មោះសម្រាប់ព្រះរបស់សាសន៍អ៊ីស្រាអែល (លោកុប្បត្តិ ១៤:១៨-២២; ទំនុកដំកើង ៧៨:៣៥; ដានីយ៉ែល ៥:១៨) ដែលមាននៃថា ព្រះដ៏មានព្រះចេស្តាដ៏ខ្ពស់បំផុត។
នាងក៏ធ្វើដូច្នោះជាយូរថ្ងៃ ទាល់តែប៉ុលមានសេចក្ដីរំខានចិត្ត ហើយបែរទៅនិយាយនឹងអារក្សនោះថា អញបង្គាប់ឯងដោយនូវព្រះនាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ឲ្យឯងចេញពីនាងនេះទៅ វាក៏ចេញទៅនៅវេលានោះឯង
១៦:១៨ លោកប៉ុលបានបណ្តេញវិញ្ញាណអាក្រក់ចេញពីបាវស្រីនោះដោយព្រះចេស្តារបស់ព្រះយេស៊ូវ។ វិញ្ញាណអាក្រក់នោះត្រូវតែស្តាប់តាមបង្គាប់របស់លោកប៉ុលនៅក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ព្រះយេស៊ូវពិតជាមានអស់ទាំងអំណាចនៅស្ថានសួគ៌និងនៅលើផែនដី (ម៉ាថាយ ២៨:១៨)!
កាលពួកចៅហ្វាយរបស់នាងឃើញថា ទីសង្ឃឹមដែលនឹងបានកំរៃ បានបាត់អស់ទៅហើយ នោះគេក៏ចាប់ប៉ុលនឹងស៊ីឡាស ដោយកន្ត្រាក់កន្ត្រែងនាំទៅឯទីផ្សារ នៅចំពោះមុខមេនគរបាល
១៦:១៩ ពួកចៅហ្វាយរបស់បាវស្រីនោះមិនខ្វល់ពីការរស់នៅរបស់នាងនោះឡើយប៉ុន្តែគេខ្វល់តែ ពីការដែលបាត់បង់ផ្លូវដែលគេអាចរកប្រាក់បានតែប៉ុណ្ណោះ។ ដោយព្រោះតែភាពលោភលន់របស់ពួកគេ ពួកគេបានខឹងសម្បារហើយបានចាប់កន្ត្រាក់ប៉ុល និងស៊ីឡាសទៅចំពោះមុខមេនគរបាល។ សូមកត់សម្គាល់ថា ពួកគេចាប់ប៉ុល និងស៊ីឡាសដែលជាសាសន៍យូដា មិនមែនលោកលូកា ដែលជាសាសន៍ដទៃ និងធីម៉ូថេដែលជាកូនកាត់សាសន៍ដទៃនោះឡើយ។
រួចកាលនាំទៅដល់នាយកដំរួតនគរបាល គេជំរាបថា ពួកសាសន៍យូដាទាំងនេះនាំឲ្យទីក្រុងយើង កើតវឹកវរជាខ្លាំងណាស់
១៦:២០ ពួកចៅហ្វាយរបស់បាវស្រីបានចោទប្រកាន់ដល់ប៉ុលនិងស៊ីឡាសពីបទ “នាំឲ្យទីក្រុងរបស់យើង កើតវឹកវរជាខ្លាំង”។ ការនេះមិនពិតនោះឡើយ។ ពួកគាត់គ្រាន់តែបានរំខានដល់វិញ្ញាញអាក្រក់ និងផ្លូវរកលុយរបស់ចៅហ្វាយរបស់បាវស្រីនោះតែប៉ុណ្ណោះ។
គេប្រកាសប្រាប់ពីទំនៀមទំលាប់ ដែលយើងខ្ញុំជាសាសន៍រ៉ូម គ្មានច្បាប់ទទួល ឬកាន់តាមឡើយ
១៦:២១ ពួកគេចោទប្រកាន់ពីការដែលបញ្ចូលនូវទំនៀមទម្លាប់ដែលខុសនឹងច្បាប់របស់រ៉ូម៉ាំង។ មនុស្សនៅក្នុងទីក្រុងភីលីពមានមោនទភាពចំពោះឋានៈរបស់ទីក្រុងជាអាណានិគមរ៉ូម៉ាំង ដូច្នេះហើយ ពួកចៅហ្វាយរបស់បាវស្រីនោះចង់ឲ្យមេនគរបាលគិតថាពួកសាសន៍យូដាទាំងនេះប្រឆាំងជាមួយនឹងរ៉ូមដើម្បីឲ្យពួកគេត្រូវដាក់ទោស។
ហ្វូងមនុស្សក៏លើកគ្នាទាស់នឹងប៉ុល ហើយនឹងស៊ីឡាសដែរ រួចមេនគរបាលបានកន្ត្រាក់ហែកអាវគេចេញ ហើយបង្គាប់ឲ្យវាយនឹងរំពាត់
១៦:២២ មេនគរបានហែកអាវប៉ុលនិងស៊ីឡាសហើយបានវាយគាត់ដោយរំពាត់។ ការនេះបានកើតឡើង ជាសាធារណៈ។ ការប្រព្រឹត្តនេះគឺខុសច្បាប់ដោយព្រោះតែលោកប៉ុល និងស៊ីឡាសមិនទាន់បានទទួល ការជំនុំជំរះនិងឳកាសក្នុងការ ការពារខ្លួនពួកគាត់ពីការចោទប្រកាន់នោះឡើយ។
ក្រោយដែលវាយ មានស្នាមជាច្រើនហើយ នោះក៏យកទៅដាក់គុក បង្គាប់មេភូឃុំ ឲ្យរក្សាដោយប្រយ័តប្រយែង មេភូឃុំទទួលបង្គាប់យ៉ាងដូច្នោះហើយ ក៏នាំយកគេទៅដាក់ក្នុងគុកជ្រៅ ព្រមទាំងដាក់ខ្នោះភ្ជាប់នៅជើងផង
១៦:២៣-២៤ ក្រោយពីការដែលវាយដោយខុសច្បាប់ហើយនោះ ក៏មានការយកទៅដាក់គុក ដោយខុសច្បាប់ថែមទៀត។ មេភូឃុំបានដាក់ខ្នោះឈើជាប់នឹងជើងរបស់ប៉ុលនិងស៊ីឡាស។ ខ្នោះនោះ ចាក់ជាប់ជើងរបស់ពួកគាត់យ៉ាងណែន ហើយញែកជើងរបស់ពួកគាត់ចេញពីគ្នាអស់រយៈពេលជាច្រើន ម៉ោងហើយបានធ្វើឲ្យមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។
លុះពេលប្រហែលជាកណ្តាលអធ្រាត្រ ប៉ុល នឹងស៊ីឡាស កំពុងតែអធិស្ឋាន ហើយច្រៀងសរសើរដល់ព្រះ ឯពួកអ្នកទោសក៏ស្តាប់ដែរ
១៦:២៥ លោកប៉ុល និងស៊ីឡាសបានជាប់ក្នុងគុកអស់រយៈពេលជាងដប់ពីរម៉ោង។ ពួកគាត់បានអង្គុយលើ កម្រាលដោយមិនបានអង្គុយស្រួលបួលនោះឡើយដោយសារតែជើងរបស់ពួកគាត់ត្រូវជាប់ខ្នោះ។ រូបរាង្គកាយរបស់ពួកគាត់បានរងការឈឺចាប់ដោយព្រោះតែពួកគាត់ត្រូវបានគេវាយនឹងរំពាត់ហើយមានស្នាមរបួសដែលដាច់រហែក។ ពួកគាត់ត្រូវគេដាក់នៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងគុកដែលពេញទៅដោយសេចក្តីងងឹត។ ពួកគាត់មិនអាចនឹងដេកបានឡើយហើយនៅរហូតដល់ពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រ។ ដូច្នេះហើយ ពួកគាត់ធ្វើអ្វី? ពួកគាត់អធិស្ឋានហើយច្រៀងសរសើរដំកើងព្រះ!
មិនខ្វល់ពីការឈឺចាប់ដែលពួកគាត់កំពុងតែមាននោះ ពួកគាត់នៅតែអធិស្ឋាន ហើយច្រៀងសរសើរ ដំកើងព្រះ ហើយការសរសើររបស់ពួកគាត់បានប្រែក្លាយជាការផ្សាយដំណឹងល្អនៅពេលដែល អ្នកទោសផ្សេងទៀតបានស្តាប់ឮពួកគាត់។ ឥរិយាបទរបស់លោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសនៅក្នុងស្ថានភាព ដូចនេះគឺជាគំរូដ៏ល្អសម្រាប់គ្រីស្ទានទាំងអស់គ្នា។ មនុស្សទាំងអស់តែងតែសម្លឹងមើលពីការរស់នៅរបស់ យើង ហើយនៅពេលដែលយើងអធិស្ឋាន ហើយច្រៀងសរសើរដំកើងព្រះព្រមទាំងទុកចិត្តលើទ្រង់ នៅក្នុង ពេលវេលាដ៏លំបាកដែលមាននៅក្នុងជីវិតរបស់យើងនោះ ពួកគេបានឃើញពីសេចក្តីជំនឿរបស់យើង។ នៅក្នុងបទគម្ពីរកិច្ចការ គ្រីស្ទានតែងតែពេញដោយសេចក្តីជំនឿ និងសេចក្តីសង្ឃឹម។ លោកពេត្រុស បានដេកលង់លក់ដោយស្ងប់សុខនៅក្នុងគុកក្នុងយប់នោះមុនពេលដែលគាត់ត្រូវបានគេកាត់ក្តី (១២:៦) ហើយប៉ុលនិងស៊ីឡាសច្រៀងសរសើរដំកើងដល់ព្រះ។
នោះស្រាប់តែកើតមានកក្រើកដីជាខ្លាំង ដល់ម៉្លេះបានជារញ្ជួយដល់ជើងជញ្ជាំងគុកផង ហើយទ្វារទាំងប៉ុន្មានរបើកចេញភ្លាម ខ្នោះក៏រហើបចេញទាំងអស់ទៅ
១៦:២៦ នៅពេលដែលលោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសអធិស្ឋានហើយសរសើរដំកើងដល់ព្រះនោះ ព្រះអង្គបានធ្វើ ឲ្យមានកក្រើកដីហើយខ្នោះក៏ហើបចេញពីអ្នកទោសទាំងអស់!
កាលមេភូឃុំភ្ញាក់ឡើង ឃើញទ្វារគុកនៅចំហដូច្នោះ ក៏ហូតដាវបំរុងនឹងសំឡាប់ខ្លួនចោល ដោយស្មានថា អ្នកទោសបានរត់រួចអស់ហើយ
១៦:២៧ ការដែលកក្រើកដីបានធ្វើឲ្យមេភូឃុំភ្ញាក់ឡើង។ គាត់បានឃើញថាទ្វារគុកបានរបើក ហើយបានគិតថាពួកអ្នកទោសបានរត់ចេញអស់ហើយ!គាត់បានដកដាវដើម្បីនឹងសម្លាប់ខ្លួន។ គាត់បានដឹងថាការដាក់ទោសដែលគាត់នឹងទទួលបានដោយមិនបានយាមអ្នកទោសឲ្យបានត្រឹមត្រូវនោះគឺជាទោសស្លាប់ ហើយគាត់បានសម្រេចចិត្តនៅក្នុងការសម្លាប់ខ្លួនវាគឺជាការស្លាប់ដែលងាយស្រួលជាង ការដែលត្រូវគេកាត់ក្បាល។
ប៉ុន្តែ ប៉ុលស្រែកឡើងឃាត់ថា កុំធ្វើបាបខ្លួនឡើយ ដ្បិតយើងនៅឯណេះទាំងអស់គ្នាទេ
១៦:២៨ យ៉ាងណាម៉ិញ ពួកអ្នកទោសមិនបានរត់ចេញទេ!គោលដៅនៃការដែលមានកក្រើកដីនោះគឺ មិនមែនដើម្បីនឹងសង្គ្រោះលោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសពីគុកនោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីនឹងសង្គ្រោះមេភូឃុំឲ្យបាន ជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ!
មេភូឃុំក៏ឲ្យគេយកភ្លើងមក រួចម្នីម្នាស្ទុះចូលទៅក្នុងគុក ផ្តួលខ្លួននៅទៀបជើងប៉ុល នឹងស៊ីឡាស ទាំងញាប់ញ័រ
១៦:២៩ មេភូឃុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលបានស្តាប់ឮសម្លេងលោកប៉ុលស្រែកឡើង។ គាត់បានប្រើឲ្យអ្នកបម្រើរបស់គាត់យកភ្លើងមកដោយព្រោះតែនៅក្នុងគុកនោះគឺងងឹតឈឹងនៅកណ្តាលពេលអា ធ្រាត្រ។ គាត់បានទៅឯលោកប៉ុលនិងស៊ីឡាស ហើយបានក្រាបចុះនៅចំពោះអ្នកទោសទាំងពី រនេះដែលបានសង្រ្គោះជីវិតរបស់គាត់ដោយការស្រែកឃាត់ ហើយមិនបានរត់ចេញ។
ការដែលកក្រើក ដីនោះបានបង្ហាញដល់គាត់ថាព្រះជាម្ចាស់គឺកំពុងតែធ្វើការដោយសារលោកប៉ុល និងស៊ីឡាស ហើយពួកគេជាមនុស្សបរិសុទ្ធ ហើយថាគាត់គឺជាមនុស្សមានបាប។ ប្រហែលជា មេភូឃុំធ្លាប់បានឮថា ពួកគាត់បានប្រកាសពីផ្លូវនៃសេចក្តីសង្រ្គោះហើយ (ខ១៧) ដូច្នេះហើយ បានជាគាត់សួរនូវសំនួរដ៏សំខាន់ បំផុត។
គាត់នាំគេចេញទៅក្រៅសួរថា លោកម្ចាស់អើយ តើត្រូវឲ្យខ្ញុំធ្វើដូចម្តេចឲ្យបានសង្គ្រោះផង
១៦:៣០ មេភូឃុំចង់ដឹងថាតើគាត់ត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីឲ្យទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះ ប៉ុន្តែតាមការពិតទៅគឺគ្មាន អ្វីដែលគាត់ត្រូវធ្វើនោះឡើយ ដោយព្រោះតែគ្រប់យ៉ាងបានធ្វើសម្រេចសម្រាប់គាត់រួចទៅ ហើយដោយសារ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ពេលនេះអ្វីដែលតម្រូវឲ្យគាត់ធ្វើនោះគឺត្រូវទទួលជឿលើព្រះយេស៊ូវតែប៉ុណ្ណោះ។
គេក៏ប្រាប់គាត់ថា ចូរជឿដល់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទទៅ នោះនឹងបានសង្គ្រោះហើយ ព្រមទាំងពួកគ្រួសារលោកផង
១៦:៣១ លោកប៉ុលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា សេចក្តីសង្រ្គោះគឺអាចទទួលបានដោយសារតែសេចក្តី ជំនឿតែប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដោយការប្រព្រឹត្តរបស់មនុស្សនោះឡើយ។ ជំនឿមិនមែនជាការប្រព្រឹត្តទេ វាគឺជាការទុកចិត្តលើកិច្ចការរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះ ប្រសិនបើគាត់ផ្លាស់ប្រែចេញពីអំពើបាបរបស់គាត់ ហើយជឿលើព្រះយេស៊ូវជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់គាត់។
ការប្រែចិត្តរបស់មេភូឃុំបានបង្ហាញជាការពិតនៅពេលដែលគាត់បានឳនក្រាបដោយញាប់ញ័រ ហើយបានដឹងខ្លួនថាគាត់ត្រូវការសេចក្តីសង្រ្គោះ។ គាត់បានដឹងថាគាត់គឺជាមនុស្សមានបាបម្នាក់ ហើយថាគាត់ត្រូវការសេចក្តីសង្រ្គោះ។ ពេលនេះ គាត់ត្រូវតែមានសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវ។ គាត់ត្រូវតែជឿថា អ្វីដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលពីព្រះអង្គទ្រង់ (យ៉ូហាន ២០:៣១) ហើយជឿលើអ្វី ដែលព្រះអង្គបានធ្វើសម្រាប់យើង ទាំងអស់គ្នា (១ កូរិនថូស ១៥:៣-៤; រ៉ូម ១:១៦)។ សូមចំណាំថា យើងត្រូវតែជឿលើ “ព្រះអម្ចាស់” យេស៊ូវ។ ព្រះយេស៊ូវសង្រ្គោះដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលដើរតាម ព្រះអង្គក្នុងនាមជាព្រះអម្ចាស់របស់គេ។ ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើព្រះអង្គជាព្រះអម្ចាស់របស់អ្នក ព្រះអង្គក៏ជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់អ្នកដែរ។
លោកប៉ុលបានប្រកាសថា “ចូរជឿដល់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទទៅ នោះនឹងបានសង្គ្រោះហើយ ព្រមទាំងពួកគ្រួសារលោកផង”។ លោកប៉ុលមិនបានថាសេចក្តីជំនឿរបស់មេភូឃុំអាចនឹង សង្រ្គោះគ្រួសារគាត់ទាំងអស់គ្នានោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏អាចទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះដែរ ប្រសិនបើ គេជឿលើព្រះយេស៊ូវ។ ហេតុនេះហើយបានជាមេភូឃុំបាននាំគ្រួសារគាត់ទាំងអស់ ឲ្យបានជួប ជាមួយនឹងលោកប៉ុល និងស៊ីឡាសដើម្បីឲ្យពួកគេអាចស្តាប់ឮដំណឹងល្អដែរ (ខ៣២-៣៤)។
គេក៏ផ្សាយព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ដល់គាត់ នឹងពួកគ្រួគាត់ទាំងអស់ដែរ
១៦:៣២ លោកប៉ុល និងស៊ីឡាសបានប្រាប់ដល់ក្រុមគ្រួសាររបស់មេភូឃុំពីដំណឹងល្អសេចក្តីសង្រ្គោះ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចទទួលជឿផងដែរ។
នៅវេលាយប់នោះឯង គាត់យកគេទៅលាងស្នាមរំពាត់ចេញ រួចខ្លួនគាត់ នឹងពួកគាត់ទាំងអស់ ក៏ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកភ្លាម
១៦:៣៣ មេភូឃុំបង្ហាញចិត្តថ្មីរបស់គាត់ និងជីវិតថ្មីនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទដោយការលាងសំអាតរបួស ដល់ពួកបេសកជន។ ក្រោយមក ការដែល “លាងសំអាត” ដែលមានសារៈសំខាន់ជាងបានកើតមានឡើង ពេលដែលមេភូឃុំ និងពួកគ្រួសាររបស់គាត់បានទទួលពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកដែលជាការបង្ហាញពីការដែលគេ ទទួលជឿលើព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់។
នោះគាត់នាំគេចូលទៅក្នុងផ្ទះរៀបតុឲ្យបរិភោគ ដោយមានចិត្តរីករាយសាទរ ព្រមទាំងពួកគ្រួគាត់ផង ដោយព្រោះបានជឿដល់ព្រះហើយ។
១៦:៣៤ មេភូឃុំបាននាំយកលោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសទៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ហើយរៀបចំអាហារឲ្យពួកគាត់ បរិភោគ។ នៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់អ្នកទាំងពីរមិនមែនជាអ្នកទោសទៀតឡើយ ពួកគាត់គឺជាបងប្អូនក្នុង ព្រះគ្រីស្ទវិញ។
ដល់ភ្លឺឡើង នោះមេនគរបាលចាត់ពួកនាយ ឲ្យទៅប្រាប់ថា ចូរលែងអ្នកទាំង២នោះទៅ មេភូឃុំក៏ប្រាប់ដល់ប៉ុល តាមពាក្យនោះថា លោកនគរបាលបានចាត់គេមក ប្រាប់ឲ្យលែងលោកចេញទៅហើយ ដូច្នេះ សូមអញ្ជើញទៅដោយសុខសាន្តចុះ
១៦:៣៥-៣៦ លោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសបានចេញពីគុកនៅក្នុងពេលយប់ហើយទៅផ្ទះរបស់មេភូឃុំ។ ប៉ុន្តែនៅព្រឹកបន្ទាប់ ជាជាងការដែលគេចចេញ ពួកគាត់បានវិលត្រឡប់ទៅក្នុងគុកមុនពេលថ្ងៃរះ ដើម្បីកុំឲ្យមេភូឃុំត្រូវជាប់ទោស។ នៅព្រឹកនោះ មេនគរបាលបានសម្រេចចិត្តដោះលែងលោកប៉ុល និងស៊ីឡាស។
តែប៉ុលឆ្លើយទៅគេថា ពួកមេនគរបាលវាយយើងនឹងរំពាត់ នៅកណ្តាលជំនុំ ឥតមានកាត់ទោស ហើយបានដាក់គុកយើងផង ដែលយើងជាជាតិរ៉ូមដូច្នេះ ឥឡូវនេះ លោកចង់គេចកែប្រែជាដេញយើងទៅដោយសំងាត់វិញឬ ធ្វើដូច្នេះពុំបានទេ ត្រូវឲ្យខ្លួនលោកមកនាំយើងចេញទៅវិញ
១៦:៣៧ នៅក្នុង១ ថែស្សាឡូនិច ២:២ លោកប៉ុលបានប្រកាសថាគាត់និងលោកស៊ីឡាសត្រូវបាន “រងទុក្ខ និងត្រូវគេជេរប្រមាថ នៅក្រុងភីលីព”។ ពួកគាត់មិនត្រូវបានគេកាត់ក្តីដ៏ត្រឹមត្រូវឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវបានគេវាយដោយរំពាត់ ហើយត្រូវបានគេចាប់ដាក់គុក ហើយដាក់ខ្នោះថែមទៀត។ ការពិតដែលថាមិនមានការកាត់ក្តីមុនពេលដែលត្រូវវាយដំគឺជាការដែលសំខាន់ដោយព្រោះតែលោកប៉ុល និងស៊ីឡាសគឺជាមនុស្សដែលមានសញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំង។ ច្បាប់របស់រ៉ូម៉ាំងការពារដល់ជាមនុស្សដែលមាន សញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំងពីការវាយដំនិងដាក់គុក។ ដូច្នេះហើយ មេនគរបាលមានទោសដោយព្រោះតែបានវាយ និងដាក់គុកដោយខុសច្បាប់។
ពួកគាត់ត្រូវបានវាយលោកប៉ុលនៅក្នុងទីសាធារណៈ ប៉ុន្តែពួកគេចង់ដោះលែងគាត់ដោយ “សំងាត់” (ដែលជាការ ដែលសាធារណៈជនមិនបានដឹង) ដើម្បីការពារមិនឲ្យគេមិនមានសេចក្តីអាម៉ាសក្នុង ការទទួលស្គាល់ពីការខុសច្បាប់របស់ពួកគេ។ ដូច្នេះហើយលោកប៉ុលបដិសេធក្នុងការចាកចេញលើកតែមេ នគរបាលមកនាំគាត់ និងលោកស៊ីឡាសចេញពីគុកដោយខ្លួនឯង។ ដូចដែលគេបានវាយពួកគាត់នៅទី សាធារណៈដែល គាត់ចង់ឲ្យការដោះលែងគាត់បានធ្វើឡើងហើយមេនគរបាលសុំទោសគាត់នៅក្នុង ទីសាធារណៈដែរ។ លោកប៉ុលមិនមែនទាមទារការនេះដើម្បីជាប្រយោជន៍របស់គាត់នោះឡើយ ប៉ុន្តែគឺសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ ដល់ពួកគ្រីស្ទានថ្មីដែលជាពួកជំនុំនៅក្នុងក្រុងភីលីព។ វាពិតជាមាន សារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ដែលថាមនុស្ស នៅក្នុងទីក្រុងភីលីពបានដឹងថាពួកជំនុំរបស់ពួកគ្រីស្ទានថ្មីត្រូវបាន តាំងឡើងដោយមនុស្សដែលមានសញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំង ដែលមិនបានល្មើសនឹងច្បាប់ឡើយ (មិនមែនតាំងឡើង ដោយពួកអ្នកទោសសាសន៍យូដា ដែលត្រូវបានបណ្តេញពីទីក្រុងឡើយ)។
ពួកនាយក៏ទៅជំរាបតាមពាក្យនោះ រួចពួកមេនគរបាលមានសេចក្ដីភិតភ័យ ដោយឮថាជាជាតិរ៉ូម
១៦:៣៨ នៅពេលដែលមេនគរបាលបានឮថាលោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសគឺជា មនុស្សដែលមានសញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំង ពួកគេមានការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ការដែលវាយម្នាក់ដែលមានដែលមានសញ្ជាតិរ៉ូម៉ាំង នោះគឺពិតជា មានទោសខ្លាំងណាស់ ជាពិសេសដោយព្រោះតែលោកប៉ុល និងស៊ីឡាសមិនបានទទួលការកាត់ក្តីត្រឹមត្រូវ ណាមួយ។ មេនគរបាលដែល បានដាក់ទោសលោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសបានដឹងខ្លួនថា ពួកបេសកជនគឺ គ្មានទោស សោះឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេ (មេនគរបាល) មានទោសដោយព្រោះតែការដែលល្មើសនឹង ច្បាប់រ៉ូម៉ាំង។ ជាលទ្ធផលពួកគេអាចនឹង បាត់បង់តំណែងរបស់ពួកគេ ហើយក្រុងភីលីពអាចនឹងបាត់បង់ អភ័យឯកសិទ្ធ ជាទីក្រុងដែលជាអាណានិគមរ៉ូម៉ាំង។ ដូច្នេះហើយ ពួកគេប្រញាប់ទៅគុក ហើយសូមទោស ដល់លោកប៉ុល និងស៊ីឡាស។ ជាអាណានិគមរ៉ូម៉ាំង
ក៏មកសូមអង្វរដល់គាត់ទាំង២នាក់ រួចនាំចេញពីក្នុងគុក ហើយសូមឲ្យចេញពីទីក្រុងគេទៅ
១៦:៣៩ ពួកគេបានមកដល់គុកហើយបានធ្វើគ្រប់យ៉ាងដែលលោកប៉ុលតម្រូវឲ្យពួកគេធ្វើ។ មេនគរបាល ត្រូវតែប្រាកដថាគ្មានអ្នកណាម្នាក់បង្ករបញ្ហាដល់ពួកជំនុំនៅក្នុងក្រុងភីលីព ដោយព្រោះតែពួកគេដឹងថា លោកប៉ុលអាចនឹងរាយការណ៍ពីការប្រព្រឹត្តល្មើសច្បាប់របស់ពួកគេចំពោះគាត់ និងលោកស៊ីឡាសទៅកាន់អាជ្ញាធរនៅក្រុងរ៉ូមបាន។
ដូច្នេះហើយ យើងអាចឃើញថា ព្រះមានបំណងព្រះទ័យល្អសម្រាប់ការដែលអនុញ្ញាតឲ្យមានការដែល ប្រមាថចំពោះពួកបេសកជន។ ប្រសិនបើពួកគាត់មិនត្រូវបានគេវាយនឹងរំពាត់ទេ នោះពួកជំនុំនៅក្រុង ភីលីព មិនត្រូវបានការពារពីការបៀតបៀននៅក្នុងពេលខាងមុខនោះឡើយ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនត្រូវបាន ជាប់ក្នុង គុកទេនោះ មេភូឃុំនិងពួកគ្រួរបស់គាត់មិនអាចទទួលបានសេចក្តីសង្រ្គោះនោះឡើយ។ មេរៀនដែលមានសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នានោះគឺថា ព្រះទ្រង់តែងតែរៀបចំឲ្យមានការល្អជានិច្ច ទោះបីជាក្នុងស្ថានភាពដែលមិនល្អក៏ដោយ។
កាលចេញពីគុកហើយ ទើបនាំគ្នាទៅឯនាងលីឌា លុះបានឃើញពួកជំនុំ នោះក៏ទូន្មានដល់គេ រួចចេញដំណើរទៅ។
១៦:៤០ មុនពេលដែលពួកគាត់ចាកចេញពីក្រុងភីលីព លោកប៉ុលនិងស៊ីឡាសបានទៅផ្ទះលីឌា ដើម្បី កំសាន្តចិត្ត “បងប្អូន”។ ការនេះបង្ហាញថា លទ្ធផលនៃការងាររបស់ពួកបេសកជននៅក្នុងក្រុងភីលីព គឺការតាំងឲ្យមានពួកជំនុំមួយដែលប្រជុំគ្នានៅក្នុងផ្ទះរបស់លីឌា។ ពួកជំនុំនៅក្នុងក្រុងភីលីពបាន “រួមចំណែកនៅក្នុងដំណឹងល្អ” ជាមួយនឹងលោកប៉ុលដោយការគាំទ្រដល់ កិច្ចការបេសកកម្មរបស់កាត់ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទីមួយដែលពួកជំនុំបានចាប់ផ្តើម (ខ១៣-១៥) ដែលនៅតែបន្ត រហូតដល់ដប់ពីរឆ្នាំ ក្រោយមកពេលដែលប៉ុលបានសរសេរសំបុត្រផ្ញើទៅពួកគេ (ភីលីព ១:៥)។ ការពិតដែលថា លោកលូកាឈប់សរសេរថា “យើង” នៅពេលដែលប៉ុល និងស៊ីឡាសចាកចេញពីទីក្រុងភីលីព (ហើយបន្តសរសេរថា "យើង" នៅពេលប៉ូលត្រឡប់ទៅទីក្រុងភីលីពវិញ ប្រាំបីឆ្នាំក្រោយនោះ ដែលនៅ ក្នុងនិទាឃរដូវ ក្នុងឆ្នាំ ៥៧ គ,ស; កិច្ចការ ២០:៥-៦) បង្ហាញថា លោកលូកាបន្តនៅក្នុងទីក្រុងភីលីព ដើម្បីជាផ្នែកមួយរបស់ពួកជំនុំនៅទីនោះ។
